عصبانی کننده!
یادداشت

عصبانی کننده!

نویسنده : محمدناصر حق خواه

پس از ۵ سال و با کش و قوس‌های زیاد و عجیب و غریب،  فیلم دوم رضا درمیشیان یعنی «عصبانی نیستم» اکران شد؛ فیلمی که از لحاظ نوبت ساخت دومین فیلم اوست اما بعد از بغض و لانتوری اکران شده و فیلم سوم درمیشیان روی پرده‌ها است. اما چرا عصبانی نیستم،  فیلم عصبانی‌کننده‌ای است؟ 

نظام فیلم‌سازی درمیشیان بر بازی‌های زیاد با دوربین و چرخیدن‌های ۱۸۰ درجه دور بازیگران و بی‌محابا قاب بستن از زوایایی بعید است که در سینمای محافظه‌کار ما این حرکات دوربین که با تدوین خشن و کات‌های شلاقی و ریتم تند هم همراه است برای درمیشیان یک امضای سینمایی درست کرده که با دیدن چند قاب از فیلم‌های او می‌توانیم حدس بزنیم که سازنده و پردازنده این قاب‌های عجیب رضا درمیشیان است؛ اما در عصبانی نیستم آن‌قدر کلوزآپ‌های صورت بازیگران افراطی زیاد شده و آن‌قدر هر قابی پس از چند ثانیه باسرعت و خشونت به قابی دیگر کات می‌خورد که تماشاچی با هر کات یک گام از فیلم دورتر می‌شود و فیلم در روایتش به مشکل می‌خورد. اما خود روایت با این که دست روی یک موضوع مهم یعنی تاثیر اتفاقات اجتماعی و سیاسی روی زندگی فردی و عاشقانه یک زوج گذاشته اما در پرداخت و بسط و گسترش قصه درجا می‌زند و فیلم‌ساز که انگار مرعوب ایده و تکنیک اجرایی خود شده از بسط و عمق بخشیدن به روایت بازمی‌ماند و تماشاچی قصه دوست ایرانی را از تعقیب ماجرا و درگیر شدن با آن دور می‌کند.

فیلم بازی‌های یک‌دست و دلچسبی دارد که بخشی از توانایی بازیگران برآمده و قسمتی هم به توانایی درمیشیان در بازی گرفتن خوب از بازیگران بر می‌گردد که در بغض و لانتوری هم این خوب بازی گرفتن‌ها و بازی کردن‌ها به وجه روایی و تکنیکی فیلم غلبه دارد.

فیلم به دلیل توقیف ۵ ساله و حواشی پیرامونش،  با ممیزی‌ها و حذفیات زیادی اکران شده و چند سکانس اثرگذار روایت در نسخه اکران عمومی حذف شده است که در روند روایت تاثیر می‌گذارد.

اما عصبانی نیستم آن قدرها در قصه گفتن و تکنیک بد هست که فروش خوب این روزهایش را به توقیف ۵ ساله و جنجال‌های چند سال اخیرش برای اکران یا عدم اکران و پرفروش بودن نام نوید محمدزاده و باران کوثری مرتبط دانست. 

نظرات کاربران
کد امنیتی