یکی مثلِ خودمان ولی...
پرتره

یکی مثلِ خودمان ولی...

نویسنده : مائده کاشیان

تازه در مقطع کارشناسی رشته فیزیک فارغ‌التحصیل شده بود، اما این باور بسیاری از مردم که به جز فکرکردن و حل‌کردن مشکلات دیگرانی که شروع به کار می‌کنند کاردیگری از دانش‌آموختگان رشته‌های علوم پایه برنمی‌آید و یا مانند دانشجویان رشته‌های مهندسی برای انجام کار عملی، تربیت نشده‌اند، او را آزار می‌داد. با خودش فکر می‌کرد اگر بخواهد خلاف چنین دیدگاه‌هایی را ثابت کند و خط باطلی روی آن‌ها بکشد، باید قدم اول را بردارد و حرکت کند. چون با دست روی دست گذاشتن و منتظر‌ ماندن برای این‌که جامعه او را دست کم نگیرد و به او فرصت انجام کاری بدهد، هیچ اتفاقی نخواهد افتاد. بارها در ذهنش به این سوال که چقدر توانایی دارد و می‌خواهد چه بکند جواب داده بود. او و چند نفر از همکلاسی‌ها و هم دانشگاهی‌هایش تصمیم گرفته بودند با حمایت دانشگاه یک شرکت دانش‌بنیان تاسیس کنند و ایده تولید محصولات مختلف آموزشی در حوزه فیزیک و نجوم و ساخت المان‌های علمی را در ذهن داشتند. وقتی از ایده‌هایشان دفاع کردند و موفق شدند تایید و اعتماد دانشگاه را کسب کنند، دیگر باید دست به کار می‌شدند و ثابت می‌کردند می‌توانند پیشرفت کنند. «الهه آرشیان» به کمک 6 نفر از فارغ‌التحصیلان رشته فیزیک‌ با مبلغ یک میلیون و پنجاه هزار تومان کارشان را شروع کردند، از فرصتی که وجود داشت استفاده کردند و در واقع به جای منتظر ماندن برای این‌که بقیه آن‌ها را بازی بدهند، خودشان وارد بازی شدند. حالا که سه سال از آن روزها می‌گذرد، اتفاقاتی مانند تحریم، بالا‌رفتن قیمت‌ها، کمبود سرمایه و...شاید روند کارشان را کند کرده یا حتی باعث شکست‌هایی در کارشان شده باشد، اما انگیزه‌هایی مانند ثابت‌کردن توانایی‌شان که به آن باور داشتند و کسب درآمد از طریق علاقه‌شان، نگذاشته‌ از کاری که شروع کرده‌اند پشیمان شوند و کم بیاورند. قدر نتایج مثبت کارشان را می‌دانند و محکم‌تر از قبل دنبال پیشرفت وجبران خطاهایشان هستند. درآمدهایی که که از راه فروش تولیداتشان کسب کرده‌اند، ساعت آفتابی‌ای که جلوی کتابخانه مرکزی دانشگاه فردوسی خودنمایی می‌کند و افلاک‌نمای بزرگی که کار ساختش کم‌کم رو به پایان است و از سازه‌هایش گرفته تا دستگاه تصویر‌ساز کروی‌اش همه تولید خودشان بوده، ثابت کرده که آن‌ها می‌توانند ایده‌هایشان را عملی کنند و به موفقیت‌های کوچک و بزرگ برسند. در طول این مدت برای به نتیجه رساندن پروژه‌هایشان، با افراد دیگری که در رشته‌های مختلف مانند مهندسی مکانیک، کامپیوتر، معماری و عمران درس خوانده بودند همکاری کرده‌اند. افرادی که ویژگی مثبت‌شان، تنها، داشتن نمرات بیست و درس‌خواندن در دانشگاه خوب نبوده، بلکه در کنار این‌ها مهارت، توانایی و خلاقیت داشته‌اند و حاضر بوده‌اند برای اهدافشان زحمت بکشند. در حقیقت الهه آرشیان و امثال او، با عملی‌کردن ایده‌هایشان و تبدیل مطالبی که در کتاب‌ها خوانده‌اند به محصول، به سوال همیشگی«علم بهتر است یا ثروت» پاسخ داده‌اند: ثروتی که از علم بدست بیاید.

 

الهه آرشیان متولد سال1366 و دارای مدرک کارشناسی ارشد رشته اختر فیزیک است. او بعد از فارغ‌التحصیل‌شدن در مقطع کارشناسی رشته فیزیک، در سال1391 به همراه نه نفر از هم کلاسی‌ها و هم دانشگاهیانش تحت حمایت دانشگاه فردوسی، شرکت دانش‌بنیان «انگاره فیزیک توس»  را در دانشگاه تاسیس کردند و در حال حاضر عضو هیئت مدیره شرکت است. آن‌ها تا به حال محصولات کمک آموزشی نجوم و فیزیک، المان‌های علمی، ساعت آفتابی، لامپ‌های طیفی، شیلدهای محافظ و...تولید کرده‌اند و با استفاده از نیرو و دانش کاملا بومی، با هدف ایجاد ارتباط بین علم و مردم، در حال ساخت یک افلاک‌نمای بزرگ در دانشگاه فردوسی هستند.

نظرات کاربران
کد امنیتی