در زندگی خواهران منصوریان غیر ممکنی وجود ندار
سحر مصیبی، کارگردان مستند «صفر تا سکو» در گفت وگو با جیم

در زندگی خواهران منصوریان غیر ممکنی وجود ندار

نویسنده : مازیار حکاک

این روزها مستند «صفر تا سکو» در حال اکران است. فیلم خوش‌ساختی که زندگی خواهران منصوریان، یعنی شهربانو، الهه و سهیلا را در سطح حرفه‌ای و قهرمانی به تصویر کشیده است و همذات‌پنداری بسیاری از مخاطبان را درپی دارد. با این همه این مستند به خاطر موضوع خاصش و البته پرداختن به زندگی چند قهرمان ورزشی کمی مهجور واقع شده است. در حالی که به لحاظ فرم ساخت و کیفیت پرداختن به موضوع از سطح قابل قبولی برخوردار است. 

پیرامون اکران این فیلم با «سحر مصیبی» کارگردان این اثر که سال‌ها در سینما حضور دارد و به عنوان دستیار اول، برنامه‌ریز، منشی صحنه و... فعالیت کرده و این فیلم اولین تجربه او در قامت کارگردانی است هم‌کلام شدیم که درادامه می‌خوانید.

 انگیزه شما از ساخت فیلم خواهران منصوریان چه بود؟
 اول از همه من یک دوستی با الهه منصوریان داشتم که این دوستی باعث آشنایی بیشتر با محیط خانواده و زندگی و گذشته‌‌شان شد. این فرم زندگی‌ و تلاشی که می‌کردند برای من خیلی جذاب بود. این موارد چیزهایی است که به آدم انگیزه می‌دهد که چنین فیلم‌هایی را کار کند و کیست که از کنار چنینی موضوعی راحت بگذرد.
 شما قبل‌تر هم تجربه کار مستند داشتید؟
 نه، «صفر تا سکو» اولین  تجربه مستند من است. من حدود 18 سال در سینما کار کردم و بیشتر فیلم کوتاه ساختم.
نتیجه تصویری برای سحر مصیبی
 به عنوان اولین تجربه از روند تولید راضی بودید؟
 من گروه خیلی خوبی داشتم و این گروه در تمام این 3 سالی که ما درگیر فیلم‌برداری و مراحل فنی بودیم این‌قدر خوب بودند و این قدرهمه چیز را عالی پیش بردند که نمی‌توانم راضی نباشم.
 حضور خواهران منصوریان در «ماه عسل» امسال یک اتفاق ویژه برای آن‌ها بود، شاید خیلی‌‎ها ساخت فیلم «صفر تا سکو» را به حضور موفق در این برنامه ربط دهند، اولا شما از کی کار را شروع کردید و ثانیا نگران این نبودید که حضورشان در این برنامه به فروش فیلم لطمه وارد کند؟
 من حدودا 4 سال است که این خانواده را می‌شناسم و 3 سال پیش کار را شروع کردیم. پارسال در جشنواره حقیقت، فیلم، جایزه بهترین فیلم را گرفت. در همان جشنواره آقای علیخانی با بچه‌ها و نوع زندگی‌شان آشنا شد و ماه رمضانی که گذشت به برنامه دعوت شدند. به هر حال نوع نگاهی که آقای علیخانی برای برنامه ماه عسل داشتند طوری است که من مشکلی با حضور بچه‌ها در برنامه‌اش نداشتم. خیلی‌ها اتفاقا می‌گفتند که بچه‌ها بیشتر دیده شدند و مردم با آن‌ها آشنا شدند. در مجموع هم زاویه دید ما به داستان زندگی خواهران منصوریان به کلی متفاوت است.
 شما در فیلم بیشتر روی مباحث خانوادگی و سختی خواهران تاکید داشتید؟
 بله فیلم ابتدا مسائل خانوادگی و شخصیت این‌ها را به تصویر می‌کشد و بعد به سراغ موفقیت‌های آن‌ها در ورزش و سختی‌هایی که کشیده‌اند، می‌رود. واقعیت این است که قبل از این که من با بچه‌ها آشنا شوم این‌ها قهرمان بودند و مدال داشتند. البته که برای اولین بار در «صفر تا سکو» هر 3 نفر روی سکو رفتند. این‌ها یعنی الهه، شهربانو و سهیلا قهرمان بودند اما اتفاقی که برای من جالب بود نوع نگاه‌شان به زندگی، تلاش و رابطه‌شان در محیط خانواده بود که فکر می‌کنم این بخش در فیلم خیلی جذاب‌تر از دیگر بخش‌ها باشد.
 حوزه ورزش بانوان محدودیت‌هایی دارد، چقدر این موضوع برای شما دغدغه بود؟
 به عنوان کسی که قبلا ورزش می‌کردم به ورزشکاران بانوان دینی دارم. به هرحال در کشور ما ورزش خانم‌ها به نوعی مهجور است. نه تبلیغات درستی دارد، نه رسانه به آن توجه دارد و نه امکانات لازم را دارند. عموم مردم خیلی از خانم‌هایی که پرچم ایران را در میادین بین‌المللی بالا برده‌اند، نمی‌شناسند و به غیر از یکی دو نفری که در المپیک هستند بقیه دیده نمی‌شوند. همین خواهران منصوریان قبل از این که «صفر تا سکو»یی ساخته شود یا در برنامه «ماه عسل» شرکت کنند شناختی درمورد‌شان وجود نداشت. آیا کسی می‌دانست که شهربانو یکی از رکوردداران مدال طلاست یا الهه یکی از افرادی است که بیشترین مدال را در وشوی بانوان دارد. به هر حال این مسئله برای من دغدغه بود و خیلی خوشحالم که توانستم با یک موضوع خیلی جذاب به این موضوع بپردازم. امیدوارم بعد از «صفر تا سکو» دید مسئولان ما نسبت به ورزش و مخصوصا ورزش بانوان تغییر کند.
