نادرستِ درست!
یادداشت

نادرستِ درست!

نویسنده :

یکی از ویژگی‌های عطاان که او را متمایز می‌کند این است که خود را سانسور نمی‌کند چه در اظهار نظرها و مصاحبه‌هایش که شخصیت واقعی خود را نشان می دهد و چه در فیلم‌هایی که می‌سازد و چه در ایفای نقش-های، عطاران همانی است که هست و حرف بی خود برای رسیدن به جای خاصی نمی‌زند؛ انگار زودتر از همه فهمیده که جای خاصی در کار نیست و همه یک جاییم! این خصلت زندگی هنری و خصوصی و اجتماعی‌اش را در خوانندگی هم همین‌طور بی تلاش برای زیبا خواندن یا عجیب خواندن یا حتی درست خواندن به کار بسته. همان‌طور که امیرحسین مدرس جایی گفته او فالشی می‌خواند که دوست داشتنی است. البته که خیلی پرت و بی ارتباط به کارهایش نخوانده و متناسب با حال و هوای سریالی که ساخته یا فیلمی که در آن بازی کرده می‌خواند. اگر لازم باشد تحریر سنتی می‌زند (در واقع تلاش می کند بزند!) یا رپ می‌کند و یا به سبک پاپ‌های ساد روز می-خواند. کاملا مرتب با فضای کار و در ادامه توجه به آرتیست بودن و نه یک سرگرمی‌ساز خشک و خالی بودن. عطاران برای یک برنامه کمدی شبانه شعر حافظ را با غمگین‌ترین ملودی ترکیب نمی‌کند تا قدرت صدایش را به رخ بکشد. عطاران از سقف خانه هاشم اگزوز می‌خواند که آسمون آبی داره یا در کوچه اقاقیا با پیرمرد فیلمش همراه می‌شود که خطاب به زن از دنیا رفته‌اش بگوید: دوست ندارم دیگه خواب ببینم! عطاران مثل همه کارهای دیگر، زور خاصی برای خواننده شدن نزده اما خواننده است. یک خواننده خوبِ بد یا بدِ خوب!

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها