زابل‌ جان را در‌یابید

زابل‌ جان را در‌یابید

نویسنده :

محمدرضا هدایتی در بخشی از یادداشتی که برای سیستان و بلوچستان نوشته این طور آورده: «الان که دارم درباره زابل می‌نویسم نزدیک به ۲۰ سال است که راه ارتزاق زابلی‌ها بسته شده. کشاورزی و دامداری که شغل اصلی آنها بود به دریاچه هامون و هیرمند پر آب وابستگی تام و تمام داشت. من آبادانی زابل را دیده‌ام. آن روزها باد ۱۲۰ روزه سیستان مصیبت نبود. این باد از روی هامون و هیرمند می‌گذشت و هوای تابستان را چنان خنک می‌کرد که انگار در خود بهشتی. اما حالا این باد جز گرد و خاک و غبار هیچ چیز دیگری ندارد. بادی که به جای خنکی فقط بیماری را می‌پراکند. اکثر مردم زابل حالا مشکل ریه دارند. اکثر مردم نمی‌توانند نفس بکشند. 

این همان مشکلی است که چند سالی است در اهواز هم پیش آمده ولی زابلی‌ها ۲۰ سال است که چنین وضعی دارند. این روزها همه برای اهواز نگرانند و صدای اعتراض همه جا بلند شده اما من چه بگویم که شهرم، همه خاطراتم به خاطر این وضعیت همه به زیر خاک رفته و مدفون شده. شهری که مردمش طی این ۲۰ سال از این وضعیت هیچ شکایتی نکردند و همین باعث شد که مسئولان هیچ توجهی به وضعیت آن نکنند. زابلی‌ها خیلی مظلومند و همین مظلومیت کار دست‌شان داده است. کاش مسئولان کمی هم به این شهر توجه کنند. شهری که اصالت و تاریخش برابر با تاریخ ایران است. من گله‌مندم. زابلی‌ها زندگی‌شان را از دست داده‌اند ولی هنوز که هنوز است وقتی می‌خواهند درباره شهرشان حرف بزنند می‌گویند زابل جان! 

زابل جان ما را دریابید و ما را به روزهای خوش هامون و هیرمند پرآب بازگردانید.»

نظرات کاربران
کد امنیتی