دلم به بازی خوشه

دلم به بازی خوشه

نویسنده : علیرضا گرانپایه

نباید یوونتوس را برمی‌داشتم، وقتی خودت می‌دانی که سبک بازیت به بازیکنان سرعتی نیاز دارد، برداشتن یک تیم ایتالیایی هیچ توجیحی ندارد. البته مصدومیت دقیقه 56 بهترین بازیکن تیمم بی تاثیر نبود! پس نباید از باخت چهار بر یکم تعجب کنم. اصلا حالا که بیشتر فکر می‌کنم، بایرن مونیخ بهترین انتخاب برای ایستادن مقابل ستاره‌های پر تعداد رئال مادرید است. روبن و ریبری همان سرعتی‌های ایده‌آل من بودند، لواندوفسکی یک تمام‌کننده تمام عیار است. هوملس و بوآتنگ بهترین زوج دفاعی دنیا هستند، تازه اگر توپ از آن‌ها رد شود مگر نویر به این راحتی‌ها تسلیم می‌شود؟ ولی خب نیمکت نصفه و نیمه‌اش را چیکار کنم؟ واقعا بارسلونا چه عیبی داشت که در اوج یک کل کل تصمیم به تغییر تیم گرفتم؟ راستش خودم هم می‌دانم که جوگیر شدم و خواستم کمی خودنمایی کنم! به هرحال باید می‌فهمید که من به یک بازیکن و تیم وابسته نیستم! اصلا هیچ بازیکن حرفه‌ای به یک تیم وابسته نیست. یوونتوس یک انتخاب جاه‌طلبانه بود و قرار نیست تمام تصمیمات جاه‌طلبانه زندگی یک انسان به سرانجام خوش برسد ولی حالا باید تا مدت‌ها ترکش‌های این باخت مفتضحانه را تحمل کنم. خب تجربه شد قبل از هر تصمیم جاه‌طلبانه در زندگی‌‌ام به ترکش‌های بعدش فکر کنم. شاید اگر وقتی دسته دستم بود، این لحظات را جلوی چشمم می‌دیدم، بیخیال جاه‌طلبی احمقانه می‌شدم، روی همان بارسا دکمه تایید را فشار می‌دادم، شاید هم... .

درست در روزهایی که همه شبکه‌های اجتماعی پر شده از تحلیل‌های پسابرجام، دلار بالا می‌رود و ترامپ هر چه از دهنش در می‌آید را پشت بلندگو فریاد می‌زند، سود وام مسکن در حال کم شدن است و من ماشین حساب دست گرفته‌ام که اگر بعد از تصویب این قانون وام می‌گرفتم، چند هزارتومان در ماه به جیب می‌زدم، نقاش خانه‌ام بدقولی کرده و تمام لوازمم روی زمین و هوا است، کلاس‌های دانشگاه نفسم را بریده و بدجور کلافه‌ام کرده است، چه نفسگیری بهتر از دو ساعت بازی کامپیوتری برای رهایی از تمام این مشغله‌های دنیای واقعی؟ آدم دلش می‌خواهد برای دو ساعت هم که شده سطح دغدغه‌های روزانه‌اش را به اندازه انتخاب یک تیم فوتبال برای کم کردن روی طرف مقابل کاهش دهد. شاید خنده‌دار باشد ولی باور کنید، همین بازی‌های کامپیوتری در دنیایی که هر روز می‌توانید سنگین‌ترین مشغله‌های ذهنی را برای خود پیدا کنید، بهترین پناهگاه برای رهایی از تمام جدی‌های عالم است. بیخیال، بگذارید گاهی سطح دغدغه‌هایتان مثل من چیپ و مسخره باشد.

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
مینیمال

جورج کلونی وجودم را بیدار کنید

٩٦/١١/٢٦
چهره هفته

ذکر مولانا رضا رشیدپور

٩٦/١١/٢٦
یادداشت

لطفا مرا پرزنت نکنید

٩٦/١١/٢٦
درباره ماجرای روی اعصاب مجری‌های تکراری افتتاحیه و اختتامیه جشنواره‌های مختلف یا بهتر بگوییم «بین مجری

اجراهای‌کوچک زنگ‌زده

٩٦/١١/٢٦
یادداشت

شهیدی‌فرد مرد متین و پرتکرار یک دهه گذشته جشنواره فیلم فجر

٩٦/١١/٢٦
درباره بازیگرانی که در حوزه اجرا هم دستی بر آتش دارند

مایل به مجری

٩٦/١١/٢٦
یادداشت

یک خانم بی اعصاب شگفت انگیز

٩٦/١١/٢٦
شاخ هفته

برای مهم‌ترین آدمِ زندگی‌ام

٩٦/١١/٢٦
تلگجیم

تلگجیم 525

٩٦/١١/٢٦
شگرد

هنگام خواب با گوشی چه کنیم؟

٩٦/١١/٢٦
حکایت هفته

اندر حکایت مریدان و دلخوری

٩٦/١١/٢٦
کوتاه درباره مهم‌ترین فیلم‌های سی و ششمین جشنواره فیلم فجر

متفاوت و پرسروصـــدا مـثل فـجـر 96

٩٦/١١/٢٦
خاطرات گرشاسبی‌بزرگ

کادوی استاد

٩٦/١١/٢٦
ذهن زیبا

ذهن زیبا 525

٩٦/١١/٢٦
مینی

مینی 525

٩٦/١١/٢٦
پایان نامه

ادابازی درمانی!

٩٦/١١/٢٦
یادداشت

من هم معترضم

٩٦/١١/٢٦
دات کام

از opera غافل نشوید

٩٦/١١/٢٦
واکاوی یک دلیل ساده برای حسرت 16 ساله قهرمانی در جام باشگاه‌های آسیا

نبرد نابرابر

٩٦/١١/٢٦
جانونی

هشدار! مبتلایان به ناراحتی قلبی این متن را نخوانند...

٩٦/١١/٢٦