ضرورت ایجاد رشته خرمالوژی و پختن زولبیای خانگی
جانونی

ضرورت ایجاد رشته خرمالوژی و پختن زولبیای خانگی

نویسنده : الهام یوسفی

تا جایی که به خاطر داریم در هفته گذشته به یُمن آمدن ماه رمضان، درباره مهم‌ترین عنصر سفره‌های افطاری، یعنی خرما، صحبت کردیم و از خواص این میوه شگفت‌انگیز گفتیم. خرما هم البته انواعی دارد. در واقع اطلاعات درباره هر مدل خرما آن قدر زیاد و تخصصی است که جا دارد شاخه‌ای به نام «خرمالوژی» در دانشگاه ایجاد شود و دانشجو جذب کند. باور بفرمایید از خیلی رشته‌هایی که سالانه هزار نفر هزار نفر فارغ‌التحصیل تولید می‌کند، کاربردی‌تر است. به طور کلی خرما را در سه گروه عمده جای می‌دهند: خرمای خشک، نیمه خشک و خرمای مرطوب. از قضای روزگار یکی از بهترین اقلیم‌ها برای پرورش خرما جنوب ایران است و انواع و اقسام این خرماها را می‌توانید در این منطقه پیدا کنید. فقط همین‌قدر به شما بگوییم که گران‌ترین خرمای ایران خرمای «پیارم» است که در منطقه هرمزگان کشت می‌شود و در دسته خرماهای نیمه خشک قرار می‌گیرد. مشهورترین و پر مصرف‌ترین خرما هم همان خرمای مضافتی است که از نوع مرطوب است و در اغلب نقاط ایران طرفدار دارد، مخصوصا در سفره افطار ایرانی. از دیگر انواع خرما خرمای استعمران، شاهانی، گنتار، زاهدی، کبکاب، برهی، آل‌مهتری و... است که تعدادشان به بیست و یک نوع می‌رسد. همین‌قدر بدانید که این خرماها نه فقط در شکل و شمایل و طعم و مزه بلکه در خاصیت‌هایشان و نوع قندشان هم با هم تفاوت دارند. خرما را در ایران همراه چای هم مصرف می‌کنند تا قندی که به همراه یک نوشیدنی پرطرفدار می‌خورند قند پر خاصیتی باشد. البته این سال‌ها پدیده خوشمزه و جالبی به نام چیپس خرما هم وارد بازار شده که چاشنی خوب و سالمی برای مصرف کنار چای سابقاً قند پهلو است. شیر خرما هم نوشیدنی مورد پسند و باب میل اغلب ایرانی‌هاست که به راحتی می‌شود با خرمای مرطوب آن را تهیه کرد و اتفاقاً برای فاصله بین سحر تا افطار نوشیدنی دلچسب و بسیار مفیدی است... و اما دوباره برسیم به قصه زولبیا! از آن‌جایی که این شیرینی نه چندان مفید به پای ثابت اغلب سفره‌های افطاری تبدیل شده ضروری دیدیم که به شما بگوییم مدل خانگی آن را درست کنید که بسیار خوشمزه‌تر و البته سالم‌تر از مدل بازاری آن است که با روغن‌های ناشناخته تهیه می‌شود. در گذشته، زولبیا شکل کاملاً متفاوتی با قیافه امروزش داشت و چیزی بود اندازه نعلبکی و به رنگ زرد روشن و یا عسلی سوخته که میله‌های آن بسیار کلفت بود و نرم و حتی در کوچه و بازار روی طبقِ دست‌فروش‌ها فروخته می‌شد. ضمناً در قدیم برای پختن زولبیا از روغن کنجد استفاده می‌کردند اما امروزه چون این روغن گران است دیگر در شیرینی پزی مصرفی ندارد. دستور پختن زولبیای قدیمی را می‌توانید با یک جست‌و جوی ساده پیدا کنید، چون متاسفانه این‌جا فضای کافی برای ارائه دستور پخت این طور خوراکی‌ها را نداریم، مخصوصا این‌که ظرافت‌های خاصی هم در پختن زولبیا وجود دارد. اما نترسید، دستورش خیلی سخت نیست و البته به تجربه‌اش می‌ارزد. با این حال توصیه جدی این است که حتما دو نفره برای پختن آن اقدام کنید تا مراحل آسان‌تر شود. تاریخچه بامیه هم بماند برای شماره بعد...

نظرات کاربران
کد امنیتی