آيا به «اميد»، اميدي هست؟
نوجوان

آيا به «اميد»، اميدي هست؟

نویسنده :

حياط کلانتري، 40-50 متهم، از همه نوع آن. صف به صف پشت سر هم نشسته‌اند. چشم‌ها بسته، دست‌ها دو‌به‌دو و برخي هم سه‌به‌سه با آهن سرد به هم متصل شده است. همه‌شان را در يک لحظه از جلوي چشمانم مي‌گذرانم. سرها پايين است. برخي در حال پچ‌پچ کردن، چه بسا هماهنگ براي پاسخ بازجويي. تعدادي تا صداي عبور پايي را مي‌شنوند، شروع مي‌کنند به تمامي مقدسات قسم خوردن که بي‌گناهند. از دور که نگاه‌شان مي‌کردم، تقريبا هيچ کدام‌شان توجهم را جلب نمي‌کردند، اما نه! صف آخر، نفر آخر، او بين اين جمعيت خلافکار چه‌کار مي‌کرد؟ نوجواني حدودا 12-13 ساله. سوژه را پيدا کردم، به طرفش مي‌روم:

يکي حدود 50 ساله است و آن يکي 13 ساله. اين دو متهماني بودند، همکار. همکار در زدن جيب خلق‌ا...! «اميد» 13ساله، بر خلاف بسياري از متهمان هنوز ترک تحصيل نکرده بود و شايد از دو سوم مجرمان آن روز کلانتري حتي با سوادتر بوده باشد. مدل موهايش، کفش و لباسي که به تن داشت، همگي حاکي از اين بود که هنوز حال و هواي سرکشي و جهالت به ظاهر و انشاءا... به باطنش رسوخ نکرده است. اما صد حيف که راهش را از نوجواني براي زندگي کج انتخاب کرده بود.

مرد ميانسال و «اميد» يک باند شده بودند، مرد سرکرده باند و کلا هم در 30 سال اخير فقط 3 سال بيرون از زندان گذرانده بود. ترفند جيب بري‌شان بدين صورت بود که نوجوان ماجراي واقعي اما تلخ ما، نقش اول آن را بازي مي‌کرد. «اميد» در هر کارشان ابتدا به شکل نمايشي از دست پيرمرد، سرکرده باند فرار مي‌کرد و به دامن مردم پناه مي‌آورد، همان زمان که سوژه مورد نظرشان سرگرم صحبت و دلجويي «اميد» بود، مرد جيب مردم را به طرفه‌العيني خالي از هست و نيست مي‌کرد. اميد سابقه‌دار شده بود، اما افسوس که اولين سابقه نقش آفريني هنري‌اش را در بد فيلمي نقش زده بود. تا وقتي دست به دست پيرمرد ايستاده بود، زير همه چيز مي‌زد، جلوي تمامي پليس‌ها و ماموران از مرد 50 ساله مي‌ترسيد اما همين که دستانش را باز شده ديد و کمي آرام شد، شروع کرد.

وقتي لابه‌لاي حرف‌هايش سؤال مي‌کرد که «اجازه مي‌دهيد باز هم مدرسه بروم؟» مانده بودم که دلم براي او بسوزد يا براي مال‌باختگان که معلوم نبود هر کدام چه گرفتاري و مشکلي داشته‌اند.

معمولا نوجواني در اين سن و سال در کانون توجه خانواده است و حرکاتش مدام زير ذره‌بين، البته براي تربيت صحيح. اين‌که کي و کجا از خانه بيرون مي‌رود، چه دوستاني دارد، اوضاع درس و مدرسه‌اش چه‌طور است و چه نيازهايي دارد. تمام اين نکات براي ما سؤال بود که مگر سايه پدر و مادر بالاي سر «اميد» نيست.

پرسيديم که وقتي دير به دير به خانه مي‌رفتي، وسايلي که براي خودت مي‌خريدي و پول‌هايي که همراهت بود؛ پدر و مادرت چيزي از تو نمي‌پرسيدند؟ گفت: «پدر ندارم، يعني دارم اما هفته‌اي يک بار، شايد به خانه بيايد، بيشتر خانه زن دومش است‌...»

همين اندازه که جواب داد، جواب مابقي سوال‌هايم را گرفتم. فهميدم اين آب زلال از کجا گل‌آلود شده است، تبرئه‌اش نمي‌کنم اما...

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
درباره فردوسی و ادبیات حماسی به مناسبت روز بزرگداشت این شاعر نامی

حکیم زبان فارسی

٩٦/٠٢/٢٨
کافه جهان نما

چین، سرزمین دیوار بلند اعتماد

٩٦/٠٢/٢٨
برگزیده سایت

اضافی‌ها را قیچی کنید!

٩٦/٠٢/٢٨
گزیده‌هایی درباره بهداشت فردی در فصل گرم

خرده جنایت‌های شهروندی!

٩٦/٠٢/٢٨
دات کام

روباتی برای نجات حجم اینترنت‌شما

٩٦/٠٢/٢٨
جارچی 486

اندر حکایت فردای انتخابات

٩٦/٠٢/٢٨
شاخ هفته

روزی روزگاری وبلاگ نویسی

٩٦/٠٢/٢٨
یادداشت شفاهی

مردم هنوز هم به ادبیات‌حماسی نیازمندند

٩٦/٠٢/٢٨
شگرد خفن

نکات طلایی مرورگر که تا به حال نمی‌دانستید

٩٦/٠٢/٢٨
درباره الکساندر نوری که به یکی از شگفتی‌های امسال بوندس لیگای آلمان تبدیل شده است

نور علی نور!

٩٦/٠٢/٢٨
جالباسی

دمپایی‌های الماس نشان!

٩٦/٠٢/٢٨
مینی‌ها

مینی 486

٩٦/٠٢/٢٨
مینیمال

شورای خوشگل‌ها

٩٦/٠٢/٢٨
کوتاه و خودمانی درباره این‌که چرا شرکت در انتخابات خیلی خیلی خیلی مهم است

می‌سازمت به رای

٩٦/٠٢/٢٨

ایران، یک کیس خاص

٩٦/٠٢/٢٨
گفت‌وگوی جیم با «رضا علیپور» قهرمان سنگ نوردی جهان

خوشحالم توانستم رکوردی را به نام ایران ثبت کنم

٩٦/٠٢/٢٨
خیلی کوتاه و مختصر درباره دلایلی که رای دادن را لازم می‌کند

يك رد گزينه جمع و جور!

٩٦/٠٢/٢٨
وقتی «کافه بازار» جای نفس کشیدن به رقبایش را نمی‌دهد حتی اگر بهتر باشند

#فروشگاه_اندرویدی

٩٦/٠٢/٢٨
پایان‌نامه

پنج‌شنبه چه بنویسم

٩٦/٠٢/٢٨

«رای دادن» لازم است ولی کافی نیست

٩٦/٠٢/٢٨
تبلیغات
تبلیغات