ما و یک وظیفه مهم
پایان‌نامه

ما و یک وظیفه مهم

نویسنده : سعید برند

پیرزنی که تنها یک سینی خرما روی سرش گذاشته و در مسیر زائران پیاده نشسته است، جوانی که تنها با یک قوطی واکس در گوشه‌ای از راه بساطی پهن کرده است، مردانی که بر سر راه زائران قرار می‌گیرند و به اصرار آن‌ها را برای یک شب اقامت به منازل خود دعوت می‌کنند، جوانانی که در موکب‌ها منتظرند تا زائری از راه برسد و پاهایش را ماساژ دهند و ...

این‌ها همه تصاویری است که در راهپیمایی بزرگ اربعین بارها و بارها به ثبت رسیده و حتی گاهی که در فضای مجازی منتشر می‌شود، ممکن است این سبک مهمان‌نوازی مردم عراق و آن همه شوق برای خدمت به زائران امام حسین(ع) تعجب‌ و حیرت بیننده‌ را برانگیزد. واقعیت این است که آنان این خدمات را بی‌منت و نه فقط از سر مهمان‌نوازی بلکه برخاسته از یک باور قلبی و ارادتی دیرینه به میزبان اصلی انجام می‌دهند و در این کار از یکدیگر سبقت گرفته و اگر کسی به هر دلیلی توفیق این خدمت‌رسانی را نداشته باشد، خود را متوجه خسران و ضرر اخروی می‌داند. مهم هم نیست که با چه توان مالی این خدمت‌رسانی را انجام دهد، چه با برپایی یک موکب بزرگ و چه حتی با چند عدد خرما! در مجموع این استقبال به گونه‌ای خودجوش برنامه‌ریزی شده است که زائر امام حسین (ع) لازم نیست در طول مسیر پیاده‌روی هیچ هزینه‌ای برای غذا و اقامت پرداخت ‌کند. 

اما یک هفته پس از اربعین ما نیز مهمانانی داریم، مهمانی که از سراسر کشور و بسیاری از نقاط جهان برای زیارت امام رضا(ع) با پای پیاده یا به طریق دیگر خود را به مشهد می‌رسانند و در این راه از بسیاری از شهرهای کشور و استان‌ها نیز عبور می‌کنند. اما واقعا ما چگونه مهمان‌نوازی می‌کنیم از زائران امام رضا(ع)، امامی که به حق معتقدیم ولی‌نعمت ماست. 

ما مشهدی‌ها هر ساله میزبان 25 میلیون زائر هستیم، گاهی اوقات فکر می‌کنیم فقط کاسب‌های خیابان‌های اطراف حرم، راننده‌های تاکسی و صاحبان مراکز اقامتی هستند که باید این وظیفه مهمان‌نوازی را ادا کنند ولی واقعیت این است که همه ما در طول سال وظیفه خطیر میزبانی از مهمانان امام رضا(ع) را بر عهده داریم. شاید بد نباشد این روزها کمی فکر کنیم که تا به حال برای یک زائر چه خدمتی انجام داده‌ایم؟ 

نظرات کاربران
کد امنیتی