حواس‌مان  به همسایه‌های مجازی‌مان هست؟
محرمانه مستقیم

حواس‌مان به همسایه‌های مجازی‌مان هست؟

نویسنده : حکیمه بالال

قدیم‌ترها، یک رسمی بود به نام جهاز کِشون یا جهاز برون که هنوز هم هست. خانواده عروس جهیزیه دخترشان را در طَبَق می‌چیدند و می‌فرستادند خانه داماد. خیلی وقت‌ها هم از قبل بین دوست و آشنا اعلام می‌کردند که فلان روز جهاز کشان است و ملت هم برای تبریک و دیدن جهیزیه عروس می‌آمدند. البته که هدف اول فرستادن وسایل به خانه عروس بود، اما چه کسی می‌تواند انکار کند چه چشم‌ها از خواهر شوهرها و جاری‌ها و حتی دوستان برادر عروس درآمد که فلانی چه جهازی به دخترش داد.

اما امروز... اگر مبلمان خانه را عوض کرده‌، یا فلان شب با دوستان به کافی‌شاپ یا سینما رفته یا حتی ساده‌تر اگر به مناسبت تولد هدیه‌ای گرفته‌اید نیازی نیست منتظر فرصت باشید تا با دعوت از آن‌ها که نبودند و ندیدند، مراحل رو کم کنی و چشم در آوردن را طی کنید. کافی است عکس «من و موقعیت مورد نظر یهویی» را در اینستاگرام آپلود کنید. این‌روزها به مدد تکنولوژی و شبکه‌های اجتماعی می‌توانیم هر لحظه و هرکجا عکسی بیندازیم و این لحظات زیبا و حتی گاهی جزئیات زندگی شخصی‌مان را با هزاران نفر از دوست و آشنا و غریبه به اشتراک بگذاریم. خب مگر بد است سهیم کردن دیگران در خوشی‌ها؟

طبیعتا هر کسی اولین جوابش به این پرسش «خیلی هم خوبه» است. اما بیایید کمی عمیق‌تر نگاه کنیم. برگردیم به همان قضیه اول، جهیزیه دیدن. فکر می‌کنید چند نو عروس که هنوز به خانه خودشان نرفته‌اند با دیدن جهیزیه آن‌چنانی یک نفر دیگر، آهی از سر حسرت کشیده باشند؟ یا چند مادر و پدر شرمنده فرزندشان شدند که نتوانستند چنین هزینه‌ای بکنند و آبروی‌شان را در خطر می‌بینند؟ 

حالا به عکس‌هایی که در شبانه روز منتشر می‌کنیم سری بزنیم. مثلا همین قرارها و گشت و گذارهای دوستانه و خانوادگی‌مان، غذاهای رنگارنگ، خوشی‌ها و شادی‌ها با کپشن‌های ساده‌ای مثل «یک روز خوب با دوستان بهتر از آب روان.» این طرف منی است که می‌خواهد شادی‌اش را نشان دهد. آن طرف قضیه چیست؟ یک منِ دیگر که این‌ها را می‌بیند. یک منی که این‌ها را ندارد. که شاید حتی با دیدن یک پلو مرغ، در حالی که مثل دیگران لایک می‌کند توی دلش یک آه حسرت بار می‌کشد و بعد هم یک «تف به این زندگی که من دارم» می‌گوید. بعد هم روز به روز ناراضی‌تر از زمین و زمان، خشمگین‌تر می‌شود. 

همه ما میل به دیده شدن، مورد توجه دیگران بودن و حتی تایید گرفتن از آن‌ها را لااقل در زمان‌هایی از زندگی‌مان داشته‌ایم. در این رابطه گافمن (جامعه شناس) در کتابی به نام «نمود خود در زندگی روزمره» درباره تاثیرگذاری ما بر دیگران می‌گوید: «ما همیشه یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های‌مان این است که تصویری از خود در اختیار دیگران بگذاریم که می‌خواهیم و برای رسیدن به این هدف در موقعیت‌های متفاوت از خط‌مش‌های مختلف بهره می‌گیریم.» پس به نظر طبیعی می‌رسد عموما تصاویری که منتشر می‌کنیم تصاویری مثبت‌اند که قرار است تصویری مثبت از ما نشان دهند. تا این‌جا می‌توان این نظریه را دلیلی منطقی برای آن پست‌ها و عکس‌ها حساب کرد و این‌ها را به عنوان یک واقعیت زندگی مدرن پذیرفت. اما این واقعیت، کل ماجرا نیست. چیزی که این وسط مغفول مانده اخلاق است. شما می‌توانید کاری را با رعایت اخلاق انجام بدهید، می‌توانید همان کار را طوری انجام دهید که دیگران ناراحت شوند. جایی خواندم که پیامبر(ص) درباره حقوق همسایگان فرمودند: «هر گاه مسلماني ميوه‌اي خريد، برای همسايگانش مقداري بفرستد. و اگر نخواهد چنين کند، آن را پنهاني به خانه ببرد. و نبايد بچه‌هايش در کوچه از آن ميوه بخورند و موجب ناراحتي فرزندان همسايه شوند، که از اين خوراک محرومند.(الحدیث،جلد ٣، صفحه ٣٨٨)» 

بیایید این بار که خواستیم عکسی از عاشقانه‌های دونفره‌مان، سفره‌های رنگین‌مان و خوشی‌ها و شادی‌های‌مان بگذاریم، کمی هم حواس‌مان به همسایه‌های مجازی‌مان باشد. مبادا که موجب آه و حسرت نوجوانی، جوانی، مادری یا پدری شویم.

نظرات کاربران
کد امنیتی