بهداد را آن‌قدر سنگین نکنیم که خودش را هم نتواند بلند کند!
شاخ هفته

بهداد را آن‌قدر سنگین نکنیم که خودش را هم نتواند بلند کند!

نویسنده : سامان قربانی-مازیار حکاک

به این دو مطلب توجه کنید؛ «چند سال پیش حامد بهداد در مصاحبه‌ای با رامبد جوان گفت: «من الگو نیستم، و نمی‌خواهم باشم. من خودم با خودم مشکل دارم، من عامی‌ام و...» بعد از صعود والیبال ایران به المپیک رسانه‌ها والیبالیست‌های ایران را «قهرمان ملی» خواندند. لوزانو سرمربی تیم ملی در مصاحبه‌ای گفت: «من با استفاده از این واژه برای ملی پوشان والیبال موافق نیستم زیرا قهرمان ملی به کسی گفته می‌شود که برای کشورش ایثار می‌کند و جان خود را نیز در این راه به خطر می‌اندازد. فکر می‌کنم قهرمان ملی برای ورزشکاران واژه بزرگی باشد.»

 اسطوره‌های کاغذی بازی است که هر از گاه پس از رویدادهای مهم ورزشی در رسانه‌های ایران اتفاق می‌افتد. برد یا باخت مهم نیست در واقع در هر دو شکل ورزشکار ما جوانمرد و با اخلاق و اسطوره است. کما این‌که این روزها در پی شکست‌های ورزشکاران ما دیده‌اید از عبارت‌هایی هم چون: «چیزی از ارزش‌هایش کم نمی‌شود.»، «اگرچه مدال نگرفت ولی او برای ما یک قهرمان است» و... استفاده می‌شود.

سوال این‌جاست سعید عبدولی کدام یک از مولفه‌های اسطوره‌ای را دارد؟ بهداد سلیمی مگر کار مهمی به جز وزنه زدن انجام داده است؟ چه تفاوت اساسی بین من و سعید عبدولی وجود دارد که او باید اسطوره من باشد؟ البته در این میان رسانه ملی بزرگ‌ترین کارخانه تولیدی را دارد و به طور مداوم در حال اسطوره‌سازی است. در تمامی اعیاد وجشن‌های بزرگ تلویزیون از بازیگرانی دعوت می‌کند که صرفا چند فیلم بازی کرده و پولش را هم تا قران آخر گرفته‌اند. تا بیایند برای ما حرف‌های خوب بزنند. کمر بندهای‌تان را ببندید، با هم مهربان باشید و... آیا به راستی بهاره افشار، اکبر عبدی، محمدرضا شریفی‌نیا، رضا یزدانی و... اسطوره‌اند؟ آیا رسانه‌های ما تعریف درستی از اسطوره دارند؟

ما با اسطوره داشتن مشکلی نداریم. کما این‌که همه ما به قهرمانان ملی‌مان از کوروش کبیر گرفته تا شهید چمران و... همواره افتخار می‌کنیم. از آن جایی که تجربه نشان داده اسطوره‌های امروزی ما پوشالی و در خیلی از موارد کم‌ظرفیت هستند، به طوری که به کرات توسط همین رسانه ملی به خاطر رفتارهای زننده‌شان ممنوع التصویر شده‌اند؛ از تمامی رسانه‌ها عاجزانه خواهشمندیم بگذارند کمی بخوابیم، هنوز آثار شب زنده داری‌های بیهوده المپیک در بدن‌مان است. حال که بازی‌های المپیک تمام شده است اسطوره‌های کاغذی دیگری در راه هستند. اسطوره‌های بی‌ظرفیتی که تحمل یک شکست را هم ندارند.

یادمان باشد کیمیا علیزاده، بهداد سلیمی و... از جنس خودمان هستند. آن قدر بزرگ‌شان نکنیم

 

مازیار حکاک

تفاوت اساسی هست بین اسطوره و قهرمان. این دو را نباید با هم قاطی کنیم. بعید می‌دانم کسی از ما عبدولی را اسطوره بداند حتی با اتفاقات اخیر به عنوان یک قهرمان و مدال‌آور هم خیلی زود فراموش خواهد شد. اصلا مدال گرفتن در المپیک یا قهرمان بودن ملاک اسطوره بودن نیست.  با این همه این را قبول دارم که جامعه ما سلبریتی زده شده است و خیلی از چهره‌های ورزشی و هنری بیشتر از اندازه‌شان بزرگ شده‌اند که البته بخشی تقصیر رسانه‌ها و بخشی به خاطر رسانه‌ها و شبکه‌های‌های اجتماعی جدید است. فراموش نکنید درکشورمان رسانه‌ها خیلی اوقات اجازه ندارند از کسی بد بنویسند و برای همین است که همه چیز در همه جا گل و بلبل است. به عنوان کسی که به خاطر علاقه‌ام به بسیاری از چهر‌ه‌ها نزدیک بوده‌ام باید بگویم از هر 10 تا و 100 تا شاید یکی ازآنها شایسته الگو بودن است. به عنوان مثال من خواننده‌هایی را دیده‌ام که سیگار را به سیگار وصل می‌کنند، این موضوع شاید اصلا از نگاه عده‌ای حتی بد هم نباشد، که البته از نگاه من فارغ از قبح‌اش به خاطر حرفه‌ای که دارند بد است، اما ما در همین حد هم اجازه نوشتن نداریم! 

نظرات کاربران
کد امنیتی