یورویی که لذت‌بخش نیست

یورویی که لذت‌بخش نیست

نویسنده : مازیار حکاک

بازی‌های مرحله گروهی یورو برخلاف انتظارها جذاب و لذت بخش نبود. شاید به همین دلیل است که سوتی سرهنگ علیفر در خصوص اعلام نام سازنده ورزشگاه این قدر بزرگ شد و در واقع مهم‌ترین اتفاق یورویی لقب گرفت. در حالی که دوره‌های گذشته یورو بازی در بالاترین کلاس جهانی برگزار می‌شد و برای جلو زدن از جام جهانی تنها برزیل و آرژانتین را کم داشت، این دوره بیشتر بازی‌ها از کیفیت لازم برخوردار نبوده‌اند. در گذشته اگر دو تیم درجه 2 اروپایی هم در یورو به مصاف هم می‌رفتند می‌توانستی نسبت به دیدن یک بازی جذاب و پر هیجان مطمئن باشی اما این دوره در مجموع بازی‌های گروهی کمتر بازی جذابی را شاهد بودیم.

جذاب نبودن مسابقات یورو اما می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد. این دوره مسابقات اولین دوره‌ای است که با حضور 24 تیم برگزار می‌شود و همین 8 تیم اضافه‌تر شاید باعث تفاوت سطح در مسابقات یورو شده‌اند. در واقع می‌توان گفت در مسابقات قبلی تیم‌ها با غربال بیشتری به یورو می‌رسیدند و مشخص بود که درنهایت از هر گروه 2 تیم بیشتر صعود نمی‌کند. به همین خاطر تیم‌ها برای رسیدن به مراحل بعدی به آب و آتش بیشتری می‌زدند.

جدای از این موضوع سبک‌های دفاعی در چند سال اخیر پیشرفت چشم‌گیری داشته است. محدود کردن بازیکنان، دفاع چند نفره در محل قرار داشتن توپ و بستن فضاهایی که در گذشته بیشتر گل‌ها از آن نقاط به ثمر می‌رسید، باعث شده مربیان در سطح ملی با توجه به زمان کمی که برای در اختیار داشتن بازیکنان دارند، به جهت نتیجه گیری به سراغ این سبک بازی بروند. در این بین البته ستاره‌های تیم‌ها هم فروغ همیشگی را نداشته‌اند و در واقع در این سبک بازی گم شده‌اند. اگرچه این سبک بازی مد شده و بیشتر تیم‌ها از همین سبک بازی استفاده می‌کنند اما در فوتبال همیشه راه حل‌های متفاوتی برای شکستن سبک‌های تخریبی پیدا شده و باید به آن امیدوار باشیم.

فراموش نکنیم با دیدن بازی‌های باشگاهی توقع دیدن بازی‌های جذاب هم بالاتر رفته است. با این حال تا اینجای یورو نتوانستیم آن بازی‌های همیشگی و یا حداقل در سطح و اندازه‌های باشگاهی را ببینیم اما باید صبر کنیم تا بعد از مسابقات حذفی در این خصوص قضاوت دقیق‌تری داشت.

نظرات کاربران
کد امنیتی