خیلی دور خیلی نزدیک

خیلی دور خیلی نزدیک

نویسنده : الهام حبشی

حدود دو سال است که به طور مجازی با دختری افغانستانی که ساکن ایران است، دوست شده‌ام. اولین بار که او را با واژه «افغانی» مورد خطاب قرار دادم، ناراحت شد و این‌طور توضیح داد که واژه «افغانی» واحد پول کشور افغانستان است و افغانی صدا زدن یک افغانستانی درست مثل این است که به یک ایرانی بگوییم «تومان». تازه آن زمان بود که فهمیدم چقدر کم از دوستم می‌دانم. از دوستی که همسایه و همزبان است ولی من حتی نمی‌دانم برای خطاب قرار دادنش باید از چه واژه‌ای استفاده کنم.

افغانستان کشوری است که برای سفر و شناخت آدم‌هایش امکانات زیادی وجود ندارد و اگر بخواهیم به رسانه‌ها بسنده کنیم، تنها به اندازه یک خبر تلخ از آوارگی، انفجار و کشتار از آن‌ها با خبر خواهیم شد. مشکلات مردم افغانستان تنها جنگ نیست، مشکلات آن‌ها از افغانستان تا ایران کشیده شده است. مصائب یک مهاجر افغانستانی که در ایران زندگی می‌کند، کم نیستند. افغانستانی‌ها اگر در ایران ازدواج کرده باشند و اگر در ایران بچه‌دار شده باشند، فرزندشان نه تبعه ایران محسوب می‌شود و نه کارت ملی خواهند داشت و نه حتی اجازه عاشق شدن! حتی تا دو سال قبل افغانستانی‌ها اجازه تحصیل در مدارس ایران را نداشتند، تا این‌که در سال 94 به دستور رهبر انقلاب تمامی افغانستانی‌ها، چه آن‌هایی که مهاجر قانونی بودند و چه غیرقانونی اجازه تحصیل در مدارس ایران را دریافت کردند و به پاس همین فرمان مورد تکریم قرار گرفتند و دیگر از دانش‌آموزان ایرانی جدا نشدند. با این حال هنوز نگاه عمومی به مهاجران افغانستانی، نگاهی مهربانانه و التیام بخش نیست.

شاید خیلی‌ها فراموش کرده باشیم که تا 160 سال پیش، هرات بخشی از ایران خودمان بود، این یعنی افغانستانی‌ها همان ایرانی‌هایی هستند که پیوند میان‌شان، تنها با یک مرز از هم گسیخته شد. باید تصورمان را از کلیشه‌هایی که می‌گویند افغانستان یعنی کشتار، یعنی ترور، خشخاش، تریاک و یعنی کارگر اصلاح کنیم. باید به محمدکاظم کاظمی، به مهندسان و پزشکان افغانستانی که در ایران آوازه‌شان پیچیده و به زنان و مردانی که سال‌های سال است با چنگ و دندان کشورشان را حفظ کرده‌اند باید احترام گذاشت، باید باورشان کنیم به همسایه بودن، هم زبان و هم خون بودن‌. هم‌خون‌هایی که باز کردن درهای کشورمان به رویشان کفایت نمی‌کنند، چرا که همسایه به محبت همسایه نیاز دارد، به درهای گشوده شده قلبش، همان‌طور که شاعر افغانستانی، راشد رامز سال‌ها پیش گفته است: «حالا تو کابل را بغل کن، سخت مجبور است/ زخمی‌ترین شهری که زخمش، زخم ناسور است».

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
یادداشت

سر‌پل‌ذهاب با «ذال» نوشته می‌شود، نه با «ز» زلزله

٩٦/٠٨/٢٥
درباره حضور پرتعداد بازیگران در جایگاه اجرا، به بهانه عبدی‌شو

پا تو کفش من نکن!

٩٦/٠٨/٢٥
یادداشت

خدمت خالصانه

٩٦/٠٨/٢٥
فتوچاپ

فتوچاپ 512

٩٦/٠٨/٢٥
روایت‌هایی درباره خرده رفتارهای ما در مقایسه با سبک زندگی پیامبر (ص) و امامان‌ معصوم‌مان(ع)

پدران ما و ما

٩٦/٠٨/٢٥
آنتن

جیم بدون نمک!

٩٦/٠٨/٢٥
تلگجیم

تلگجیم 512

٩٦/٠٨/٢٥
چهره هفته

سوشا در جستجوي پاتريك

٩٦/٠٨/٢٥
جارچی

جارچی 512

٩٦/٠٨/٢٥
درباره جایزه‌های ادبی و کتاب سال ایران به بهانه برگزاری اولین دوره جایزه احمد محمود

قلم های مطلا

٩٦/٠٨/٢٥
پایان نامه

مثلا ما همه مقصریم ...

٩٦/٠٨/٢٥
مهدی برادران رئیس هیئت فوتبال استان خراسان در گفت و گو با جیم خبر داد

به دنبال حذف ورزشگاه ثامن نیستیم

٩٦/٠٨/٢٥
کافه جهان نما

اراک، دیاری در مسیر جاده ابریشم...

٩٦/٠٨/٢٥
گفت‌و‌گو با حجت الاسلام واعظ موسوی درباره سحر و جادو

سحر و جادو دکان است

٩٦/٠٨/٢٥
شگرد

قبل از فروش گوشی آیفون‌ چه کنیم؟

٩٦/٠٨/٢٥
شاخ هفته

قطار بازی

٩٦/٠٨/٢٥
یادداشت

بازار رمالی در فوتبال دودوتا چارتای ساده

٩٦/٠٨/٢٥
یادداشت

اندر حکمت قیمه و ماست!

٩٦/٠٨/٢٥
ذهن زیبا

ذهن زیبا 512

٩٦/٠٨/٢٤
دات کام

ساوند کلاود؛ غنیمتی برای موزیک دوستان

٩٦/٠٨/٢٥
تبلیغات