آش و لوبیای داغ سر صف مدرسه
یادداشت

آش و لوبیای داغ سر صف مدرسه

نویسنده : سید مصطفی صابری

دهه فجر در دهه شصت یک اتفاق مهم بود، روزهایی که بیشتر ساعات درسی را در نمازخانه مدرسه بودیم برای تماشای مسابقه ماست خوری و نمایش و سرود. دو سه روز هم در این دهه سر صف اعلام می‌کردند فردا همه با 5 تومان پول و یک کاسه و قاشق بیایند که می‌خواهیم لوبیا داغ، یا آش رشته و... بدهیم. همه چیز ساده و بی‌ریا بود و خودجوش. خیلی وقت‌ها که مدیر و ناظم گرامی خیلی می‌خواستند به مناسبت دهه فجر هوای بچه‌ها را داشته‌ باشند می‌گفتند بدون صف بروید سر کلاس و این یعنی آخر عشق و حال برای ما. اگر هوا خوب بود ماجرا ابعاد باحال‌تری پیدا می‌کرد، به‌جای نمازخانه مدرسه نمایش‌ها و سرودها سر صف اجرا می‌شد، چهارزانو می‌زدیم تا نفر اصلی گروه سرود اعلام کند: گروه سرود دبستان فلان، شیفت شهید رجایی تقدیم می‌کند و همه با هم می‌خواندند: ای مجاهد ای مظهر... 

شرشره و روزنامه دیواری هم که دیگر گفتن ندارد. آخر دهه فجر کلاسی که بهترین تزئینات را داشت انتخاب می‌شد. روزنامه دیواری‌ها هم که در اصل یک نسخه دستنویس بود که چند تا عکس با چسب مایع به آن اضافه شده بود. اما بخش جالب دهه فجر آن روزها تلویزیون بود، غیر از چاق و لاغر و زمستونم بهاره، من عاشق اوستا و عبدلی بودم که هر شب پخش می‌شد. 

دهه هفتاد که خیلی از ما دهه شصتی‌ها در مقطع راهنمایی درس می‌خواندیم مسابقات ورزشی مثل تنیس روی میز و فوتبال هم به برنامه‌های دهه فجر اضافه شد. تلویزیون هم به‌جای اوستا و عبدلی برنامه‌های متفاوتی مثل «پرواز 57» را پخش می‌کرد. اصلا شروع کار مهران مدیری در تلویزیون در همین روزها بود. تمام آن‌روزها یدهه فجر را با حس و حال خوب مردم و برنامه‌های خودجوش به‌یاد می‌آوریم. مادر خانمم تعریف می‌کرد روز 11 بهمن که مادرش تمام خانه را تمیز و مرتب کرده، درست مثل روزهای خانه تکانی عید، بعد هم بچه‌ها را فرستاده حمام و گفته زشت است فردا امام می‌آید و شما کثیف باشید. روز 12 بهمن هم یک میز گذاشتند جلوی در منزل تا به مردم شربت بدهند. از آن روزها هر چه سازمان‌هایی مثل صداوسیما با بی‌سلیقگی‌هایشان جلوه‌های مردمی و خودجوش جشن انقلاب را کمرنگ کردند در نظر همه ابتکار عمل برای پاسداشت انقلاب افتاد به‌عهده سازمان‌های رسمی. مردم احساس کردند اگر کاری نکنند دیگرانی هستند که انقلاب را جشن بگیرند و همین باعث شد حس و حال شیرین آن‌روزهای خوب در پس برنامه‌های فرمایشی رنگ ببازد.

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
تلگجیم

تلگجیم 526

٩٦/١٢/٠١
شگرد

چطور مخاطبان گوشی‌مان را به گوشی دیگری منتقل کنیم؟

٩٦/١٢/٠٣
یادداشت

در آسمان دل دیگران می‌درخشید؟

٩٦/١٢/٠٣
درباره شخصیت آشوب‌طلب‌ «جوکر» به بهانه انتخاب جدیدترین بازیگر ایفاکننده این نقش

بدِ دوست ‌داشتنی

٩٦/١٢/٠٣
جارچی

جارچی 526

٩٦/١٢/٠٣
یادداشت

مهمانی عشق

٩٦/١٢/٠٣
حکایت هفته

اندر باب مریدان و گرد و خاک

٩٦/١٢/٠٣
یادداشت

تشییع باشکوه سمپاپ

٩٦/١٢/٠٣
وقتی که توصیه‌های معمول صرفه‌جویی جواب نمی‌دهد

چند قدم مانده به پایان زمین!

٩٦/١٢/٠٣
دات کام

ابری از کلمات، آن طور که خودتان دوست دارید!

٩٦/١٢/٠٣
چهره هفته

پشتم گرمه

٩٦/١٢/٠٣
پایان نامه

غیر استاندارد در حد بنز!

٩٦/١٢/٠٣
ساختنیجات

با سی‌دی‌های دورریختنی خاطره بازی کنیم

٩٦/١٢/٠٣
یادداشت

بهترینِ ممکن

٩٦/١٢/٠٣
یادداشت

یک اسلحه یک فشنگ

٩٦/١٢/٠٣
جانونی

ورود به جهان جانداران آبزی

٩٦/١٢/٠٣
خاطرات گرشاسبی‌بزرگ

ورود اولین طیاره به ایران

٩٦/١٢/٠٣
آنتن

پیام‌‌رسان واقعی چیست؟

٩٦/١٢/٠٣
گفت‌وگو با دکتر فیضی، سمپادی سابق و عضو فعلی هیئت علمی دانشگاه فردوسی

بستن سمپاد دردی را دوا نمی‌کند

٩٦/١٢/٠٣
یادداشت

استقلالی‌ها این مطلب را نخوانند!

٩٦/١٢/٠٣