تصویر مرتبط
 از بین خواهرها کدام یک در کار هنر و تصویر با استعدادتر بودند؟
 هر 3 تا خوب بودند ولی آشنایی من با الهه بود و خود او بقیه اعضای خانواده را راضی کرد که این مستند ساخته شود. در این مسیر او بیشتر از همه به من کمک کرد.
 کدام بخش از زندگی این خواهران برای خود شما جالب بود؟
 اول استحکام خانواده، چیزی که درجامعه امروز ما در حال کمرنگ شدن هست. دوم هدف داشتن و انگیزه. 70-80 درصد جوان‌های ما یادشان رفته که آرزو دارند. روزمرگی قالب زندگی همه ماست. من می‌دیدم که در زندگی خواهران منصوریان غیرممکنی وجود ندارد و این‌ها از مشکلاتشان پل درست می‌کنند. این موضوع در حال حاضر خیلی نادر است و من خیلی وقت بود چنین انگیزه و امیدی را در یک خانواده ندیده بودم.
 ما در ایران مستندهای ورزشی کمتر داشتیم، شما احیانا از مستندهای خارجی برای «صفر تا سکو» الگو برداری کردید؟
 من خیلی فیلم می‌بینم. هم فیلم داستانی و هم فیلم مستند ولی تمام تلاشم را کردم که این فیلم را شبیه هیچ فیلمی نسازم! دوست داشتم آن چیزی که در دل و ذهن خودم بود اتفاق بیفتد. البته در طول ساخت هم خیلی عوامل به من کمک کردند. یک تدوین‌گر خیلی خوب داشتیم. یک فیلم‌بردار عالی داشتیم که به عنوان مثال اگر اتفاقی از چشم من پنهان می‌ماند از نگاه تیزبین و دوربین آقای عبیات دور نمی‌ماند و این‌ها مجموعا خیلی در شکل‌گیری بهتر کار نقش داشت. در واقع یک فکر و نگاه جمعی پشت کار بود. 
 ورزشکارهایی که برای دیدن فیلم شما آمده بودند خیلی همذات پنداری می‌کردند، مثلا آقای مهدوی‌کیا حسابی گریه کرده بود. این‌ها متاثر از کدام قسمت فیلم می‌شدند؟
 به هر حال یک بخشی از فیلم مربوط به زندگی ورزشی است و اولین بار است که فیلمی در خصوص ورزش قهرمانی بانوان ساخته می‌شود. ورزشکاران وقتی فیلم را می‌بینند یاد سختی‌ها، تلاش‌ها یا خط خوردگی‌ها و کنار گذاشتن‌ها و تلاش دوباره‌شان می‌افتند. بالطبع خیلی از ورزشکاران با این فیلم ارتباط برقرار می‌کنند و به نوعی خودشان را در این فیلم می‌بینند.
 حضور خانم کرامتی در ساخته شدن این فیلم چقدر موثر بود؟
 ببینید فیلم من دو تهیه‌کننده داشت که هر کدام‌شان در پیشبرد کار تلاش زیادی داشتند. چه خانم ابوالقاسمی که از تهیه‌کننده‌های قدیمی هستند و چه خانم کرامتی که ایشان هم برای این فیلم دغدغه شخصی داشتند. به هر حال ساختن فیلمی که 3 سال طول کشید و بخش‌هایی از آن در خارج از کشور ضبط شد، هزینه‌های زیادی داشت که اگر این 2 نبودند این اتفاق نمی‌افتاد.
 با توجه به چیزی که گفتید، «صفر تا سکو» مستند پر هزینه‌ای بوده است؟
 بله چون ما  تحقیق طولانی داشتیم، ضبط خارج از کشور داشتیم و مدت زمان زیادی درگیر این کار بودیم.
نتیجه تصویری برای مستند صفر تا سکو
 از شرایط اکران راضی هستید؟
 ببینید برای اولین بار فیلم مستند اکران عمومی می‌شود و این برای من خیلی خوشایند است اما فیلم‌های دیگر هم وجود دارد و شاید مردم خیلی تمایلی ندارند که فیلمی در این قالب را ببینند. تعداد سئانس‌های ما هم نسبت به فیلم‌های دیگر کم‌تر است. مستند ما کلا 17 یا 18 سئانس دارد در حالی که یک فیلم سینمایی بالای 30 و خرده‌ای سئانس دارد. با تمام این احوالات من احساس می‌کنم خیلی‌ها با مستند «صفر تا سکو» آشنا شدند ولی هنوز آن طیفی که دوست داشتم نرفتند فیلم را ببینند. در این مدت البته بازخوردهای خوبی از مخاطبینی که فیلم را دیدند داشتم که برای من بسیار لذت بخش است.
 حرف آخر؟
 درست نیست که من به مردم بگویم بروید فیلم را ببینید اما می‌توانم بگویم تمام مردمی که یادشان رفته آرزویی در زندگی‌‌شان وجود دارد، نظرشان با دیدن این فیلم عوض می‌شود. یاد آرزوهای فراموش شده‌شان می‌افتند و به سمتش حرکت می‌کنند.
نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
تلگجیم

