این خانه پوشالی نیست!
چرا تصمیم صدا و سیما برای پخش سریال «خانه پوشالی» یک گاف است؟

این خانه پوشالی نیست!

نویسنده : محمدناصر حق خواه

ظهر یک روز تابستانی را تصور کنید که مسئولان تامین برنامه تلویزیون دور هم نشسته‌‌‌اند و با توجه به آغاز ایام سوگواری و از آنتن افتادن دورهمی و خندوانه و ریزش مخاطبان و وضع خراب مالی و سریال‌های تو خالی در حال پخش و در راستای حفظ پز عالی، در جست و جوی یک سریال با کیفیت جهانی هستند. اما ازآن‌جا که آخرین سریال دوبله خارجی هم که دیده‌اند، بازپخش سوم سریال پزشک دهکده از یکی از شبکه‌های استانی بوده، تصمیم می‌گیرند بروند در فهرست رده‌بندی سریال‌های خارجی و  یک خوبش را انتخاب کنند، شروع به بالا و پایین کردن فهرست می‌کنند و بعد از حذف چند سریال اول به علت ممیزی‌دار بودن نام‌شان و ممیزی‌دارتر بودن پوستر چند سریال میانی، در رتبه پانزدهم فهرست سریال‌های برتر دنیا (که البته رتبه خوبی است) به یک سریال با نام «House Of Cards» بر می‌خورند که با توجه به ترجمه تحت‌اللفظی فکر می‌کنند که نام سریال «خانه ورق‌هاست» و با احتمال به این‌که لهو و لعب قاطی کار شده باشد قصد گذشتن از این گزینه دارند اما به ناگاه در گوشه‌ای از سایت به نام فارسی آن یعنی «خانه پوشالی» برمی‌خورند و با دیدن عکس‌هایی از کاخ سفید و خواندن خلاصه داستان که درباره یک سیاست‌مدار آمریکایی به نام «فرانسیس آندردوود» است که به رذالت و جنایت و کثافت معنای جدیدی بخشیده و مصداق بارز ضرب‌المثل «سیاست آمریکایی پدر و مادر و ایضا عمه ندارد» است؛ چشمانشان برق می‌زند و کف دست‌هایشان را به هم می‌زنند که: «آخ جون! خودشه. هم سریال ویژه برای ملت می‌ذاریم، هم سیاست‌های آمریکا و سیاست‌مداران پدرسوخته‌شان را بر ملا می‌کنیم، نزدیک انتخابات آمریکا هم هست و دیش دیری دیرین!»

 

واقعا در خانه پوشالی چه می‌گذرد؟

حالا که فهمیدیم تلویزیون و تصمیم‌گیرانش با خود و انتخاب‌هایشان و ما و کنداکتور تلویزیون چند چند هستند و ماجرا انتخاب سریال خانه پوشالی را که از شبکه نمایش پخش می‌شود برایتان گفتیم، جا دارد بدانیم این سریال با ما و خودش چند چند است؟

همان‌طور که در اواخر بخش قبلی گفتیم، داستان سریال«House Of Cards» درباره زندگی فردی به نام فرانسیس آندروود با بازی درخشان «کوین اسپیسی» است که نقش یک سناتور کهنه‌کار آمریکایی را ایفا می‌کند که برای رسیدن به موقعیت کنونی‌اش از هیچ جنایتی دریغ نکرده و حالا هم افکار و آرزوهای بلندپروازانه‌ای را همراه همسرش، که «رابین رایت» با بازی بی‌نظیرش به آن جان داده‌است، در سر دارد. کارگردانی بسیاری از قسمت‌های این سریال را «دیوید فینچر» فیلم‌ساز صاحب‌نام آمریکایی -که به همراه کوین اسپیسی از سرمایه‌گذاران اصلی  این فیلم نیز هستند- بر عهده دارد. تا این‌جای کار با استدلال تصمیم‌گیران سیما، خانه پوشالی بهترین انتخاب، چه از لحاظ ساختار و چه از لحظ محتواست، اما دو نکته مهم از چشم مسئولان دور مانده که باید به آن اشاره کرد.

