بی‌ادعاها گل کاشتنـد
درباره درخشش ورزشکاران کشورمان در مسابقات پارالمپیک 2016

بی‌ادعاها گل کاشتنـد

نویسنده : مازیار حکاک

مسابقات پارالمپیک ریو تمام شد و ورزشکاران کشورمان گل کاشتند و با 8 مدال طلا، 9 نقره و 7 برنز جایگاه پانزدهم را برای ایران به دست آوردند تا رتبه‌ای بهتر از المپیک ریو برای ایران رقم بخورد. البته این اولین بار نیست که پارالمپیکی‌ها در جایگاه نهایی از المپپکی‌‌ها پیشی می‌گیرند چراکه ‌آن‌ها از اولین دوره حضورشان یعنی 1988 سئول تا به امروز همواره رتبه بهتری نسبت به المپیکی‌ها در جایگاه نهایی داشته‌اند! به بهانه درخشش کاروان ورزشی «منا» که مثل همیشه پرچم ایران را بالا بردند مطلب این هفته جیم را به پارالمپیکی‌ها اختصاص داده‌ایم. به افتخارشان...

 

مسابقاتی که در حد المپیک مهم است

مسابقات پارالمپیک در حد مسابقات المپیک برای کشور برگزار کننده و کشورهای شرکت‌کننده مهم است. این که فکر کنیم در یک مسابقه بی‌اهمیت یا کم اهمیت بچه‌هایمان درخشیده‌اند، کاملا اشتباه است. مسابقات در همان سالن‌ها و ورزشگاه‌های المپیک برگزار می‌شد و مردم برزیل هم استقبال بی نظیری از مسابقات داشتند و بیشتر از دوره‌های گذشته‌بلیت‌های پارالمپیک فروخته شد. به طور کلی برگزاری مسابقات پارالمپیک با توجه به قرار گرفتن ورزشکاران در کلاس‌های مختلف هر رشته (با توجه به نوع و اندازه معلولیتشان) سختی‌های بیشتری هم دارد. از سویی این مسابقات برای تمام کشورهای جهان مهم است، فارغ از تعداد ورزشکاران و خبرنگارانی که کشورهای صاحب نام به این مسابقات اعزام کردند، جلد بیشتر نشریات معتبر و حتی روزنامه‌های غیر ورزشی جهان در این ایام به مسابقات پارالمپیک اختصاص داشت و با توجه به خاص بودن شرایط ورزشکاران پوشش گسترده‌تری داشتند.

 

ورزشکارانی که از کاه، کوه ساختند

شاید خیلی از ما تا قبل از مسابقات پارالمپیک ورزشکاران شاخص کشورمان را به غیر از «سیامند رحمان» نمی‌شناختیم. این موضوع به این خاطر است که پارالمپیکی‌ها 4 سال تمام در سکوت خبری تلاش می‌کنند و فقط نتایج‌شان در چنین رویداد بزرگی دیده می‌شود. هزینه و اعتباری که به پارالمپیکی‌ها اختصاص می‌یابد با هزینه المپیکی‌ها قابل مقایسه نیست و شاید کل هزینه‌های اختصاص یافته برای آن‌ها برابر هزینه یک فدراسیون برای المپیک باشد. اما آن‌‌ها با همین نبودها ساخته و چنین نتایجی را رقم زدند. البته که المپیک مهم‌تر است اما در کشورهای توسعه یافته حداقل فرقی بین ورزشکار المپیکی و پارالمپیکی نیست و آن‌ها برای افزایش تعداد ورزشکاران‌شان در این مسابقات تلاش می‌کنند چه برسد به کسب مدال‌های رنگارنگ! در نبود امکانات برای ورزشکاران کشورمان همین بس که مصاحبه «مجید فرزین» مدال‌آور طلای کشورمان در خصوص پرداخت نکردن حقوقش و برگزاری تمرینات تیم ملی در محل نامناسب باعث اخراج مقطعی او از اردوی تیم ملی شد که البته به خیر گذشت. غیر از این، بیشتر ورزشکاران از دور افتاده‌ترین روستاها و شهرهای کشورمان هستند که طبیعتا با تحمل سختی‌های زیاد خودشان را به اردوی تیم ملی می‌رساندند. به طور کلی نمره شهرهای بزرگ کشورمان در مقایسه سایر کشورهای جهان به جهت مناسب‌سازی خیابان‌ها، ساختمان‌ها‌، حمل و نقل عمومی برای این قشر صفر است چه برسد به شهرهای کوچک و روستاها که هیچ امکاناتی نیست و حال چه برسد به اختصاص امکانات ورزش حرفه‌ای!

 

 

مظلومیتی که پایانی بر آن نیست

وقتی که «سیامند رحمان» و «ساره جوانمردی»  دو تن از با ارزش‌ترین ورزشکاران کشورمان از ریو بازگشتند خبری از هیچ کدام از مسئولین بلندپایه ورزشی کشورمان در فرودگاه نبود. در حالی که این حداقل کاری بود که می‌شد برای آن ها انجام داد. با این حال این دو به همراه سایر ورزشکاران کشورمان غریب و مظلومانه به خانه‌‌های‌شان رفتند. 

اینکه پارالمپیکی‌ها به اندازه المپیکی‌ها پاداش می‌گیرند اتفاق خوبی است که البته با پیگیری‌های زیاد به دست آمده است. البته در مورد «ساره جوانمردی» که دو مدال طلا برای ایران گرفته، گفته می‌شود که یک جایزه به او تعلق می‌گیرد (!) که واقعا اجحاف در حق اوست. ورزشکاران پارالمپیکی اگر بیشتر از المپیکی‌ها هم بگیرند، رواست. چرا که هم با نبودها به این جایگاه رسیده‌اند و هم این که انگیزه‌ای که برای افراد معلول ایجاد می‌کنند خیلی بیشتر از این‌ها می‌ارزد. فراموش نکنیم که این دست ورزشکاران جان‌شان را کف دست‌شان می‌گذارند، کما این که درگذشت گلبارنژاد در آخرین روزهای پارالمپیک کام همگی‌مان را تلخ کرد.

نظرات کاربران
کد امنیتی