جانِ جانانی به نام بوفون!
راه نیافتن لاجوردی‌پوشان به جام جهانی باعث شد این مسابقات دروازه‌بان افسانه‌ای ایتالیا را از دست بدهد

جانِ جانانی به نام بوفون!

نویسنده : مازیار حکاک

اگر از قدیمی‌ها پیرامون دروازه‌بان‌های اسطوره‌ای و تاریخی بپرسید از «لو یاشین» روس، «دینو زوف» ایتالیایی و یا حتی «گیلمار» برزیلی نام می‌برند. البته «رنه هیگوئیتا» کلمبیایی به دلیل واکنش‌های عجیب و غریب و «خوزه لوئیس چیلاورت» پاراگوئه‌ای به خاطر گلزنی در ضربات ایستگاهی‌ دو چهره‌ای بودند که توانستند نامی برای خود در بین دروازه‌بانان جهان دست و پا کنند. در این بین اما جنس محبوبیت و معروفیت بوفون متفاوت است. او نه به خاطر این کارها بلکه به خاطر وفاداری و دوامش برای همه محبوب است. تا جایی که حتی پس از عدم راه‌یابی ایتالیا به جام جهانی 2018 خیلی از طرفداران ایرانی برای او اشک ریختند. حتی گزارشگر آن بازی هم دوست داشت تیم ایتالیا به خاطر بوفون گلی بزند و این را به وضوح در گزارشش می‌گفت اما نشد که نشد، تا سوئد روزی تلخ را برای تاریخ فوتبال رقم بزند. سال 2017 برای بوفون خوب نبود، سالی که در یک قدمی جام، لیگ قهرمانان از دست داد و همین طور نتوانست با ایتالیا به جام جهانی 2018 روسیه صعود کند. با این حال او دروازه‌بان اسطوره‌ای است که نبودش در جام جهانی 2018 به شدت احساس خواهد شد.

