ركن ركيك سينما
ناصرخان آکتور سینما

ركن ركيك سينما

نویسنده : محمدناصر حق خواه

كلا هر جاى دنيا كه چيزى به اسم سينما دارن؛ يه سرى قاعده در نظر مى‌گيرن و بر اساس اون فيلم‌شون رو مى‌سازن. مثلا ركن سينماى هند بر اساس 6-5 تا آهنگ و چند تا زن داداش گفتن به همراه حركت گردنه كه آخرش باباى طرف قاتلش در مياد. يا هاليوود بر اساس يه داستان همه فهمه كه همه باباهاشون مشخصه ولى يه‌كم بى‌تربيتى دارن باباهاشون؛ فيلماى اروپايى برعكسه، يعنى يه داستان همه كس نفهم دارن با بابايى كه كلا نيست؛ اين تركيه خودمون هم كه كلا چيزى به اسم داستان ندارن ولى تا دلتون بخواد بابا دارن!

البته سينماى ما مشكلات خانوادگى مثل تعيين پدر و مادر و عمه نداره خدا رو شكر. در واقع سينماى ما مشكل درون خانوادگى نداره؛ مشكلش با خانواده‌هايى هست كه خيلى خجسته ميان تو سينما چيپس و پفك و پف فيل ميخورن! يعنى باباهه بعد عمرى دسته برو بكس رو ميگيره برن سينما، براشون چيپس و پفك و پف فيل هم ميخره ميده دستشون ميگه برين حال كنين. اصولا هم دو اتفاق بيشتر رو پرده در انتظارشون نيست (البته تو خود سالن اتفاقاى زيادى در حال وقوعه، مثل دوغ و پف فيل خوردن و اينا)؛ يعنى يا فيلم اصغر فرهادى طوره با حضور پيمان معادى و دوستان؛ كه بعدا با اين جور فيلما كار دارم؛ يا برادران شايسته طور با حضور عطاران و دوستان؛ كه الان روى سخنم با سبك دومه. 

بر مى‌گرديم به خونواده گوش‌فيل خورمون، خونواده ميشنن دور هم و چون مى‌بينن تو تاريكى سينما همه مشغولن به خوردن؛ اينا هم مشغول ميشن؛ همين‌طور كه دارن ميخورن يهو رنگ باباشون عوض ميشه و زير چشمى يه نگاهى بهشون ميكنه؛ بچه‌ها نمي‌فمهمن كه چى شده رو پرده ولى باباشون كه مي‌فهمه؛ اين اتفاق به تناوب30-20 بارى ميفته و رنگ بابا سرخ‌تر ميشه و صندلى عقبى‌ها هِى به هم ميگن فهميدى منظورش چيز بودها، بعد يهو مي‌تركن از خنده. خلاصه خونواده‌اى كه با گوش و چشم آكبند وارد ميشن يهو دوباره از نو روابط خونوادگى براشون تعريف ميشه.

به هر حال درسته ما از ركن پدر تو سينما بى‌بهره‌ايم، اما ركن پدر واسه ما بعد خروج از سالن تازه شروع به كار ميكنه. دقيقا از همون‌جايى كه بچه از باباش ميپرسه بابا منظورشون از چيز، چيز بود؟ يا معنى چيز چيه؟ يا اصلا مگه چيزم هست؟!

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
درباره فردوسی و ادبیات حماسی به مناسبت روز بزرگداشت این شاعر نامی

حکیم زبان فارسی

٩٦/٠٢/٢٨
برگزیده سایت

اضافی‌ها را قیچی کنید!

٩٦/٠٢/٢٨
کافه جهان نما

چین، سرزمین دیوار بلند اعتماد

٩٦/٠٢/٢٨
گزیده‌هایی درباره بهداشت فردی در فصل گرم

خرده جنایت‌های شهروندی!

٩٦/٠٢/٢٨
دات کام

روباتی برای نجات حجم اینترنت‌شما

٩٦/٠٢/٢٨
شاخ هفته

روزی روزگاری وبلاگ نویسی

٩٦/٠٢/٢٨
جارچی 486

اندر حکایت فردای انتخابات

٩٦/٠٢/٢٨
شگرد خفن

نکات طلایی مرورگر که تا به حال نمی‌دانستید

٩٦/٠٢/٢٨
درباره الکساندر نوری که به یکی از شگفتی‌های امسال بوندس لیگای آلمان تبدیل شده است

نور علی نور!

٩٦/٠٢/٢٨
یادداشت شفاهی

مردم هنوز هم به ادبیات‌حماسی نیازمندند

٩٦/٠٢/٢٨
مینی‌ها

مینی 486

٩٦/٠٢/٢٨
کوتاه و خودمانی درباره این‌که چرا شرکت در انتخابات خیلی خیلی خیلی مهم است

می‌سازمت به رای

٩٦/٠٢/٢٨

ایران، یک کیس خاص

٩٦/٠٢/٢٨
جالباسی

دمپایی‌های الماس نشان!

٩٦/٠٢/٢٨
مینیمال

شورای خوشگل‌ها

٩٦/٠٢/٢٨
گفت‌وگوی جیم با «رضا علیپور» قهرمان سنگ نوردی جهان

خوشحالم توانستم رکوردی را به نام ایران ثبت کنم

٩٦/٠٢/٢٨
خیلی کوتاه و مختصر درباره دلایلی که رای دادن را لازم می‌کند

يك رد گزينه جمع و جور!

٩٦/٠٢/٢٨
وقتی «کافه بازار» جای نفس کشیدن به رقبایش را نمی‌دهد حتی اگر بهتر باشند

#فروشگاه_اندرویدی

٩٦/٠٢/٢٨
پایان‌نامه

پنج‌شنبه چه بنویسم

٩٦/٠٢/٢٨

«رای دادن» لازم است ولی کافی نیست

٩٦/٠٢/٢٨
تبلیغات
تبلیغات