طاقت  انتقاد شنیدن
jeem.ir

طاقت انتقاد شنیدن

نویسنده : مدیر سایت

ذهنت حساس شده و دوست داری در باره یک اتفاق اجتماعی یا سیاسی بحث برانگیز بنویسی. بعدش دو دو تا چهارتا که می‌کنی می‌بینی شاید ناسزا بشنوی؛ نه شاید حرف تند در مخالفتت بشنوی، اصلا یک عده‌ای دوستانت خوششان نمی‌آید از این حرف‌ها! بی خیال می‌شوی و می‌روی سراغ همان دل‌نوشته‌هایی که مخاطب‌ها به به کنند و لایک کنند و بروند رد کارشان! این می‌شود که حرف درست و درمان در مسائل مهم کشور کم می‌شود و جایش را می‌دهد به مشتی نوشته بی ارزش. راستش را بخواهید ما هنوز یاد نگرفته‌ایم وقتی می‌کنیم طاقت انتقاد شنیدن آن را هم داشته باشیم. همین!

زمین از غیر ممکن‌ها پره، اما تو ممکن باش...
صفحه اصلی-محرمانه – یادداشت کاربران
 تاريخ انتشار:04/06/95
راست ِراستش این است که ما هیچ وقت نمی‌رسیم، مگر نه این‌که بارها بعد از فتح یک قله، قله‌ بزرگتری سر راهمان سبز شده؟ روزگار پروانه‌ای بی‌غم و بی‌مشکل و بی‌سختی سراب است. ما باید هی جان بکنیم و با چنگ و دندان از این قله‌های نافرم بالا برویم و بی‌رحمانه هُل‌مان دهند و سُر بخوریم و دوباره با ناامیدی بالا رویم که شاید روزی قله امیدی را فتح کنیم و یک جور خوبی منتظرمان باشد، که نیست! شاید هم باشد، ولی انگار هر خوبی یک وجه بد دارد که همیشه غالب است، هر خوبی یک روی بد دارد که به محض دستیابی، روی تمام ذوق و شوق‌های قبلی‌مان را خط می‌زند. در نهایت هم جز فتح قله‌ بزرگتر بعدی چاره‌ای نیست.
زنده زندگی کردن را به فردای هیچ روز خوبی که نمی‌رسد حواله نکنیم، کسی چه ‌می‌داند، شاید مفهوم زندگی لابه‌لای همین نا امیدی‌ها و نرسیدن‌ها باشد.
فیل خواران!
صفحه اصلی- محرمانه – یادداشت کاربران
 تاريخ انتشار:03/06/95
حتی در بدوی‌ترین اجتماعات انسانی هم پدیده‌ای به نام «پُز» دادن دیده می‌شود. خوب که نگاه کنیم می‌بینیم جامعه مدرن امروزی هم با آن قبیله بدوی چندان توفیری ندارد. مثلا وقتی به رستوران می‌رویم چنان از میز غذایمان عکس می‌گیریم که حتی معلوم باشد زیتونی که سفارش داده‌ایم از این زیتون سیاه‌های درشت گران است. نه از این سبزهای ریز و هسته‌دار ارزان.  بعد هم ارسالش می‌کنیم برای اعضای گروه که دل‌تان بسوزد، ما دیشب گوشت فیل خوردیم.
از آنجا که در ذات هر آدمیزادی چنین خصیصه‌ای نهفته است باید اعتراف کنم حتی پیش از پیدایش شبکه‌های اجتماعی جوری جعبه‌های پیتزا را در راس سطل آشغال جاسازی می‌کردیم تا همه عابران پیاده‌رو ملتفت شوند که ما دیشب پیتزا خورده‌ایم. گاهی حتی به همین هم راضی نبودیم و یکی دو باری با قطورترین ماژیکی که در منزل یافت می‌شد، نام خانوادگی‌مان را هم روی جعبه پیتزا می‌نوشتیم. مگر ما چه کم از آن مرد فیل‌خوار داریم.
نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
آنتن

ما هم نازک!

٩٧/٠٢/٢٧
نگاهی به « انتقام جویان: جنگ اینفینیتی» به بهانه اکران بزرگترین پروژه سینمایی «مارول»

بزرگترین گردهمایی تاریخ ابرقهرمان‌ها

٩٧/٠٢/٢٧
شاخ هفته

ای تو نگهبان من

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

دعوت شدگانیم...

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک ایران، یک صدا

٩٧/٠٢/٢٧
درباره «پلنگ سیاه»، فیلمی که در گیشه‌های دنیا عجیب و غریب می‌فروشد

ابرقهرمان بفروش و نچسب

٩٧/٠٢/٢٧
نگاهی به پرونده قلدری‌های آمریکا در چند قرن اخیر به بهانه خروج ترامپ از برجام که البته اتفاق عجیبی هم نبو

قلدرامپ

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

جامعه‌شناسی تدفین و چیزهای دیگر...

٩٧/٠٢/٢٧
درباره درخشش بانوان فوتسالیست ایران در آسیا؛

قهرمانان وطن

٩٧/٠٢/٢٧
پایان نامه

لوبیا، گلابی و غوطه‌ای که نخورد!

٩٧/٠٢/٢٧
جانونی

تقدیم به جناب خرما... با احترام

٩٧/٠٢/٢٧

تقریبا هیچ!

٩٧/٠٢/٢٧
تا جامِ جهانی

یک ایرانی بین خوش‌تیپ‌ترین بازیکن‌های جام‌جهانی2018

٩٧/٠٢/٢٧
مینیمال

مینیمال 535

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

من از شما می‌پرسم: آیا مشکل ما این است؟

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک حقیقت مرگبار

٩٧/٠٢/٢٧
چهره هفته

شهردار تهران

٩٧/٠٢/٢٧
راهکارهایی برای تنفسِ جان، به بهانه آمدن ماه رمضان

هوای تازه برای ریه‌های روح خسته

٩٧/٠٢/٢٧
گفت‌و‌گو با دروازه‌بان تیم ملی فوتسال بانوان ایران

لژیونر شدن ما خیلی محال است

٩٧/٠٢/٢٧
حکایت هفته

اندر حکایت ابن جیم و انبار پر خودروسازان

٩٧/٠٢/٢٧