المپیک و سیاهی
چهره هفته

المپیک و سیاهی

نویسنده : ایمان فروزان نیا - مهدیه جوادی- فرانک باباپور

امروز که دارم این خاطره را می‌نویسم، داستان المپیک و کاروان ورزشکاران ایران با هشت مدال تمام شد رفت پی کارش ولی بنده بسیار ناراحتم. وجدانا 8 مدال؟ آن هم وقتی گفتم حد ورزش ما 4 مدال است؟ یک کشوری مثل آمریکا اگر آن همه مدال می‌آورد، برای این است که آن‌ها کلا حد و حدود خودشان را نمی‌دانند و همیشه پایشان را از گلیم‌شان درازتر کرده‌اند یا شاید هم اصلا وزیر ورزش ندارند، ما که نباید به آن‌ها نگاه کنیم. از شانس ما، هیئت ژوریِ بهداد سلیمی هم فقط برای همان یک‌بار بود. به علاوه کسی زحمت‌های ما را نمی‌بیند، ما که به جای کلی خرج اضافی روی ورزشکار و امکانات و فرستادن مربی‌ها به المپیک، برای باخت‌ها سرمایه‌گذاری کرده‌ایم که چیزی از ارزش‌هایمان کم نشود و اتفاقا کلی هم ارزش اضافه برای یک سال آینده ذخیره کرده‌ایم و کفاف کلی بازی دوستانه و غیر دوستانه را هم می‌دهد. راستش حالا که المپیک تمام شده، خیلی داغان و له هستم، مانند پدری بیچاره که از پسرش انتظار نمره 16 داشته، بعد پسرش رفته نمره 20 گرفته! ای تف به این المپیک...

نظرات کاربران
کد امنیتی
تبلیغات
تبلیغات