این سینمای بفروش
چرا سینمای ایران طی یک ماه توانست به فروش شگفت‌انگیز 30 میلیاردی برسد؟

این سینمای بفروش

نویسنده : محمدناصر حق خواه

آخرين بارى كه سينماى ايران اكران ٢٤ ساعته به خودش ديد، حدود ٥٠ سال پيش و براى نمايش يك فيلمفارسى بود كه جزو اولين‌ نمونه‌ها در اين گونه محسوب می‌شود. آن فیلم كه با استقبال بالاى تماشاچيان و اكران‌هاى متعدد و ٢٤ ساعته؛ موجب ايجاد يك موج تقريباً فراگير در سينماى ايران شده بود، اقبال سرمايه‌گذاران به اين سبك فيلم‌سازى را هم به همراه داشت. حالا بعد از حدود نيم قرن، اين اتفاق در سينماى ايران تكرار شده و اكران نوروز ٩٥ و روزهای بعد از آن، خواب را از سينما گرفته يا به عبارت بهتر سينما را از خواب بيدار كرده است. فروش ١٦ ميليارد تومانى و حضور تقريبى يك ميليون و چهارصد هزار تماشاگر در دو هفته نخست سال ٩٥، در برابر فروش ٣ ميلياردى نوروز ٩٤، نشان از يك اتفاق قابل توجه در گيشه است. ریتمی که حتی بعد از نوروز هم تکرار شد و با احتساب فروش سالنهای غیرمکانیزه شهرستانها و فروش گروه «هنر و تجربه» سینمای ایران را در فروردین 95 به فروشی نزدیک به 30 میلیارد رساند که برای خودش رکورد منحصر بهفردی است.

اين سينما يا آن سينما؟

وقتى رسانه‌ها تيترِ فروش نوروزی سينما ١٦ ميلياردى شد را با درشت ترين فونت، چاپ كردند و همه سرخوش بودند از اين اتفاق خوب فرهنگى؛ كم‌تر كسى به آمار جزئى فروش فيلم‌ها و اين‌كه ١١ ميليارد از اين فروش ١٦ ميلياردى مربوط به دو فيلم كمدى تجارى و اصطلاحا متعلق به سينماى بدنه است؛ توجه مى‌كرد. هيچ‌كس منكر لزوم وجود سينماى تجارى و بفروش نيست؛ چون در همه جاى دنيا اين گونه فيلم‌ها ساخته مى‌شود و هميشه به عنوان موتور محرك سينما از آن‌ها ياد مى‌شود. اما اگر فرض كنيم فيلم‌هاى «من سالوادور نيستم» و «٥٠ كيلو آلبالو» با همه انتقاداتى كه به آن‌ها وارد است و در جاى خودش قابل بحث است وجود نداشتند تا يك تنه بار اكران را به دوش بكشند؛ با فروش مجموعا ٤ ميليارد و ٥٠٠ ميليونىِ فيلم‌هاى «باديگارد»، «ابد و يك روز»، «خشم و هياهو» و «كفشهايم كو؟» كه فيلم‌هايى با يك يا چند درجه كيفى بالاتر از دو فيلم كمدى بودند؛ آيا مى‌توانستيم از پيروزى سينما و بالا رفتن سطح مخاطبان در انتخاب فيلم‌ها تعريف‌هاى عجيب و غريب ارائه كنيم؟ جالب است بدانید تا پایان فروردین، یعنی چند روز قبل، فروش «من سالوادور نیستم» فقط در سینماهای مکانیزه 11 میلیارد تومان را رد کرد، «50 کیلو آلبالو» از 6 و نیم میلیارد گذشت، اما مجموع 4 فیلم قَدَر دیگر، که تبلیغات زیاد، عوامل نامدار و موضوعات مهمی داشتند و در جشنواره هم توجه زیادی شامل‌شان شده بود، به 9 میلیارد در سینماهای مکانیزه رسید. به نظر مى‌رسد اين گزاره كه سينما پيروز بوده صحيح است، اما سوال مهم اين جاست كه دقيقا كدام سينما؟  

تبلیغات ماهوارهای از راه رسید

كمتر از يك دهه پيش، تلويزيون گزينه اصلی فيلم‌سازان براى تبليغات و پخش تيزر فيلم‌هايشان بود و مخاطبان هم از لابه‌لاى همين تيزرها، فيلمى كه به ذائقه‌شان خوش مى‌آمد را انتخاب مى‌كردند. اما در چند سال گذشته تلويزيون با روى خوش نشان ندادن به بعضى از آثار و پخش تيزر مداوم براى بعضى ديگر، توازن تبليغات را به هم ريخت؛ تا حدى كه پديده‌ تبليغات ماهواره‌اى جاى خود را بين اهالى سينما باز كرد. امسال هم همين اتفاق با شدت بيشترى رخ داد و پخش تيزرهاى «باديگارد» و زيرنويس‌هاى پياپى اين فيلم هنگام پخش برنامه‌هاى پرطرفدار در مقابل تبليغات بسيار محدود فيلم‌هاى ديگر و حتی تبلیغ نکردن بعضی فیلم‌های دیگر، باعث شد كه متاسفانه شبكه‌هاى ماهواره‌اى وظيفه تبليغ فيلم‌ها را به عهده بگيرند و حالا هم نقش اثرگذاری در فروش بالاى سينما را به نام خودشان تصاحب كنند. از طرف ديگر حضور فعال در شبكه‌هاى مجازى و تبليغات گسترده در اين فضا، يكى ديگر از بال‌هاى پرواز گيشه در نوروز بود. 