چرا بوفون برای همه محبوب است؟
اول از همه و قبل از هر چیز، بوفون به لحاظ تاکتیکی یک اعجوبه است و واکنش‌ها و سوپرسیوهای بی‌نظیری در قامت ستون یک تیم دارد. تمام مهاجمانی که مقابل او بازی کرده‌اند از او به عنوان یک دروازه‌بان و سد محکم یاد می‌‎کنند. هنوز که هنوز است خیلی‌ها معتقدند اگر بوفون در یورو 2000 مصدوم نمی‌شد و جایش را به تولدو نمی‌داد، ایتالیا با آن نسل می‌توانست فاتح یورو شود. او در این سال‌ها همیشه در اوج بوده است و مهم‌ترین ویژگی او همین دوام و ماندگاری است. بعد از این شاید او را بتوان اسطوره وفاداری دانست. او آخرین بازیکن از نسلی است که به دلیل اتهام تبانی به همراه یوونتوس به سری B ایتالیا رفت، با این تیم جنگید و به سری A رسید تا دوباره روزهای اوج بانوی پیر را ببیند که همین گونه هم شد و او در بازگشتش توانست 6 قهرمانی در این مسابقات را به همراه این تیم جشن بگیرد. به غیر از این‌ها او یک فرد اخلاق‌گرا در فوتبال بود. در روزهای اوج که همه او را با کاسیاس برای کسب عنوان بهترین دروازه‌بان جهان مقایسه می‌کردند و سعی در ایجاد تنش بین این دو داشتند او برای تعویض پیراهنش با دروازه‌بان جوان مادرید پیش قدم شد و به نوعی طرح رفاقت ریخت و همین شد که در روز خداحافظی‌اش کاسیاس و بسیاری از ستاره‌های جهان فوتبال از جمله راموس، رونالدو، نویر، اولی کان و بسیاری که به نوعی رقیب جدی او محسوب می‌شدند برای او پیام فرستادند و از این اتفاق ابراز ناراحتی کردند. 
عابدزاده و بوفون، Favorite هر ایرانی
برای بچه‌های دهه شصت عابدزاده یک اسطوره بود. گرفتن توپ با یک دست در بازی معروف ایران و استرالیا از آن دست قهرمان بازی‌هایی بود که فقط و فقط از او برمی‌آمد و همان کارها و همان خونسردی بی نظیر اعم از خندیدن‌های او هنگام پاره شدن تور دروازه ایران و پشتک و وارویش در حالی که ایران 2 بر صفر عقب بود باعث شد تیم دوباره جان بگیرد و ایران به جام جهانی برسد. از این دست رفتارها در بازی‌های بوفون فراوان یافت می‌شد و حتی او در آخرین بازی ملی‌اش برای زدن گل به جلو می‌آمد و کل تیم را تهییج می‌کرد و کاش بازیکنان ایتالیا به اندازه او برای رسیدن به جام جهانی انگیزه داشتند. جدای از این او آخرین بازمانده از نسل بازیکنانی بود که خیلی دوست‌شان داشتیم. نسل بازیکنانی که سری A ایتالیا را داغ می‌کردند و این مسابقات مثل این روزهایش سرد و بی روح نبود. نسل بازیکنانی که جام جهانی 2006 آلمان توانستند لاجوردی‌پوشان را به مقام قهرمانی جهان برسانند و حتی آخرین بازیکن از نسل تیم محبوب یووه با بازیکنانی نظیر ندود، زیدان، ترزگه و دل پیرو که فوتبالی زیبا ارائه می‌کرد. همین است که او نه تنها بین هواداران فوتبال ایران بلکه بین فوتبالیست‌ها و دروازه‌بان‌های ایرانی نیز محبوبیت داشت کما این که مهدی رحمتی در این سال‌ها لباس‌ها و دستکش‌هایش را مشابه لباس‌های روز جیان لوئیجی انتخاب می‌کرد و حتی درباره خداحافظی غم‌بار او از تیم ملی ایتالیا گفته است: «اشک های بوفون، متعلق به خودش نبود، اشک ملت ایتالیا بود.»
در حسرت خداحافظی با شکوه!
سنگربان افسانه‌ای ایتالیا و یوونتوس، برنامه‌ریزی کرده بود تا پس از حضور در جام جهانی روسیه، برای همیشه از میادین فوتبال خداحافظی کند اما ناکامی آتزوری در رسیدن به این رویداد مهم باعث شد تا وداع او با تیم ملی، تقریبا 6 ماه زودتر از وداع با بازی‌های باشگاهی باشد. نرسیدن او به جام جهانی البته باعث شد او به بسیاری از رکوردهای خاص نرسد. بوفون با 175 بازی ملی، با اختلاف از سایر نفرات در صدر بیشترین بازی‌های ملی کشورش قرار داشت؛ نفر بعدی کاناوارو 39 بار کمتر پیراهن آتزوری را بر تن کرده است. این دروازه‌بان در صورت رسیدن به جام جهانی و انجام 10 بازی دیگر تا زمان خداحافظی‌اش می‌توانست رکورد بازی‌های ملی جهان را که با 184 بازی در اختیار احمد حسنِ مصری است بشکند اما با 175 بازی ملی، پس از احمد حسن (184)، حسام حسن (178) و کلودیو سوارز (177) در رتبه چهارم به کارش پایان داد. دروازه‌بان محبوب بانوی پیر همین طور از سال 1997 به عضویت تیم ملی ایتالیا درآمد و 5 جام جهانی از 1998 تا 2014 را تجربه کرده بود؛ او در صورت رسیدن به جام جهانی 2018، می‌توانست ششمین جام جهانی خود را تجربه کند و از این حیث بالاتر از «لوتار ماتئوس» و «آنتونیو کارباخال»، یکه تاز باشد که این هم نشد. همین طور بیشترین تعداد بازی با پیراهن آتزوری در جام جهانی برای «پائولو مالدینی» با 23 مورد است. بوفون تنها با رسیدن به جام جهانی روسیه و انجام هر 7 مسابقه ممکن می‌توانست به رکورد مالدینی برسد اما سرنوشت تقدیری دیگری رابرای او رقم زد. او حتی با یک بازی دیگر می‌توانست رکورددار بستن بازوبند کاپیتانی تیم ملی ایتالیا باشد اما حالا همراه با کاناوارو این عنوان را دارد. همه این چیزها باعث شد که پس از خداحافظیش از تیم ملی بگوید: «متاسفم که چنین پایانی داشتم!»
جدای از این رکوردها، قهرمانی لیگ قهرمان اروپا و قهرمانی یورو دو حسرت بزرگ دروازه‌بان 39 ساله ایتالیایی است و جالب این که در هرمورد تا پای جام رفته اما تنها با نگاه حسرت بار از کنار آن گذشته است. او به همراه تیم ملی ایتالیا در یورو 2012 به فینال رسید اما در نهایت مغلوب اسپانیا شد تا حسرت این جام به دلش بماند، جامی که دیگر هیچ شانسی برای به دست آوردنش ندارد. بوفون همین‌طور با یونتوس 3 بار در سال های 2002-2003، 2014-2015 و 2016-2017 به فینال لیگ قهرمانان رسید که به ترتیب میلان، بارسلونا و رئال مادرید جام را از بوفون و یوونتوس گرفتند. البته در این مورد همچنان شانس برای بوفون وجود دارد و خیلی از همبازیان او از جمله خدیرا و دیبالا ادعا کرده‌اند که تمام تلاش خود را به کار می‌گیرند تا بوفون به قهرمانی 
چمپوینز لیگ برساند ولی یووه مسیر سختی برای قهرمانی در پیش دارد. جالب است که این روزها ناپولی صدرنشین سری A است و هیچ بعید نیست پایان اسطوره‌ای همچون بوفون بدون جام رقم بخورد و اشک‌های تلخ در سن سیرو آخرین تصویر فوتبال از او باقی بماند.
نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
نگاهی به چند کتاب محبوب که همیشه جزو پرفروش‌های بازار کتاب هستند

