ركن ركيك سينما
ناصرخان آکتور سینما

ركن ركيك سينما

نویسنده : محمدناصر حق خواه

كلا هر جاى دنيا كه چيزى به اسم سينما دارن؛ يه سرى قاعده در نظر مى‌گيرن و بر اساس اون فيلم‌شون رو مى‌سازن. مثلا ركن سينماى هند بر اساس 6-5 تا آهنگ و چند تا زن داداش گفتن به همراه حركت گردنه كه آخرش باباى طرف قاتلش در مياد. يا هاليوود بر اساس يه داستان همه فهمه كه همه باباهاشون مشخصه ولى يه‌كم بى‌تربيتى دارن باباهاشون؛ فيلماى اروپايى برعكسه، يعنى يه داستان همه كس نفهم دارن با بابايى كه كلا نيست؛ اين تركيه خودمون هم كه كلا چيزى به اسم داستان ندارن ولى تا دلتون بخواد بابا دارن!

البته سينماى ما مشكلات خانوادگى مثل تعيين پدر و مادر و عمه نداره خدا رو شكر. در واقع سينماى ما مشكل درون خانوادگى نداره؛ مشكلش با خانواده‌هايى هست كه خيلى خجسته ميان تو سينما چيپس و پفك و پف فيل ميخورن! يعنى باباهه بعد عمرى دسته برو بكس رو ميگيره برن سينما، براشون چيپس و پفك و پف فيل هم ميخره ميده دستشون ميگه برين حال كنين. اصولا هم دو اتفاق بيشتر رو پرده در انتظارشون نيست (البته تو خود سالن اتفاقاى زيادى در حال وقوعه، مثل دوغ و پف فيل خوردن و اينا)؛ يعنى يا فيلم اصغر فرهادى طوره با حضور پيمان معادى و دوستان؛ كه بعدا با اين جور فيلما كار دارم؛ يا برادران شايسته طور با حضور عطاران و دوستان؛ كه الان روى سخنم با سبك دومه. 

بر مى‌گرديم به خونواده گوش‌فيل خورمون، خونواده ميشنن دور هم و چون مى‌بينن تو تاريكى سينما همه مشغولن به خوردن؛ اينا هم مشغول ميشن؛ همين‌طور كه دارن ميخورن يهو رنگ باباشون عوض ميشه و زير چشمى يه نگاهى بهشون ميكنه؛ بچه‌ها نمي‌فمهمن كه چى شده رو پرده ولى باباشون كه مي‌فهمه؛ اين اتفاق به تناوب30-20 بارى ميفته و رنگ بابا سرخ‌تر ميشه و صندلى عقبى‌ها هِى به هم ميگن فهميدى منظورش چيز بودها، بعد يهو مي‌تركن از خنده. خلاصه خونواده‌اى كه با گوش و چشم آكبند وارد ميشن يهو دوباره از نو روابط خونوادگى براشون تعريف ميشه.

به هر حال درسته ما از ركن پدر تو سينما بى‌بهره‌ايم، اما ركن پدر واسه ما بعد خروج از سالن تازه شروع به كار ميكنه. دقيقا از همون‌جايى كه بچه از باباش ميپرسه بابا منظورشون از چيز، چيز بود؟ يا معنى چيز چيه؟ يا اصلا مگه چيزم هست؟!

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
یادداشت

اَی خِدا، باز هم پایتخت!؟

٩٧/٠١/٣٠
به بهانه اکران آخرین قسمت از مجموعه سه گانه «دونده هزارتو» پس از 3 سال

دونده هزارتو در خط پایان

٩٧/٠١/٣٠
درباره آهنگسازها و کارگردانانی که همکاری طولانی و خاطره‌انگیزی داشتند

دیالوگ ‏ها از زبان سازها

٩٧/٠١/٣٠
یادداشت

همه چی آرومه، ما چقدر خوشحالیم!

٩٧/٠١/٣٠
مینیمال

هوای بارانی و مزه پرانی!

٩٧/٠١/٣٠
ناصرخان اکتور سینما

چیه این پنهون کاری؟

٩٧/٠١/٣٠
ساختنیجات

طرح سامان‌دهی لوازم تحریر

٩٧/٠١/٣٠
توصیه‌هایی درباره نکات مهم و ضروری بهداشت فردی در فصل گرم

حقوق متقابل جامعه و بوهای ما!

٩٧/٠١/٣٠
یادداشت

تقصیر آن‌ها نیست که ما می­میریم!

٩٧/٠١/٣٠
دات کام

خاطره‌نویسی نوین با «دایرا»

٩٧/٠١/٣٠
شاخ هفته

هنوز امیدی هست

٩٧/٠١/٣٠
یادداشت

شوش مولوی راه‌آهن یا در سوگ تهرانی شدن

٩٧/٠١/٣٠
تا جامِ جهانی

جشنواره گل‌های «ساشا ایلیچی» در روسیه

٩٧/٠١/٢٨
جارچی

جارچی 532

٩٧/٠١/٣٠
پایان نامه

پلاستیکت تو حلقم!

٩٧/٠١/٣٠
مینی

مینی 532

٩٧/٠١/٣٠
درباره پسران بازیکنان بزرگ دنیای فوتبال که این روزها پایشان به مستطیل سبز رسیده است

پسر پدرِ شجاع

٩٧/٠١/٣٠
جانونی

ورود به جهان سفید لبنیات

٩٧/٠١/٣٠
فوتبال ایران هم نمونه‌های بسیاری از پسر و پدرهای فوتبالیست داشته است

پسر کو ندارد...

٩٧/٠١/٣٠
شگرد

مموری را از دست اینستاگرام و تلگرام نجات دهیم

٩٧/٠١/٣٠