یک روزنامه‌دیواری خیلی ساده
یادداشت

یک روزنامه‌دیواری خیلی ساده

نویسنده : محمدرضا ناصری نژاد

هجده‌سال پیش پاره‌اش کرده‌ ‌بودند، روزنامه دیواری‌ام را می‌گویم. کلاس چهارم یا پنجم دبستان بودم که علاقه‌ام را در نوشتن و کار رسانه‌ای ابراز ‌کردم. در یکی از روزنامه دیواری‌هایم عکسی از یک داور کشتی که دست دوبنده قرمز را به نشانه پیروزی بالا گرفته بود چسبانده بودم، یکی از بچه‌های مدرسه (شاید از طرفداران دوآتیشه آبی‌ها) آن را از همان قسمت عکس تا جایی که دستش رسیده، پاره کرده بود. اما این موضوع باعث دلسردی من نشد. البته این فقط یک نمونه از سختی‌های ساخت روزنامه‌دیواری بود. مثلا سختی دیگرش این بود که اگر می‌خواستم در مورد شخصی مطلبی بنویسم و به عکسش نیاز داشتم باید منتظر می‌ماندم تا روزنامه‌ای عکس او را چاپ کند تا با قیچی و چسب به روزنامه خودم منتقلش کنم نه مثل الان با جستجو در گوگل، ذخیره و کپی کردن! تمام نوشته‌ها را باید با دست‌خط خودم روی مقوا می‌نوشتم و اولین اشتباه نوشتاری یعنی خراب شدن تمام روزنامه، کلید پاک‌کردن و برگشت به عقب هم وجود نداشت. یادم می‌آید حتی نمره‌ای هم برای این کارها در کار نبود و تمام این سختی‌ها فقط به خاطر حال خوبش بود. آن سال‌ها اوج فعالیت‌ دانش‌آموزی ما، چه برای درست کردن روزنامه‌دیواری و چه بقیه کارها در دهه فجر اتفاق می‌افتاد. آن هم به خاطر حس خوب و روحیه شاد و انرژی بخشی که در مدرسه به‌وجود می‌آمد. حتی آن‌هایی که در طول سال از همکاری فراری بودند داوطلبانه دوست داشتند گوشه‌ای از کار را بگیرند. در تمام مدرسه شرشره‌های رنگی و بعضی‌هایش را به رنگ پرچم ایران می‌زدیم. بیشتر مطالب روزنامه دیواری‌هایمان رنگ و بوی ایران و انقلاب داشت. سرودهای ملی را حفظ می‌کردیم تا در صبحگاه مدرسه بخوانیم. برای حضور در جشن‌ها، بازی‌ها و مسابقات دهه فجر لحظه‌شماری می‌کردیم. هر خانه حداقل یک دانش‌آموز داشت و این حس خوب به خانه‌ها هم کشیده‌ می‌شد. حالا سال‌ها از آن روزها گذشته است، احساس می‌کنم همه چیز به شدت تغییر کرده، دانش‌آموزان زیادی را در دوست و آشنا داریم ولی آن حس خوب را نمی‌بینم. شاید یک نفر اولین روزنامه دیواری‌شان را پاره کرده است و آن‌ها ناامید شده‌اند. شاید معلمی چشمان گریانشان را پاک نکرده و با چسب روزنامه دیواری‌شان را مثل روز اولش درست نکرده است. شاید آن‌قدر روی دیوارهای مدرسه پوستر و عکس چسبانده‌اند که متوجه نمی‌شوند که می‌شود روزنامه دیواری درست کرد. شاید مسئولینی که یادشان می‌آید دهه فجر چه بوده‌است بازنشسته شده‌اند. شاید... شاید هم من اشتباه کردم! شاید نباید عکس آن کشتی‌گیرِ‌ دوبنده‌ ‌قرمزِ پیروز شده را روی روزنامه‌دیواری‌ام می‌چسباندم تا هجده سال پیش پاره‌اش کنند!

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
شگرد

چطور بدون اجازه در اینستاگرام تگ نشویم؟

٩٧/٠٧/٢٦
فتوچاپ

فتوچاپ 553

٩٧/٠٧/٢٧
یادداشت

نانِ توریسم را آجر نکنید

٩٧/٠٧/٢٦
یادداشت

درباره رفتار غیرحرفه‌ای لیندا خانم کیانی

٩٧/٠٧/٢٧
شاخ هفته

پیراهن پیچ اسکن گل‌گلی

٩٧/٠٧/٢٧
تلگجیم

تلگرام طلایی 553

٩٧/٠٧/٢٦
به بهانه محبوبیت فصل سوم سریال دلدادگان

جادوی آقای هادی

٩٧/٠٧/٢٧
آنتن

ای دودی که می­روی به حلقم ...

٩٧/٠٧/٢٦
یادداشت

دروغ فروشی

٩٧/٠٧/٢٦
نگاهی به افزایش دوربین های موبایل و کاربردشان در عکاسی

#camera_phone

٩٧/٠٧/٢٦
یادداشت

با آقای جابز آشنا شوید

٩٧/٠٧/٢٦
ساختنیجات

زمانی برای زیبایی پرده‌ها

٩٧/٠٧/٢٦
5 قدم و چند نکته در مدیریت مصرف مواد غذایی

چطور مفید و به صرفه بخوریم؟

٩٧/٠٧/٢٧
کاروان پاراآسیایی کشورمان با مجموع 136 مدال، حسابی درخشید

خودباوری در حد تیم ملی

٩٧/٠٧/٢٧
این روزها نه تنها اینستاگرامرها و توئیتری‌ها رابطه دوستانه‌ای با هم ندارند که گاهی لشگرکشی هم می‌کنند

توئیت علیه پست

٩٧/٠٧/٢٧
یادداشت

توئیتر

٩٧/٠٧/٢٧
دو جریان خبری پرحاشیه که از توئیتر نشات گرفت

توییتر به مثابه بلندگوی سخنگو

٩٧/٠٧/٢٦
یادداشت

کنار قدم‌های جابر (قسمت سوم)

٩٧/٠٧/٢٧
پایان نامه

ما و این همه ورزش پنهانی

٩٧/٠٧/٢٦
توئیتری ها

#ورزش

٩٧/٠٧/٢٦