آيا به «اميد»، اميدي هست؟
نوجوان

آيا به «اميد»، اميدي هست؟

نویسنده :

حياط کلانتري، 40-50 متهم، از همه نوع آن. صف به صف پشت سر هم نشسته‌اند. چشم‌ها بسته، دست‌ها دو‌به‌دو و برخي هم سه‌به‌سه با آهن سرد به هم متصل شده است. همه‌شان را در يک لحظه از جلوي چشمانم مي‌گذرانم. سرها پايين است. برخي در حال پچ‌پچ کردن، چه بسا هماهنگ براي پاسخ بازجويي. تعدادي تا صداي عبور پايي را مي‌شنوند، شروع مي‌کنند به تمامي مقدسات قسم خوردن که بي‌گناهند. از دور که نگاه‌شان مي‌کردم، تقريبا هيچ کدام‌شان توجهم را جلب نمي‌کردند، اما نه! صف آخر، نفر آخر، او بين اين جمعيت خلافکار چه‌کار مي‌کرد؟ نوجواني حدودا 12-13 ساله. سوژه را پيدا کردم، به طرفش مي‌روم:

يکي حدود 50 ساله است و آن يکي 13 ساله. اين دو متهماني بودند، همکار. همکار در زدن جيب خلق‌ا...! «اميد» 13ساله، بر خلاف بسياري از متهمان هنوز ترک تحصيل نکرده بود و شايد از دو سوم مجرمان آن روز کلانتري حتي با سوادتر بوده باشد. مدل موهايش، کفش و لباسي که به تن داشت، همگي حاکي از اين بود که هنوز حال و هواي سرکشي و جهالت به ظاهر و انشاءا... به باطنش رسوخ نکرده است. اما صد حيف که راهش را از نوجواني براي زندگي کج انتخاب کرده بود.

مرد ميانسال و «اميد» يک باند شده بودند، مرد سرکرده باند و کلا هم در 30 سال اخير فقط 3 سال بيرون از زندان گذرانده بود. ترفند جيب بري‌شان بدين صورت بود که نوجوان ماجراي واقعي اما تلخ ما، نقش اول آن را بازي مي‌کرد. «اميد» در هر کارشان ابتدا به شکل نمايشي از دست پيرمرد، سرکرده باند فرار مي‌کرد و به دامن مردم پناه مي‌آورد، همان زمان که سوژه مورد نظرشان سرگرم صحبت و دلجويي «اميد» بود، مرد جيب مردم را به طرفه‌العيني خالي از هست و نيست مي‌کرد. اميد سابقه‌دار شده بود، اما افسوس که اولين سابقه نقش آفريني هنري‌اش را در بد فيلمي نقش زده بود. تا وقتي دست به دست پيرمرد ايستاده بود، زير همه چيز مي‌زد، جلوي تمامي پليس‌ها و ماموران از مرد 50 ساله مي‌ترسيد اما همين که دستانش را باز شده ديد و کمي آرام شد، شروع کرد.

وقتي لابه‌لاي حرف‌هايش سؤال مي‌کرد که «اجازه مي‌دهيد باز هم مدرسه بروم؟» مانده بودم که دلم براي او بسوزد يا براي مال‌باختگان که معلوم نبود هر کدام چه گرفتاري و مشکلي داشته‌اند.

معمولا نوجواني در اين سن و سال در کانون توجه خانواده است و حرکاتش مدام زير ذره‌بين، البته براي تربيت صحيح. اين‌که کي و کجا از خانه بيرون مي‌رود، چه دوستاني دارد، اوضاع درس و مدرسه‌اش چه‌طور است و چه نيازهايي دارد. تمام اين نکات براي ما سؤال بود که مگر سايه پدر و مادر بالاي سر «اميد» نيست.

پرسيديم که وقتي دير به دير به خانه مي‌رفتي، وسايلي که براي خودت مي‌خريدي و پول‌هايي که همراهت بود؛ پدر و مادرت چيزي از تو نمي‌پرسيدند؟ گفت: «پدر ندارم، يعني دارم اما هفته‌اي يک بار، شايد به خانه بيايد، بيشتر خانه زن دومش است‌...»

همين اندازه که جواب داد، جواب مابقي سوال‌هايم را گرفتم. فهميدم اين آب زلال از کجا گل‌آلود شده است، تبرئه‌اش نمي‌کنم اما...

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
کافه جهان نما

دهلی نو شهر سکانس های بی پایان

٩٥/١١/٢٨
برگزیده سایت

نقطه سر خط به توان 3

٩٥/١١/٢٨

نفس های آخر

٩٥/١١/٢٨
تلگجیم

تلگجیم 475

٩٥/١١/٢٨
شگرد خفن

چگونه از دست اینترنت اکسپلورر خلاص شویم

٩٥/١١/٢٨
درباره شخصیت‌های فیلم‌های ماجرای نیمروز، سیانور و امکان مینا و تصویری که از سازمان منافقین برای ما می‌

ماجرای منافقین

٩٥/١١/٢٨
جاکتابی

مردی که گورش گم شد

٩٥/١١/٢٨
شاخ هفته

پلک بگشا صنما، صبح مرا روح ببخش

٩٥/١١/٢٨
ذهن زیبا

ذهن زیبا 475

٩٥/١١/٢٨
آنتن

ظرفیت پشت یخچال تکمیل است

٩٥/١١/٢٨
چند روایت برای این‌که روزهای قبل از عیدمان متفاوت شود

عید نوروز را از اسفند شروع کنیم

٩٥/١١/٢٨
مستند «فیلمی ناتمام برای دخترم سمیه»؛ روایتی پی پرده از گروهک تروریستی منافقین

قربانی ایدئولوژی پدر

٩٥/١١/٢٨
فتوچاپ

فتوچاپ 475

٩٥/١١/٢٨
مینیمال

کی عروسی گرفتن از مد می افتد؟

٩٥/١١/٢٨
درباره برد شیرین آبی‌ها در دربی یکشنبه که به یک قهرمانی می‌ارزید

تیم خوب منصوریان، تیم بد برانکو!

٩٥/١١/٢٨
چهره هفته

در چیستی اصولگرایی

٩٥/١١/٢٨
حکایت هفته

اندر حکایت مریدان و ناله های ایشان

٩٥/١١/٢٨
درباره انتخاب سرمربی تیم ملی والیبال و پایان کشمکش برای نیمکت

«ویچ» غیر کروات این بار برای والیبال

٩٥/١١/٢٨
جارچی

جارچی 475

٩٥/١١/٢٨
نکاتی درباره زندگی ورزشی و شخصی مربی جدید تیم‌ملی والیبال ایران

کولاک کن کولاکوویچ!

٩٥/١١/٢٨
تبلیغات
تبلیغات