فرمانروایان واقعی کتاب‌فروشی‌ها

٩٦/٠٩/٢٣
چهره هفته

جو سحر قریشی نگیردمان!

٩٦/٠٩/٢٣
NFC فناوری جدیدی که ترند حال و هوای تکنولوژی کشورمان شده

#Near_Field_comunication

٩٦/٠٩/٢٣
سحر مصیبی، کارگردان مستند «صفر تا سکو» در گفت وگو با جیم

در زندگی خواهران منصوریان غیر ممکنی وجود ندار

٩٦/٠٩/٢٣
شاخ هفته

میم من را خوب بشناس

٩٦/٠٩/٢٢
جارچی

جارچی 516

٩٦/٠٩/٢٣
کافه جهان نما

به پایان آمد این کافه...

٩٦/٠٩/٢٣
یادداشت

مربی تایلندی نباشیم

٩٦/٠٩/٢٣
فتوچاپ

فتوچاپ 516

٩٦/٠٩/٢٣
شبکیه

جنجال سه بُعدی کاسبان تحریم

٩٦/٠٩/٢٣
مواجهه با یک مدل متفاوت زندگی در مصاحبه با محمدرضا شاه‌پسند، یک گردشگر ایرانی

جهان دیدن به از جهان خوردن

٩٦/٠٩/٢٣
یادداشت

دلم برای پدیده می‌سوزد

٩٦/٠٩/٢٣
تلگجیم

تلگجیم 516

٩٦/٠٩/٢٣
چاپ‌های متعدد و استقبال از «ملت عشق» برای چندمین بار این سوال را مطرح می‌کند که؛ چطور رمان‌های متوسط این

رُمان با لایک اضافه

٩٦/٠٩/٢٣
شگرد

آموزش اتصال به مودم wifi بدون نیاز به رمز عبور

٩٦/٠٩/٢٣
حکایت هفته

اندر حکایت مریدان و کاهش تعطیلات تقویمی

٩٦/٠٩/٢٣
یادداشت

چطور برخی ناشران ما را دور می‌زنند؟

٩٦/٠٩/٢٣
کوتاه درباره رمان «ملت عشق» و دلایل محبوبیت آن

رمانی با رگه‌های سریال ترکی

٩٦/٠٩/٢٣
درباره موفقیت‌های سرمربی کروات با پرسپولیس که بعضا برآمده از ویژگی‌های شخصی و اخلاقی اوست

برانکو بَلَدوویچ!

٩٦/٠٩/٢٣
دات کام

مهراب قاسمخانی هستم، دو ماهه پاکم!

٩٦/٠٩/٢٣
تبلیغات