 

در نهایت فیلم ضد آمریکایی نیست

اولا این‌که در این سریال شخصیت فرانسیس آندروود و همسرش و چند نفر از همراهان‌شان به عنوان چند میوه پوسیده از درخت سیاست سالم و استوار آمریکا نشان داده می‌شود. در واقع هرچه آندروودها بیشتر در لجن فرو می‌روند، ترس آن‌ها و احتمال رسوایی‌شان در برابر قانون محکم و قضات قاطع و صادق آمریکایی بیشتر می‌شود و درخت کینه تعداد زیادی از سیاست‌مداران پاک و سالم که از دست آن‌ها عاصی‌اند بارور‌تر. موضوع دیگر، تطهیر بعضی سیاست‌های کلی آمریکا و طبیعی نشان دادن بعضی اعمالی است که همواره به عنوان جنایت از آن یاد می‌شود؛ مثلا شخصیتی به بی‌رحمی فرانسیس که با دست خود قتل نفس انجام می‌دهد، در صحنه‌ای از فیلم که نیروهای آمریکایی قصد بمباران روستایی در افغانستان را دارند که یکی از سران القاعده آن‌جاست و با این بمباران احتمال قتل تعدادی افراد بی‌گناه وجود دارد، دچار تردید شده و این تردید به بیننده هم منتقل می‌شود تا این‌که با رد و بدل شدن چند دیالوگ پی در پی، انگار بیننده هم راضی می‌شود از بین رفتن تعدادی زن و کودک به قیمت از بین رفتن یک تروریست آن‌قدرها هم بی‌رحمانه نیست و همه با هم فرمان آتش می‌دهند!

 

پز آزادی بیانش مخاطب را می‌گیرد

نکته دوم این‌که آیا مسئولان محترم صدا و سیما به این فکر نکرده‌اند که بعد از پخش این سریال در ایران، فوج فوج احسنت نثار آزادی بیان و دموکراسی مطلق در آمریکا خواهد شد و بعضی‌ها خواهند گفت: «ببین این آمریکایی‌ها چقدر آزادی دارند که این‌جوری حتی رییس‌جمهورشان را هم نقد می‌کنند و کسی هم صدایش در نمی‌آید، بعد ما یک درحاشیه می‌سازیم، به یک هفته نرسیده جمعش می‌کنند.»

در حالی که مسلم است سینماگران آمریکایی همین‌طور الکی فیلم و سریال نمی‌سازند و از خودشان انتقاد نمی‌کنند بی آن‌که سودی در آن باشد، برعکس ما که دقیقا همان‌طوری الکی تصمیم می‌گیریم و آن را  عملی هم می‌کنیم و بزن بریم!

 

 

 

 

باراک اوباما:‌ کاش واشنگتن مانند «خانه پوشالی»‌ بود. بی رحمانه، کارآمد و تأثیرگذار. جالب است بدانید باراک اوباما به محض منتشر شدن فصل جدید این سریال آن را در یک شب تا صبح تماشا می‌کند و در توییتر خود از مردم خواهش می‌کند داستان آن را در فضای مجازی لو ندهند.

 

 

کوین اسپیسی از قول بیل کلینتون نقل کرده:‌ این داستان خیلی بیشتر از آن‌که فکر می‌کنی به حقیقت نزدیک است. 99 درصد رفتارهای شخصیت تو واقعی است. آن یک درصدی که حقیقت ندارد این است که نمی‌شود لایحه آموزش و پرورش را آن‌قدر سریع خواند و بعد رد کرد.

بیل کلینتون در یکی از مصاحبه‌هایش گفته: چیزی که برام جذابه اینه که چقدر راحت در «خانه پوشالی»‌ یک رئیس‌جمهور می‌تونه یکیو بکشه و در بره. اگه رازشو می‌دونستم خب خیلی‌ها که باهاشون کار می‌کردم حق‌شون بود بمیرن (به شوخی). 

 

نظرات کاربران
کد امنیتی
محمد
محمد
٩٥/٠٧/١٨
٠
٠
فدای تو جیم اما نگفتی چه می شه اگه بینندهبا ضد قهرمان همزاد پنداری کنه