پیاده‌روی اربعین  جاری در مسیر زندگی
یادداشت

پیاده‌روی اربعین جاری در مسیر زندگی

نویسنده : الهام یوسفی

جامعه‌شناسان می‌گویند هیچ جامعه شناخته‌شده‌ای نیست که در آن نوعی مراسم و آیین دینی وجود نداشته باشد. اگر نگاهی به تاریخ بیندازیم و درباره مناسک ادیان مختلف در سراسر جهان، از گذشته تا امروزکنجکاو شویم، موارد بی‌شماری از این مناسک پیدا خواهیم کرد که سخن جامعه‌شناسان را تایید می‌کند. اما قرار است این مناسک و مراسم گاه باشکوه چه دردی از دردهای بی‌شمار بشری را دوا کنند؟ قرار است این آیین‌ها و مناسک پرشور دسته جمعی چه تاثیری در رفتارهای فردی آدم‌های یک جامعه داشته باشد؟ مسلم است که کسی منکر تاثیر زیاد این حرکت‌های دست جمعی عجیب نیست، حرکت‌هایی که ما نمونه زیبا و وحدت‌بخش آن را در میان خودمان با عنوان «پیاده‌روی اربعین» داریم. ساده‌ترین کارکردهای این حرکت اجتماعی و دینی را می‌توان همبستگی اجتماعی، وفاق اجتماعی، بازیابی هویت جمعی، ایجاد پیوندهای فرا نسلی و ده‌ها نمونه دیگر دانست. تاثیر معمولی‌تر آن نشان دادن جامعه واحدی از یک تفکر انسانی است: گذشتن از جان و مال و خانواده برای هدفی والاتر، برای مبارزه با ظلم و فساد و بی‌عدالتی... برای آرمان‌های مردی که در چهلمین روز شهادتش، خون انسان‌های بسیاری را به جوش آورده تا در مسیری که او شروع کرده قدم بگذارند و راه او را ادامه دهند و درست از همين روست که پس از انجام مناسک و بازگشت به زندگی عادی تغيير می‌کنند و به انسان‌های متفاوتی تبدیل می‌شوند. بله! در زیبایی و اصالت این حرکت تردیدی نیست. صدها انسان مومن، به واسطه این مراسم جمعی آموزه‌های دینی را به مرحله عمل نزدیک می‌کنند. الگوی زیستن‌شان را مرور می‌کنند و با یک حرکت نمادین که مملو از محتوای متعالی است، تمدنی انسانی را می‌سازند، تمدنی که قرار است همه بشر را از هر آیین و دینی به خود جذب کند. اما همه این زیبایی‌ها مستلزم هوشیاری برپا کنندگان آن است. این‌که این حرکت از روح و هدف والای خود فاصله نگیرد و به یک جسم و کالبد نمادین ساده تبدیل نشود. ساده‌تر بگوییم، چه خوب می‌شود اگر روح پیاده روی اربعین را به بقیه ایام سال بدمیم. قرار است در آن روزها ایثار کنیم، در نقش زائر قدردان میهمان‌نوازی میزبان مهربانمان باشیم، قرار است خضوع کنیم در مقابل عظمت حرکت امام، به کسانی که پیر و کودک و نیازمندند در مسیری که شبیه مسیر زندگی است، کمک کنیم، به خانه برگردیم و ظلم‌های کوچک را هم بزرگ بدانیم و برای از بین بردن هر ظلم و بی‌عدالتی بجنگیم... اگر اندیشه‌های زیبای این‌چنینی بر این حرکت سیطره پیدا کند، جهان شکل زیباتری به خود خواهد گرفت و اگر شعارها در مسیر جامه عمل پوشیدن از شهر حسین(ع) به شهرهای آدم‌های پیاده بیاید، جهان قطعا جای بهتری برای زندگی خواهد شد.

نظرات کاربران
کد امنیتی