کافه جهان نما
کافه جهان نما

کافه جهان نما

نویسنده : مریم ملی

می‌گویند کتاب که می‌خوانی انگار داری تمام دنیا را وجب می‌کنی و با فرهنگ و سبک زندگی و آداب و رسوم ناشناخته‌ترین و دورافتاده‌ترین نقاط دنیا آشنا می‌شوی. همان قدر که کتاب خواندن این تجربه شیرین سیر و سلوک در کل جهان را به آدم می‌چشاند، گفت‌و‌گو با کسانی که به سفر رفته‌اند، یا مهاجرت کرده‌اند و سرد و گرم دنیا را چشیده‌اند و حالا قصه‌ها برای تعریف دارند هم شیرین است. در این ستون قرار است از این پس شنیده‌ها و دیده‌های دوست و آشنا از زندگی در سرزمین‌های مختلف را بنویسیم و بخوانید. انگار در یک کافه مجازی یا واقعی نشسته‌ایم پای صحبت دوستی که از سفرش، تجربه‌اش و خاطراتش برای‌مان می‌گوید. با این ستون به هرجایی خواهیم رفت. از دورترین شهرهای آن طرف اقیانوس، تا استان‌های درو و نزدیک کشور خودمان. 

 

لبخند در این‌جا مسری است

مهدی اعتمادی هستم، 26 ساله، ساکن هیوستن در ایالت تگزاس آمریکا

حتما شنیده‌اید وقتی نگران آینده یا در حسرت گذشته هستید به شما توصیه می‌کنند در حال زندگی کن و غم روزهای از دست رفته و دلهره روزهایی که در پیش است را از خودت دور کن، البته که این جمله‌ها برای ما تبدیل به کلیشه شده‌اند اما اساس سبک زندگی آمریکایی‌هاست. چیزی که اینجا بین آدم‌هایی که در هیوستون، چهارمین شهر بزرگ آمریکا به وفور دیده می‌شود حس زندگی در لحظه است. اولین روزهای مواجهه با آمریکایی‌ها بود که یکی‌شان به من توصیه کرد در ارتباط با اهالی تگزاس از زندگی ناله نکنم و منفی‌باف نباشم: «اگر دوستی از تو پرسید حالت چه طور است؟ حتی اگر حال خوشی نداشتی و زندگی‌ات پر از مشکل بود نگو اوه! این چه زندگیه چه قدر مصیبت داره...، مردم آمریکا از حس منفی و از گله و شکایت خوش‌شان نمی‌آید» نه این‌که حال‌شان خوب باشد و همه چیز روبه‌راه باشد. ممکن است کسی قرض داشته باشد، بیکار باشد، مشکل خانوادگی داشته باشد اما وقتی به شما می‌رسد لبخند می‌زند، انگار که این لبخندها هنگام دیدار همدیگر تسری پیدا می‌کنند و به لب این و آن می‌نشینند. هرکسی می‌گردد یک حس خوب از زندگی‌اش پیدا می‌کند و در جواب حالت چه طور است می‌گوید. ویژگی دیگری که در تگزاس و اغلب ایالت‌های آمریکا دیده می‌شود لزوم استقلال جوانان است. یک پسر یا دختر جوان بدون استثنا موظف است هزینه‌های خود را از سن 18 سالگی از خانواده جدا کند. حالا می‌خواهد با کار‌کردن در رستوران باشد یا هر شغل دیگری. اینجا پسر و دخترهایی را می‌بینم که پدرشان استاد دانشگاه است که درآمد خیلی بالایی در این شهر دارد اما خودشان توی مک دونالد کار می‌کنند یا حتی توی کارواش تا پول دانشگاه‌شان و یا خرجی خودشان را در بیاورند. 

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
بررسی سیر گوشی های اپل و تغییراتی که این سال ها آیفون به خود دیده است

#IPHONE

٩٦/٠٦/٣٠
بالاخره سر و کله لیست بهترین بازیکنان فیفا 18 پیدا شد

ترین های فیفا

٩٦/٠٦/٣٠
نگاهی به سینمای نیجریه که دومین تولید کننده پرکار صنعت فیلم جهان است

نالیوود؛ غول ناشناخته

٩٦/٠٦/٣٠
درباره اول مهر دوست نداشتنی که هنوز هم حس بدش دست از سر خیلی از ما بر نداشته است

باز آمد بوی ماه مدرسه ... مرسی اَه!

٩٦/٠٦/٣٠
آنتن

حس و حال جیمی‌ها در اول مهر!

٩٦/٠٦/٣٠
مینیمال

پاییز از وقتی دیگه مدرسه نرفتیم قشنگ شد

٩٦/٠٦/٣٠
تلگجیم

تلگجیم 504

٩٦/٠٦/٣٠
شاخ هفته

عشق اول

٩٦/٠٦/٣٠
به بهانه سالروز آغاز جنگ تحمیلی و حال و هوای این روزهای مدافعان حرم

این جا برای از تو نوشتن هم کم است

٩٦/٠٦/٣٠
نگاهی به زندگی ستاره‌هایی که سواد آکادمیک نداشتند

تحصیل نکرده های باهنر!

٩٦/٠٦/٣٠
فتوچاپ

فتوچاپ 504

٩٦/٠٦/٣٠

آرامش سیال خانه‌داری!

٩٦/٠٦/٣٠
جارچی

جارچی 504

٩٦/٠٦/٣٠
چهره هفته

اتفاقات ویژه استقلال

٩٦/٠٦/٣٠

گذشتن و رفتن پیوسته

٩٦/٠٦/٣٠

... و کل ارض کربلا

٩٦/٠٦/٣٠
شگرد خفن

معتاد به بازی هستید؟

٩٦/٠٦/٣٠
نقدی بر رواج اکران‌های به اصطلاح مردمی در سینماهای کشور

اکران برای مردم یا مردم برای اکران؟

٩٦/٠٦/٣٠
مینی

مینی 504

٩٦/٠٦/٣٠

راند 90

٩٦/٠٦/٣٠
تبلیغات