تلگجیم 521

٩٦/١٠/٢٨
یادداشت

عصر پسافیلتر تلگرام

٩٦/١٠/٢٨
یادداشت

در مذمت تحصیل و در ستایش بی‌سوادی

٩٦/١٠/٢٨
جارچی

جارچی 521

٩٦/١٠/٢٨
خاطرات گرشاسبی‌بزرگ

تو همان ناب‌ترین جاذبه دنیایی

٩٦/١٠/٢٨
چهره هفته

هزینه‌ها با کی بود؟

٩٦/١٠/٢٨
شاخ هفته

و چه زیباست عالم دلم

٩٦/١٠/٢٨
شبکیه

غافلگیری عالیجناب به خاطر وارونگی من و شارمین

٩٦/١٠/٢٨
بازیگری سروش

دیالوگی گوید و از صحنه رود

٩٦/١٠/٢٨
یادداشت

سانچی به یک ماموریت طولانی مدت رفته است

٩٦/١٠/٢٨
چرا لیسانسه‌ها2 بهترین سریال روی آنتن تلویزیون است؟

لبخند کشدار، قهقهه عمیق

٩٦/١٠/٢٨
مینی

مینی 521

٩٦/١٠/٢٨
پایان نامه

درآمدزایی با سوسمار کچاپ

٩٦/١٠/٢٨
آنتن

قدرت چانه‌زنی جیمیان!

٩٦/١٠/٢٨
ذهن زیبا

ذهن زیبا 521

٩٦/١٠/٢٨
روزنامه نگاری صحت

یک ستون کاملا تکراری

٩٦/١٠/٢٨

سروش کتاب باز

٩٦/١٠/٢٨
ساختنیجات

تابلو بسازید در حد بوندس لیگا‌!

٩٦/١٠/٢٨
یادداشت

خیریت یک سفر

٩٦/١٠/٢٨
حکایت هفته

اندر احوالات مریدان و مهاجرت معکوس

٩٦/١٠/٢٨