لطفا این یادداشت را نخوانید!
یادداشت

لطفا این یادداشت را نخوانید!

نویسنده : محمد رضا ناصری نژاد

مطمئنا تمام آدم‌ها در زندگی‌شان از جمله «دست نزن، جیزه» استفاده کرده‌اند یا آن را در کودکی شنیده‌اند که احتمالا الان یادشان نمی‌آید. یکی از خصوصیات عجیب جمله فوق برای کودکان این است که «دست بزن، خوبه» شنیده می‌شود. یعنی نمی‌شود به کودکی بگویید به جسم خطرناکی دست نزن و او بعد از مدتی به دور از چشم شما به آن جسم دست نزند! البته جملات مشابه این جمله و حس برعکس شنیدن آن فقط در کودکی انسان‌ها خلاصه نمی‌شود و به بقیه دوران‌های زندگی‌شان هم سرایت می‌کند. برای مثال جملات «درست رو بخون»، «نرو تو کوچه»، «لباس گرم بپوش»، «پای کامپیوتر نشین»، «سرت همش تو گوشی نباشه»، «بیرون ساندویچ نخور» و... هم از دیگر جملات عجیبی هستند که برعکس شنیده می‌شوند. به همین خاطر است که برخی والدین به جای گفتن این جملات، جملاتی مثل «انقدر درس نخون تا رفوزه بشی»، «برو تو کوچه تا بدزدنت» «لباس گرم نپوش تا سرما بخوری»، «همش پای کامپیوتر باش تا برات نمره بشه»، «سرت تو گوشی باشه تا چشات کور شه»، «ساندویچ بیرون رو بخور تا معده درد بگیری» و... را استفاده می‌کنند تا اثری مثبت داشته باشد. همین نوع رفتار باعث شده‌است تا بهانه‌ای به برخی افراد و حتی رسانه‌ها بدهیم تا با استفاده از همین روش مخاطبان را به دیدن مطالب‌شان تشویق کنند. «ورود آقایان ممنوع»، «خانم‌ها این مطلب را نخوانند»، «این فیلم به افراد زیر 18 سال توصیه نمی‌شود» نمونه‌ای از تیترها و جملاتی هستند که مخاطب را به خودش جذب می‌کند. با این تفاصیل آدم گاهی بر سر دو راهی می‌ماند که آیا بقیه افراد را از دیدن یا خواندن چیزی منع کند. مثلا وقتی یک فیلم یا عکس تاسف برانگیز و ناگوار در دنیای مجازی پخش شود و شما به بقیه توصیه کنید که آن را نبینند، انگار آن‌ها را  به دیدن آن مطالب تشویق مضاعفی کرده‌اید. مثل همین فیلمِ ... ااا، نه، ببخشید، آدم اشتباهش را دوبار تکرار نمی‌کند... به نظرم متخصصان و روان‌شناسان باید به دنبال راه‌های جدیدی برای مقابله با این پدیده عجیب باشند. 

نظرات کاربران
کد امنیتی