وقتی که از موفقیت اصغر فرهادی و شهاب حسینی خوشحال می‌شویم، دقیقا از چه خوشحال شده‌ایم؟
محرمانه مستقیم

وقتی که از موفقیت اصغر فرهادی و شهاب حسینی خوشحال می‌شویم، دقیقا از چه خوشحال شده‌ایم؟

نویسنده : سید محسن اسدی

شبِ دوشنبه اختتامیه جشنواره کن برگزار شد و شهاب حسینی و اصغر فرهادی دو تا از هفت جایزه اصلی این فستیوال مهم سینمایی را بردند و در همان مراسم، شهاب حسینی جایزه‌ش را به مردم کشورش که ما باشیم تقدیم کرد و اصغر فرهادی هم از رابطه مردم کشورش (باز هم یعنی ما) با فیلم‌هایش گفت. 

حالا برگردیم به سوالی که پرسیدم: واقعا وقتی که از موفقیت اصغر فرهادی و شهاب حسینی خوشحال می‌شویم، دقیقا از چه خوشحال شده‌ایم؟ لابد می‌گویی خب جواب این سوال واضح و روشن است؛ جواب دم دستی می‌تواند این باشد که این‌ دو نفر ایرانی هستند و از قضا چهره‌های سرشناسی هم هستند و طبیعی است که ما از موفقیت هم‌وطن‌مان خوشحال می‌شویم. می‌گویم تا اینجایش قبول است، ولی مگر بقیه برندگان جشنواره کن هم‌وطن نداشته‌اند؟ آن‌ها هم در نطق کوتاه‌شان مردم‌شان برای‌شان مهم بودند؟ جایزه‌شان را به مردم سرزمین‌شان تقدیم کرده‌اند؟ فقط ماییم که سرزمین داریم؟! می‌گویی: خب ببین ما ایرانی هستیم وبا بقیه فرق داریم. 

- چه فرقی داریم؟

- به نظرم ما ایرانی‌ها در کل عاطفی‌تر هستیم و این عاطفی بودن‌مان یک بعد عمومی و اجتماعی به خودش گرفته که با آن عاطفی بودن شخصی فرق دارد. به هر حال به نظرم این «دوست داشتن ملی» ما متمایز از سایر کشورهاست که بقیه یا ندارندش یا به این شدت نیست.  مثلا وقتی تیم‌های ورزشی ما در مسابقات خارجی برنده می‌شوند یا یک هنرمندمان از دنیا می‌رود یا ماجرای منا سال پیش، مردم ما یک جور دیگری خوشحال یا ناراحت می‌شوند که نظیرش را در جاهای دیگر یا نمی‌بینیم یا کمتر می‌بینیم.

- موافقم. من فکر می‌کنم مردم ما، همه موفقیت‌ها و شکست‌ها در هر رشته و موضوعی را از خودشان می‌دانند و نه صرفا از آنِ علاقه‌مندان به آن رشته. یعنی ممکن است طرف والیبال را نشناسد و حتی یک بازی از والیبال تیم ملی را هم ندیده باشد ولی می‌بینی خوشحال است و احساس غرور می‌کند که تیم مملکتش پیروز شده.

- نکته دیگری هم به نظرم می‌سد. ببین شاید تفاوت دیگر مردم ما در این نوع خوشحالی‌ها، در «دیده شدن بین‌المللی» باشد. یعنی علاوه بر آن دوست داشتن ملی که گفتم، دیده شدن بین سایر کشورها و در دنیا هم برای مردم ما جور دیگری است. آخر یک تصور رایج بین خیلی از ما هست که دنیای خارج در عرصه‌های اقتصادی وسیاسی و فرهنگی و غیره، کشور ما و ظرفیت‌ها و استعدادهایش را نمی‌بیند - یا نمی‌خواهد ببیند - و وقتی موفقیت‌های این‌چنینی در مجامع بین‌المللی پیش می‌آید کیف دو چندان دارد، دقیقا مثل وقتی که یک کشتی‌گیر هم باید با حریفش مبارزه کند و هم با داور غش کرده به سمت حریف و نهایتا پیروز هم می‌شود. 

- آری. این هم هست... حالا دلیل این خوشحال بودن مردم هر چه که باشد، چه خوب است که حال مردم خوب باشد، چه خوب است که همیشه بهانه‌ایی برای حال خوب مردم وجود داشته باشد.