تاريخ تکرار می‌شود؟

البته نباید دلیل فروش بالای سینمای ایران در یک ماه اخیر را فقط به اکران کمدی‌ها محدود کرد، چرا که هر سال شاهد اکران کمدی‌ها هستیم. به نظر می‌رسد حرفه‌ای‌تر شدن ساختار و همین طور سرمایه‌گذاری در تولید کمدی‌ها و رویگردانی از فرمول‌ها و بازیگران شانه تخم‌مرغی در فروش دو کمدی اخیر بی تاثیر نبود و از طرفی با حذف آمار فروش همین دو کمدی هم، کل رقم فروش می‌شکند اما باز هم نسبت به سال‌های قبل قابل ملاحظه است.  

اما در كنار اين تحليل اميدبخش، زنگ خطرى هم به صدا درآمده و آن‌هم موضوعى است كه پيش‌تر به آن اشاره شد؛ يعنى ترس از تكرار تاريخ براى سينماى ما. اتفاقاتى كه باعث شد پس از يك فروش فوق العاده و اقبال بالا؛ سينماى ايران سال‌‌ها درگير سطحى نگرى و فيلم‌هاى كافه‌اى و مبتذل در قبل انقلاب باشد. همان‌طور که بعد از انقلاب موج ملودرام‌های سوزناک بعد از «گل‌های داوودی» بالا گرفت، بعد هم همه رفتند سراغ اکشن‌های کم مایه چون جمشید هاشم‌پور می‌فروخت! اواسط دهه هفتاد هم که بعد از «شور عشق» سینماگران دیدند با دو چشم رنگی و یک داستان معمولی می‌شود فروخت، برای همین فیلم‌های دختر و پسری روی بورس آمد. بعد هم که اجتماعی‌های سیاه نما و شانه تخم‌مرغی‌های بی محتوا شانه به شانه هم گیشه را به تسخیر درآوردند. باید به انتظار نشست و دید سرمایه‌گذاران و تهیه‌کننده‌ها، به امید سود و بازگشت سرمایه موج جدیدی راه می‌اندازند و سراغ طرح‌های مشابه بفروش‌های امسال می‌روند یا نه؟

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
برگزیده سایت

ساده نویسی یا محاوره نویسی؟

٩٥/١٠/٢٩
کافه جهان نما

هلند، گل سرسبد اروپا

٩٥/١٠/٣٠
شاخ هفته

دندان‌های نا اهل

٩٥/١٠/٣٠
روایت‏هایی ازآداب زندگی با پوششی به نام چادر

شیک، به روز، با وقار... چتدری

٩٥/١٠/٣٠
مینی‌ها

مینی ترفند 471

٩٥/١٠/٣٠
جارچی

تلگجیم 471

٩٥/١٠/٣٠
شوخی با پریسلی، تعطیل کردن فارسی1، نامه به پوتین و دیگر شاهکارهای حسام نواب صفوی

#آقای_یقه

٩٥/١٠/٣٠
ناصرخان آکتور سینما

كلا بستگى داره!

٩٥/١٠/٣٠
جارچی

اندر باب مریدان و دستگیری ع.ز

٩٥/١٠/٣٠
پوپولیسم در فوتبال ما چه تفاوتی با فوتبال جهان دارد؟

محبوبیت یعنی دو هیچ از بقیه جلوتری!

٩٥/١٠/٣٠
جارچی

فتوچاپ 471

٩٥/١٠/٢٩
جارچی

سرکار خانم رئیس جمهور

٩٥/١٠/٣٠
مروری بر تکرار ملال آور موضوع قصاص در آثار سینمایی کشورمان

نکشی مارو!؟

٩٥/١٠/٣٠
آنتن

خواب کم و لگد قوی

٩٥/١٠/٣٠
جارچی

همه اش زیر سر کارمندان است

٩٥/١٠/٣٠
چهره هفته

هر برگی که محیط زیست نمی شود!

٩٥/١٠/٣٠
پوپولیست کیست و چرا در جامعه ما جواب می‌گیرد حتی در ورزش؟!

حکمت پوپولیست پروری

٩٥/١٠/٣٠
پایان‌نامه

مصوبه‌ای برای بابای بچه!

٩٥/١٠/٣٠
جارچی

پهنای باند فراخ می شود

٩٥/١٠/٣٠
به بهانه مهم‌ترین ترانسفر دهه ۹۰ فوتبال ایران که به نام «انصاری فرد» ثبت شد کریم تو عالی هستی!

کریم تو عالی هستی

٩٥/١٠/٣٠
تبلیغات
تبلیغات