دی وی دی «من ناصر حجازی هستم» هم رسید
شبکیه

دی وی دی «من ناصر حجازی هستم» هم رسید

نویسنده : سید مصطفی صابری

مستند «من ناصر حجازی هستم» که سال قبل از گروه «هنر و تجربه» اکران شده بود، چند روزی است وارد شبکه نمایش خانگی شده است. این مستند در اکران حدود 108 دقیقه بود اما در نسخه شبکه نمایش خانگی به 165 دقیقه رسید و روایتگر زندگی 62 ساله یکی از بهترین دروازه‌بانان یک قرن اخیر آسیاست. ناصر حجازی شخصیت با جنس کاریزمای خاص بود، پشت پرده نداشت، اهل زد و بند نبود و در دوران بازی تا یک قدمی حضور در منچستر هم رفته بود. استقلال با حضور او روی نیمکت نایب قهرمان آسیا شد. این مستند در زمان اکرانش با مشکلات و حواشی زیادی مواجه شد. چند نفر از بازیکنان و همکاران سابق ناصرخان از جمله امیر قلعه‌نویی از اثر شکایت کردند و حتی اکرانش را با وقفه مواجه کردند، کار به جایی رسید که مستند از حضور در جشنواره «سینما حقیقت» باز ماند. در همان زمان جیم در گفت‌وگو با کارگردان به‌طور مفصل به ابعاد مختلف این ماجرا پرداخت و از وضعیت بد مواجه با چنین آثاری در جامعه گفتیم. اما امروز درباره این مستند که چهره‌های سینمایی و ورزشی زیادی در آن حضور دارند می‌شود حرف‌های بیشتری گفت، حالا که «من ناصر حجازی هستم» به واسطه فرم تازه، حرف‌های جدید، حواشی زمان اکران و بهره بردن از حضور علی پروین، علی کریمی، رویا تیموریان، مهران مدیری، بهرام رادان، پرویز پرستویی، شهاب حسینی، علی دایی و جمشید مشایخی کنجکاوکننده است و بخشی از فروشش هم به حمایت از بیماران سرطانی اختصاص پیدا می‌کند و ضرورت خرید نسخه اصلی را دو چندان می‌کند، بد نیست به جای توجه به خود اثر به یک پیام مهمی که اکران مستند برای ما داشت توجه کنیم: توجه زیاد منتقدان و مخاطبان به اثر نیمه مستندی چون «ایستاده در غبار» و حواشی و پیامدهای اکران «من ناصر حجازی هستم» حتی فروش خوبش به عنوان یک مستند، به ما یادآوری می‌کند ظرفیت‌های زیادی در زمینه مستند وجود دارد و آن‌قدر کم کار بوده‌ایم که در مواجه با این آثار با انواع هیجان‌های مثبت و منفی برخورد می‌کنیم. مستند خالی از شور و هیجان نیست، مخاطب را پس نمی‌زد و لااقل ریتم بسیاری از مستندهای شاخص داخلی چند سال اخیر کشور از بیشتر آثار «هنر و تجربه» بهتر و محتوای‌شان دغدغه‌مندتر و غیرشخصی‌تر بوده! وقتی هم که مستند درباره یک اسطوره، یک چهره ملی دوست داشتنی باشد اهمیت ماجرا جدی‌تر می‌شود. ای کاش مستندها را جدی‌تر بگیریم، هم در زمانی که برای تولید حمایت می‌خواهند، هم در روزهای اکران و تحمل فشارهای بیرونی و هم وقتی که به شبکه نمایش خانگی می‌آیند تا بخشی از هزینه تولید را برگردانند و دورخیز کنند برای کارهای بعدی.

نظرات کاربران
کد امنیتی