یک حقیقت مرگبار
یادداشت

یک حقیقت مرگبار

نویسنده : علیرضا گرانپایه

اصل حرف‌مان تکراری است. غرهایمان را بارها و بارها سر بازیکنان مختلف زده‌ایم. پایان داستان همان همیشگی است ولی سناریوها تفاوت دارد. همین که ماجرای زمین خوردن یک ستاره جوان به میان می‌آید، ناخودآگاه به سراغ گوشی لعنتی‌اش می‌رویم و صفحه اجتماعی‌اش را بالا و پایین می‌کنیم تا سرنخ مشکلات را کشف کنیم. بله، علیرضا حقیقی از تیم ملی خط خورد. البته اتفاق اصلا تعجب‌انگیز نبود ولی خب رسانه‌ها دلشان تیترهای پر زرق وبرق می‌خواهد. دوست داریم کلمه سورپرایز را بگذاریم تنگ هر اتفاقی تا مخاطب چشمانش گشاد شده و ترغیب شود تا چند دقیقه‌ای حواسش را به ما بدهد. آن وقت از روزهایی بگوییم که پسر خوش قد و بالای پرسپولیس از روی نیمکت بلند شد تا گرم کند. بلند شد تا بالاخره وارد چمن آزادی شود. مهار پنالتی علی دایی وجدآور بود، یک شروع قهرمانانه برای پسر 18 ساله قرمزها ولی داستان قهرمانی او تنها همین تک سکانس را داشت. او دوباره به نیمکت و سکوها دوخته شد. قرارداد بلندمدت با روبین کازان اتفاق هیجان‌انگیزی بود. او این بار واقعا سورپرایز کی‌روش بود. درست بعد از دبل سیو رحمان احمدی در سئول، بعد از دو کلین شیت سرنوشت‌ساز که ما را به برزیل رساند، مرد پرتغالی روی نام او برای فهرست 11 نفره خط زد. دانیال داوری که قرار بود عزیز دردانه مرد پرتغالی شود هم جایگزین نشد. علیرضا حقیقی قرار بود ناجی ما در برزیل باشد. الحق که ناجی دوست داشتنی هم بود. فکرش را بکنید اگر نوک انگشتانش چند سانت بیشتر کش می‌آورد، اگر نیم گام به تیر سمت راستش نزدیک‌تر بود، اگر مسی آن بغل پای لعنتی‌اش را نمی‌زد، چه کلین شیتی در کارنامه علیرضا ثبت می‌شد، عجب خوش رقصی در پایان بازی از او می‌دیدیم، چه چشم‌ها و لنزهایی که او را رصد می‌کردند. نبرد آخر سه گل دیگر هم از بوسنی دریافت کرد ولی کسی به او خرده نگرفت. حقیقی ریسک دلپذیری بود. او محکوم نشد ولی از تمام میلیون‌ها نگاهی که خیره به جام جهانی بود، سهمش اسپورتینگ کوویلیا در لیگ دسته دو پرتغال شد. کسی چه می‌داند شاید همان بغل پای مسی همه چیز را خراب کرده بود. وگرنه یک دروازبان 26 ساله با حداقل دو کلین شیت در جام جهانی سهمی به مراتب بیشتر از لیگ دسته دو پرتغال برایش کنار می‌گذاشتند. او در برزیل دیده نشد ولی باز هم دردانه کیروش بود. در جام ملت‌های آسیا، در مقدماتی جام جهانی 2018 ، علیرضا انتخاب اول و آخر بود ولی بی‌ثباتی‌هایش در باشگاه بالاخره کار دستش داد. آمار باشگاهی او ویران کننده بود. سه تغییر در سال 2014، یک تغییر در سال 2015، دو تغییر در سال 2016، یک تغییر در سال 2017 و دو تغییر در سال 2018! به این آمار دو مقطع بدون تیمی را هم اضافه کنید. مقطعی که همین حالا هم علیرضا در آن به سر می‌برد. مسابقه سه سال پیش حقیقی مقابل ترکمنستان آخرین حضورش در تیم ملی بود، یک خداحافظی مایوس کننده برای گلری که چندسالی می‌شود قد و بالای قشنگش بیشتر از هر چیز دیگری در چشم‌مان فرو رفته است. ای کاش دستمان به علیرضا می‌رسید و می‌گفتیم که جان بی‌بی‌ات بخیال نشانه گذاری داخل پست‌های اینستاگرامی‌ات شو! ای کاش این روزها به جای رنگ مبل و ساعت دستت، فیلم سوپر واکنش‌هایت در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شد.

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
شگرد

چطور بدون اجازه در اینستاگرام تگ نشویم؟

٩٧/٠٧/٢٦
فتوچاپ

فتوچاپ 553

٩٧/٠٧/٢٧
تلگجیم

تلگرام طلایی 553

٩٧/٠٧/٢٦
آنتن

ای دودی که می­روی به حلقم ...

٩٧/٠٧/٢٦
شاخ هفته

پیراهن پیچ اسکن گل‌گلی

٩٧/٠٧/٢٧
نگاهی به افزایش دوربین های موبایل و کاربردشان در عکاسی

#camera_phone

٩٧/٠٧/٢٦
جارچی

جارچی 553

٩٧/٠٧/٢٧
به بهانه محبوبیت فصل سوم سریال دلدادگان

جادوی آقای هادی

٩٧/٠٧/٢٧
5 قدم و چند نکته در مدیریت مصرف مواد غذایی

چطور مفید و به صرفه بخوریم؟

٩٧/٠٧/٢٧
یادداشت

کنار قدم‌های جابر (قسمت سوم)

٩٧/٠٧/٢٧
یادداشت

دروغ فروشی

٩٧/٠٧/٢٦
پایان نامه

ما و این همه ورزش پنهانی

٩٧/٠٧/٢٦
چهره هفته

چهره هفته 553

٩٧/٠٧/٢٦
کاروان پاراآسیایی کشورمان با مجموع 136 مدال، حسابی درخشید

خودباوری در حد تیم ملی

٩٧/٠٧/٢٧
این روزها نه تنها اینستاگرامرها و توئیتری‌ها رابطه دوستانه‌ای با هم ندارند که گاهی لشگرکشی هم می‌کنند

توئیت علیه پست

٩٧/٠٧/٢٧
یادداشت

توئیتر

٩٧/٠٧/٢٧
یادداشت

نانِ توریسم را آجر نکنید

٩٧/٠٧/٢٦
حکایت هفته

اندر حکایت مریدان و بسته‌های خاک بر سری

٩٧/٠٧/٢٧
توئیتری ها

#ورزش

٩٧/٠٧/٢٦
درباره «شاهین ایزدیار» که در مسابقات پاراآسیایی یک فوق ستاره بود

مایکل فلپس ایرانی

٩٧/٠٧/٢٧