باغچه اتوکشیده
یادداشت

باغچه اتوکشیده

نویسنده : محدثه عارفی

بهار که می‌آید باغچه‌ها می‌شکفند و بوی خوش حیات توی حیاط خانه‌مان می‌پیچد. امسال ما تمام باغچه‌مان را از نو کاشتیم. گل‌های تازه، رز، میمون، کاکتوس و ... توی حیاط غوغا کرده‌اند. فقط هم گل کاشته‌ایم. شاید ارتفاع باغچه و قد آن بیشتر از 30 سانتی‌متر نشود ولی همین گل‌های کوتاه چه رقصی می‌کنند وسط باغچه، مخصوصا اگر باد بیاید و جیرجیرک آواز بخواند.

باغچه خانه‌ ما زیادی منظم است. در هر راسته سه رنگ مختلف کاشته‌ایم. فاصله هر گل با گل بعدی حدود سی‌سانتی‌متر است. در کناره‌های باغچه،  گل رز کاشته‌ایم. خاک باغچه زیر و رو شده و مرتب است. زیر بوته‌های گل شاخه‌هایی است که نیفتند یا نشکنند. 

می‌توانم به جرات بگویم تنها عنصر نازیبای باغچه همین نظم است که آن را به ‌بوفه‌های تزیینی توی پذیرایی خانه تبدیل کرده است. باغچه که نباید اینقدر اتوکشیده باشد. باید یک گل از بقیه آن‌ها بلندتر باشد. یک بوته بیفتد روی ساقه درخت کناری و از آن بالا برود. گل میمون گاهی کنار رز باشد، گاهی کنار سنبل. در یک راسته رنگ زرد باشد با بنفش و در راسته دیگر قرمز باشد با سفید. اصلا کاکتوس که نباید یکی این طرف باغچه باشد و دیگری به قرینه آن، طرف دیگر باغچه! بلکه کاکتوس باید همین‌طور بی‌هدف کاشته شود. اصلا باید هر ‌دو‌تای آن‌ها یک ‌طرف باشند. چه ایرادی دارد؟ باغچه است دیگر. باید طبیعی باشد. گاهی زیبایی یک چیز به طبیعی بودن آن است. به آن‌که نظمش یک‌جور بی نظمی پنهان داشته باشد. به اینکه مثل خودِ خودِ زندگی باشد. توی زندگی که همه‌ چیز سر جای خودش نیست. هست؟

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها