جامِ جِم!
نگاهی چند جانبه به موضوع کوچ بازیگران و عوامل سینما و تلویزیون به شبکه‌های فارسی زبان آن ور آبی به‌ویژه GE

جامِ جِم!

نویسنده : علیرضا گرانپایه

حالا دیگر خبر کشف حجاب یا به قول خودشان کشف استعداد یک بازیگر زن سینما و تلویزیون ایران، کسی را شگفت‌زده نمی‌کند. هفته گذشته شایعه‌ای توسط یکی از روزنامه‌های مطرح سینمایی عنوان شد و دهان به دهان چرخید؛ کوچ 100 نفری از عوامل سینما و تلویزیون به یکی از شبکه‌های فارسی زبان ماهواره که حالا دیگر شایعه نیست و هر روز زوایایی از این اتفاق روشن می‌شود. نیما کسرائیان، رابعه اسکویی، چکامه چمن‌ماه، بهارک صالح‌نیا، مهدی مظلومی و چند نام دیگر که شاید امروز که شما در حال خواندن این مطلب هستید بیشتر شده باشند. از سوی دیگر 10 تهیه کننده سینمای ایران به دلیل پخش تیزر فیلم‌های‌شان از این شبکه به دادسرا احضار شدند تا نام شبکه جم‌تی‌وی بیشتر از قبل در رسانه‌ها مطرح و چند پرونده ویژه در مورد صاحبان این شبکه و علت کوچ ستارگان نوشته شود. در ادامه سعی کردیم با نگاهی چند جانبه به بررسی موضوع مهاجرت هنرمندان و همچنین موجی که توسط این شبکه ماهواره‌ای در رسانه‌ها و جامعه ایجاد شده است بپردازیم. 

 

|| بینندگان عزیز 

چی میگن؟

 ما دلمان سرگرمی می‌خواهد. خیلی‌ها هم می‌دانند که دیدن سریال‌های شبکه‌های ماهواره‌ای نه تنها سودی برای آن‌ها ندارد، بلکه بلای جان آن‌ها هم شده است ولی چاره‌ای ندارند. 350 قسمت یک سریال ترکی را نگاه می‌کنند چون جذاب است، داستانش پرکششی دارد و جذابیت‌های بصری که نمی‌گذارد حتی یک قسمت را از دست بدهند. ما مردم نشان دادیم اگر برنامه و فیلم جذابی ساخته شود، رسانه ملی را به ماهواره ترجیح می‌دهیم، نمونه هم تا دلتان بخواهد در دست داریم از خندوانه که حتی تعداد بالای مخاطبش صدای مجری‌های شبکه‌های ماهواره‌ای را درآورد تا برنامه نود که بیش از یک دهه همچنان مخاطب میلیونی خود را دارد.

حرف ما چیه؟

1. هر رسانه‌ای به کمک مخاطبانش زنده است. اگر امروز شاهد بیشتر شدن شبکه‌های ماهواره‌ای هستیم و آن‌قدر تاثیرگزاری آن‌ها زیاد شده که به فکر گرفتن تبلیغ کالاهای داخل ایران هستند، دلیلی جز توجه بیش از حد ما به آن‌ها ندارد. یادمان نرود مردم ژاپن روزی تنها یک موج رادیو داخلی داشتند و به کمک یکدیگر توانستند آن را گسترش دهند.

2. لیست بازیگران مهاجر به شبکه جم را مرور کنید تا متوجه شوید مدیران این شبکه، سطح سلیقه مخاطبان خود را آن‌قدر پایین فرض کردند که برای جلب آن‌ها دست به دامن بازیگران درجه سوم و چهارم ایرانی شدند. ما اگر به فیلم‌های سطح پایین این شبکه‌ها روی خوش نشان نمی‌دادیم این اتفاق رخ نمی‌داد.

3. تا حالا با فکر کردیم که چرا بعضی از این شبکه‌ها با کمترین تبلیغ روی آنتن می‌روند؟ هزینه اداره یک شبکه 24 ساعته تلویزیونی از کجا می‌آید؟ کمی مشکوک باشیم، مدیران آن ور آبی دلشان برای ما نمی‌سوزد.

 

|| هنرمندان گرامی

چی می‌گن؟

برای هنرمندان مهم نیست به چه دلیل، افزایش رابطه بازی در سینما یا کم بودن پول برای آغاز پروژه‌های جدید، مهم این است که پیشنهاد کار به قشر خاصی از جامعه هنری داده می‌شود. بازیگران و عوامل درجه 2 به پایین، دیگر مورد توجه سازندگان فیلم نیستند و همین موضوع آن‌ها را خانه‌نشین کرده است. هنرمندی که برای تامین هزینه زندگی خود مانده است، چگونه به پیشنهاد شبکه‌های ماهواره‌ای پاسخ مثبت ندهد؟ از سوی دیگر تهیه‌کنندگانی که تیزر خود را برای پخش به شبکه‌های ماهواره‌ای داده‌اند از سانسورها و ممیزی‌های بیش از حد رسانه‌ ملی گله می‌کنند. وقتی فیلمی توسط بخش خصوصی ساخته می‌شود، همه سعی خود را برای برگشت مالی پروژه انجام می‌دهد.

حرف ما چیه؟

1. به هر حال نمی‌شود گفت که راه کار کردن صد در صد مسدود شده است، برنامه دید در شب رشیدپور که از آپارات پخش می‌شود و کلی فیلم و سریال که در شبکه‌های نمایش خانگی توزیع می‌شود، نشان داده که تلویزیون تنها عرصه دیده شدن نیست. سال‌های گذشته مشابه چنین پیشنهادهایی برای ورزشکاران ایرانی هم مطرح شد ولی خیلی از آن‌ها ترجیح دادند در همین کشور به کارهای خود ادامه دهند. خیلی از آن‌ها که همین امروز هم وضعیت مالی خوبی ندارند، می‌تواستند با تابعیت یک کشور دیگر کلی پول به جیب بزنند و الان در قایق شخصی‌شان آب پرتقال بنوشند!

2. برداشتن روسری و گذاشتن چند عکس در شبکه‌های اجتماعی موبایلی... و به یک‌ دفعه افزایش چند ده هزارتایی فالوورها. این شاید راحت‌ترین راه برای دیده شدن باشد ولی در انتها به محبوبیت ختم نمی‌شود، نهایتش می‌شود، چند روزی به سرتیتر خبرها رفتن و بعد از آن هم پاک شدن از خاطره‌ها.

3. پخش تیزر فیلم‌های سینمایی داخل کشور در این شبکه‌ها یعنی دادن مجوز غیررسمی به این شبکه‌ها. تهیه‌کنندگانی که خودشان هم بارها اعلام کردند که محتوای این شبکه‌ها به ضرر خانواده‌هاست، با این کار به شبکه‌های ماهواره‌ای رسمیت می‌بخشند.

 

مسئولان محترم/ محترمه

چی می‌گن؟

هفته گذشته صحبت‌های سرافزار رئیس صدا و سیما، نشان از وخامت حال این سازمان می‌داد. بودجه‌ای که برای صدا و سیما در بودجه امسال کنار گذاشته شده است حتی نمی‌تواند حقوق کارکنان این سازمان بلند بالا را برآورده کند. همین موضوع باعث شده است که هر برنامه برای تولید، به کمک اسپانسرهای خصوصی برود و کار را به جایی برساند که وسط یک برنامه کودک، بسته ماکارونی بیرون بیاید. وقتی پول نیست، چگونه باید انتظار داشت که برنامه‌ها و فیلم‌های متنوعی برای شبکه‌های داخلی بسازیم؟ از طرف دیگر شاید این توقع مسئولان که مردم وقتی می‌دانند، بسیاری از برنامه‌های شبکه‌های ماهواره‌ای بی‌ارزش است دیگر نباید به سراغ آن بروند، بیش از حد نباشد.

حرف ما چیه؟

1.کوچ هنرمندانی، هرچند درجه چندمی، شاید در ابتدا اتفاقی تاثیرگذار نباشد ولی مقدمه‌ای می‌شود برای عادی شدن این موضوع. یعنی دیگر با رفتن هنرمندان به خارج کشور کسی متعجب نمی‌شود. به نظر من این مهاجرات مقدمه یک حرکت وسیع‌تر است که در انتها به خروج تعداد بالایی از استعدادهای کشورمان می‌انجامد.

2. در دنیای امروز دیگر مرزی میان رسانه‌ها وجود ندارد، اگر روزگاری ما مجبور به تماشا کردن برنامه‌های رسانه داخلی بودیم، حالا به کمک اینترنت می‌توانیم به راحتی به جدیدترین برنامه‌ها و فیلم‌های دنیا دسترسی داشته باشیم. کار مشکلی است؛ ولی انگار مسئولان ما هنوز خود را برای این جنگ نابرابر آماده نکرده‌اند و حاصلش چه شده؟ از یک طرف بینندگان شبکه ملی کمتر از قبل شده‌ و از طرف دیگر سلیقه بیننده‌ها عوض شده. کافی است نگاهی به صفحات مجلات به اصطلاح زرد بیاندازید تا متوجه شوید که سوپراستارهای مردم در حال تغییرند. اگر روزی عکس محمدرضا گلزار برای مجله‌ای شاه کلید ورود به خانه ما بود، حالا باید برای این کار به سراغ عکس بازیگران مطرح سینما ترکیه برود.‎

 

3. اگر کیفیت برنامه‌ها را بالا برود، مردم با رسانه‌ها داخلی همراهی می‌کنند. ما می‌دانیم که ماهواره و شبکه‌های فارسی زبان خارجی آثار مخرب زیادی دارد و ترجیح ولی کو برنامه‌ خوب و خلاقانه در رسانه داخلی؟! برنامه‌هایی که نیاز به کارهای عجیب و غریب ندارد و تنها باید از کپی کاری در آن پرهیز شود، کاری که این روزها در برنامه‌های‌مان کم صورت نمی‌گیرد.

نظرات کاربران
کد امنیتی