 

پی‌نوشت: تیتر این مطلب، اقتباسی (بخوانید کپی) است از تیترهای ستون محترم روان‌شناسی خودمانی در صفحه ۱۳. آقای قدسی ارادت داریم!

نظرات کاربران
کد امنیتی
m_bahari
m_bahari
٩٥/٠٣/٠٧
٠
٠
ما اینطوری نبودیم. اینطوری شدیم. یک زمانی بود که ما نگاهمان به خودمان بود. دوست داشتیم مقبول خودمانی ها باشیم. خودمان خودمان را دوست داشتیم. اما حالا دیگر از خودمان نا امید شده ایم. می گوییم بگذار لااقل دیگران از ما خوششان بیاید. من از اینکه خوشحالیم ناراحت نیستم. از اینکه چرا دیگر دل به خودمانی ها نمی بندیم، چرا از فیلمهای کوچک و بی سر و صدا ، اما آدمیزادی آنقدرها دفاع نمی کنیم، از اینکه توی هاردهایمان صدتا فیلم خارجی هست اما یک دانه ایرانی نیست، و اگر هم هست از نوع همین هاست که آن وری ها خوششان آمده... از اینها ناراحتم. بابک زنجانی یک روز افتخار اقتصادی کشور بود. همه جا به به و چه چه می گفتند که آفرین که نام ایران را در جهان اقتصاد سربلند کردی... یک مدتی هم همه خوشحال بودند... اما حیف که هر خوشحالی ای خوشحال کننده نیست...
پربازدیدتریـــن ها
راه نیافتن لاجوردی‌پوشان به جام جهانی باعث شد این مسابقات دروازه‌بان افسانه‌ای ایتالیا را از دست بدهد

جانِ جانانی به نام بوفون!

٩٦/٠٩/٠٢
تلگجیم

تلگجیم 513

٩٦/٠٩/٠٢
درباره کارنامه هنری چند بازیگر دهه شصتی دیگر در سینما و تلویزیون

هم سن های نوید کجان؟

٩٦/٠٩/٠٢
حکایت هفته

اندر حکایت مریدان و آیفون 10

٩٦/٠٩/٠٢
جام جهانی 2018 روسیه با فقدان کلی ستاره رنگارنگ همراه خواهد بود

ستاره‌های خاموش!

٩٦/٠٩/٠٢
یادداشت

جلوتر از همه، حتی خودش!

٩٦/٠٩/٠٢
مینیمال

سعدیا گفتی که مهرش می‌رود از دل ولی مهر رفت و ماه آبان نیز آرامم نکرد*

٩٦/٠٩/٠٢
بـررسـی اینـترنـت نامحـدود در ایـــران و دیگر کـشـورهـای جـهان

#اینترنت_نامحدود

٩٦/٠٩/٠٢
درباره «نهنگ عنبر 2» که به تازگی در شبکه نمایش خانگی عرضه شده است

سلکشن موقعیت‌های بامزه و بی ربط

٩٦/٠٩/٠٢
چهره هفته

حواسمان به دل جوانان مملکت باشد

٩٦/٠٩/٠٢
شگرد

چگونه از کروم به فایرفاکس کوانتوم مهاجرت کنیم؟

٩٦/٠٩/٠٢
یادداشت

سه اپیزود از یک احساس

٩٦/٠٩/٠٢
روایت‏هایی در مورد باید و نبایدهای داشتن حیوان خانگی که گاهی فراموش‌شان می‏کنیم

پت ما یا مای پت؟!

٩٦/٠٩/٠٢
پایان نامه

صورتی‌ها وارد می‌شوند

٩٦/٠٩/٠٢
کافه جهان نما

بلژیک، سرزمین سرخوشی‌های بی‌پایان

٩٦/٠٩/٠٢
مینی

مینی 513

٩٦/٠٩/٠٢
نگاهی مختصر به کارنامه فعالیت حرفه‌ای نوید محمدزاده در سینما، تلویزیون و تئاتر

پُر کار و پُر جایزه

٩٦/٠٩/٠٢
جارچی

جارچی 513

٩٦/٠٩/٠٢
فتوچاپ

فتوچاپ 513

٩٦/٠٩/٠٢
یادداشت

پاییز تابستانی

٩٦/٠٩/٠٢
تبلیغات