برای مهم‌ترین آدمِ زندگی‌ام
شاخ هفته

برای مهم‌ترین آدمِ زندگی‌ام

نویسنده :

در این که مادر و پدرم مهم‌ترین آدم‌های زندگی‌ام هستند و حساب‌شان از همه‌ آدم‌های دنیا جداست شکی نیست. از روز ازل، دنج‌ترین گوشه‌ قلبم را سند زدم به نام‌شان و حاضر نیستم به‌خاطر هیچ چیز با ‌ارزش دنیا، ذره‌ای مسبب رنجش خاطرشان بشوم. جدای از مادر و پدر باید بگویم مهم‌ترین فرد بعدی زندگی‌ام فی‌الواقع وجود ندارد اما اگر بخواهم زمان را کمی به جلو ببرم می‌شود:

مثلاً در یک روز سرد زمستانی که همه‌جا پر شده از عطر خاک باران‌خورده، شال و کلاه می‌کنم و از خانه می‌زنم بیرون. قدم‌زنان خودم را می‌رسانم به مرکز شهر. ابتدا می‌روم به همان کافه‌بستنی مورد علاقه‌ام و همان بستنیِ همیشگی را سفارش می‌دهم. بستنی بعد از باران حسابی می‌چسبد. بعد می‌روم به فروشگاهی که ابتدای فاز اول یکی از مراکز خرید واقع شده و یک جعبه هدیه‌ می‌خرم؛ جعبه‌ای سفیدرنگ با روبانِ قرمز. شاید هم جعبه‌ای قرمز با روبان سفید. به سرعت برمی‌گردم خانه. این شهر برای ابراز احساسات من که افکار و عواطفم به ‌ندرت از مرحله‌ ارتعاش تارهای صوتی گذر می‌کند هیچ ندارد. گوشه‌ یکی از کمدهای اتاقم، درون همان کیف کوچک صورتی، همان چیزی‌ است که در مغازه‌ هیچ فروشنده‌ای پیدا نمی‌شود. برش می‌دارم و می‌گذارمش درون جعبه‌ هدیه. به وقتش جعبه را می‌گذارم کنار دستانش و می‌نشینم روبه‌روی چشمانش و خیره می‌شوم به چهره‌ای هیجان‌زده و کنجکاو که منتظر است با یک بار باز و بسته کردن پلک‌هایم، مجوزِ برداشتنِ درِ جعبه‌ هدیه را صادر کنم. درون جعبه‌، به ظاهر کارت اهدای عضو اما در حقیقت همه‌ وجود من است؛ سند قلبم. برای او...

نظرات کاربران
کد امنیتی