پای تلویزیون یا پای فوتبال؟!
محرمانه مستقیم

پای تلویزیون یا پای فوتبال؟!

نویسنده : ایمان فروزان نیا

«ساعت پنج و نیمه، بدو بیا تلویزیون رو روشن کن فوتبال شروع شده ها»، «ساعت هشت و نیمه، برو بزن کانال سه الان بازی شروع میشه»، «ساعت ده شده، فوتبال کانال رو عوض کن، نتیجه فوتبالو آخر شب توی اخبار میگه، والیبال بیست دقیقه است شروع شده»، «دم بچه‌های والیبال گرم، باغیرت بازی کردن، حالا بزن اون کانال ببینیم فوتبال چند چنده، فکر کنم نیمه دوم هنوز تموم نشده باشه»

تلویزیون خانه ما که تا چند هفته قبل شاید در روز فقط یک ساعت روشن بود، حالا از دم افطار تا خود سحر خاموشی ندارد. البته نه به لطف سریال‌های فوق جذاب (شما بخوانید دو زاری) ویژه ماه رمضان، که دلم از آن‌ها حسابی پر است و همین که تلویزیون را از دست‌شان پرت نکردم توی حیاط خیلی آقایی کردم. البته شاید هم به خاطر این است که بعد از یک ساعت نصیحت مستقیم به لطف سریال برادر، به حالت کما نزدیک می‌شوم و توان حرکتی‌ام را تا چند ساعت از دست می‌دهم. سریال پادری هم آنقدر بی‌مزه و تکراری است که آدم را دچار یاس فلسفی می‌کند. البته از حق نگذریم ماه عسل بیشتر قسمت‌هایش خوب بوده ولی بعد از 11 سال دیگر می‌شود مثل کلید اسرار، از همان ابتدا می‌شود آخرش را حدس زد.

از بحث‌مان دور نشوم. امسال ماه رمضان تلویزیون جز مسابقات ورزشی هیچ برنامه دندان‌‌گیر و جدیدی برای بیننده‌هایش ندارد. حالا این برای ما که بد نیست، نشسته‌ایم جلوی تلویزیون و مسابقات جهانی کشتی را نگاه می‌کنیم، لیگ جهانی والیبال را می‌بینیم و از تماشای رقابت‌های یورو حالش را می‌بریم ولی این برای تلویزیون بد است. چرا بد؟! چون مردم فعلا نشسته‌اند و دارند حالش را می‌برند ولی بعد از تمام شدن مسابقات ورزشی، تلویزیون چه چیزی دارد که مخاطب‌های کیفور شده‌اش را همچنان کیفور نگه دارد؟ اصلا فکر کردن به تلویزیون بعد از مسابقات خودش یک جور عذاب و ضد حال است و احتمالا خود صدا و سیما هم می‌داند که اگر با همین فرمان جلو برود، به زودی ریزش مخاطبانش بیشتر از قبل می‌شود.

موضوع دیگری که در بین این خوشی‌ها مدام می‌رود زیر پوستم و اذیتم می‌کند. بی‌توجهی تلویزیون نسبت به این ناجی‌اش است. شدت رنجی که از آماتور بازی (شما بخوانید داغان بازی) در سانسور مسابقات و توجه نداشتن به کیفیت گزارش بعضی از بازی‌ها، در مخاطب پدید می‌آید که از زجر پشت سر هم دیدن دو فصل ستایش و سریال‌های آب‌دوغ خیاری مثل آن، بیشتر است. نمی‌دانم تلویزیون با خودش فکر کرده در این دنیای بی حد و مرز ارتباطات، تنها پلی است که ما می‌توانیم از آن مسابقات ورزشی را نگاه کنیم؟! اگر این طور است باید بگویم سخت در اشتباه است و رقبایش هم حسابی دارند از این اشتباهش سود می‌برند، مثلا همین چند هفته قبل در یک شبکه‌ ماهواره‌ای فارسی زبان شنیدم که به مردم پیشنهاد می‌شد بازی‌های والیبال را به صورت زنده از طریق یوتیوب فدراسیون جهانی والیبال ببینند. این یعنی چی؟ یعنی زرشک...

نه عذر می‌خواهم؛ قاطی کردم. این یعنی صدا و سیمایی‌ها کلاه‌تان را کمی بدهید بالاتر و ببینید ممکن است دفعه بعد که به خِنسی خوردید، حتی مسابقات ورزشی هم نتواند مخاطب را با شما آشتی دهد. حالا هی باز با کارهای بچه‌گانه گند بزنید در لذت تماشای مسابقات ورزشی ما.

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
نگاهی به « انتقام جویان: جنگ اینفینیتی» به بهانه اکران بزرگترین پروژه سینمایی «مارول»

بزرگترین گردهمایی تاریخ ابرقهرمان‌ها

٩٧/٠٢/٢٧
آنتن

ما هم نازک!

٩٧/٠٢/٢٧
شاخ هفته

ای تو نگهبان من

٩٧/٠٢/٢٧
درباره «پلنگ سیاه»، فیلمی که در گیشه‌های دنیا عجیب و غریب می‌فروشد

ابرقهرمان بفروش و نچسب

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

دعوت شدگانیم...

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

جامعه‌شناسی تدفین و چیزهای دیگر...

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک ایران، یک صدا

٩٧/٠٢/٢٧
تا جامِ جهانی

یک ایرانی بین خوش‌تیپ‌ترین بازیکن‌های جام‌جهانی2018

٩٧/٠٢/٢٧
نگاهی به پرونده قلدری‌های آمریکا در چند قرن اخیر به بهانه خروج ترامپ از برجام که البته اتفاق عجیبی هم نبو

قلدرامپ

٩٧/٠٢/٢٧
درباره درخشش بانوان فوتسالیست ایران در آسیا؛

قهرمانان وطن

٩٧/٠٢/٢٧
پایان نامه

لوبیا، گلابی و غوطه‌ای که نخورد!

٩٧/٠٢/٢٧
جانونی

تقدیم به جناب خرما... با احترام

٩٧/٠٢/٢٧

تقریبا هیچ!

٩٧/٠٢/٢٧
مینیمال

مینیمال 535

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

من از شما می‌پرسم: آیا مشکل ما این است؟

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک حقیقت مرگبار

٩٧/٠٢/٢٧
چهره هفته

شهردار تهران

٩٧/٠٢/٢٧
راهکارهایی برای تنفسِ جان، به بهانه آمدن ماه رمضان

هوای تازه برای ریه‌های روح خسته

٩٧/٠٢/٢٧
گفت‌و‌گو با دروازه‌بان تیم ملی فوتسال بانوان ایران

لژیونر شدن ما خیلی محال است

٩٧/٠٢/٢٧
حکایت هفته

اندر حکایت ابن جیم و انبار پر خودروسازان

٩٧/٠٢/٢٧