آرزوی باشگاه‌های ایرانی، خاطره باشگاه‌های خارجی!
مقایسه وضعیت ورزشگاه‌های نقاط مختلف جهان با ورزشگاه‌های کشورمان

آرزوی باشگاه‌های ایرانی، خاطره باشگاه‌های خارجی!

نویسنده : محمدرضا ضیا

علی پروین درباره سرعت پیشرفت فوتبال در شرق آسیا جمله معروفی دارد. او بعد از قهرمانی در مسابقات آسیایی پکن به مسئولین وقت گفته است که: «کره‌ای‌ها و ژاپنی‌ها با جِت پیشرفت می‌کنند ما با موتور گازی!». حالا فارغ از این که همان موتور گازی ما هم این روزها خراب است و چرخی برای حرکت ندارد اما قطعا یکی از علل اصلی حرکت جت گونه کشورهای شرق آسیا امکانات و سرمایه گذاری‌شان در مسائل سخت افزاری فوتبال است. اتفاقی که حالا همسایه‌های خود ما هم از روی آن کپی کرد‌ه‌اند. در این مطلب مرور و مقایسه‌ای داریم بین ورزشگاه‌های اختصاصی باشگاه‌ها در نقاط مختلف جهان و ورزشگاه کشورمان. برای این موضوع هم از همین بیخ گوش خودمان و کشورهای همسایه و حاشیه خلیج فارس شروع کرده‌ایم.

 

پول نفت مستقیم در جیب فوتبال!

پول نفت، جمعیت کم و شاید مدیریت بهتر؛ امارات، عربستان، قطر و حتی کویت، عمان و بحرین را به ورزشگاه‌ها و امکانات ورزشی خوبی رسانده است. امکاناتی که شاید از قد و قواره و استعداد فوتبالی این کشورها خیلی بالاتر باشد. عربستان را می‌توان به دلیل جمعیت و وسعتش کمی از بقیه جدا کرد. هر چند که با همه این مسائل، عربستان هم با وجود پتانسیل کمترش، ورزشگاه‌های خیلی بهتر و استانداردتر و جدیدتری از ما دارد! ورزشگاه‌های «ملک فهد» و «ملک عبدالله» سعودی‌ها مطابق با استانداردهای روز دنیا و با توجه به شرایط سخت آب و هوایی عربستان ساخته شده‌اند. قطر دیگر کشوری است که همه می‌دانیم که کلا فوتبال ندارد و به لطف بازیکنان خارجی گردن راست می‌کند. این کشور که کلی ورزشگاه و امکانات داشت حالا با میزبانی جام جهانی کلی ورزشگاه و امکانات هم اضافه خواهد کرد! در بلند مدت این کشور دو و نیم میلیون نفری که بیش از 100 برابر از ایران کوچک‌تر است، با این ورزشگاه‌ها بزرگ و بزرگ‌تر نخواهد شد؟! اما امارات که به گواه کارشناسان فوتبال، پدیده حال حاضر فوتبال آسیاست و 2 بازیکن از 3 بازیکن کاندیدای برترین بازیکن آسیای امسال اماراتی بودند، کشوری با کمتر از 9 میلیون نفر جمعیت و مساحتی برابر یک بیستم مساحت ایران عزیز، حالا نسلی از بازیکنان فوتبال دارد که همه اماراتی‌اند و از باشگاه‌های بزرگ دنیا پیشنهاد دریافت کرده‌اند. نسلی که خودشان را در جام ملت‌های اخیر به دنیا معرفی کردند. ورزشگاه‌های «زاید»، «هزا بن زاید»، «شیخ زاید»، «محمد بن زاید» و چندین زاید دیگر که همگی هم از نام امیر امارات و پسرانش گرفته شده که در موفقیت‌های این کشور کوچک و کم جمعیت، نقش داشته‌اند. هر کدام از این ورزشگاه‌های «زاید» اختصاصی یکی از باشگاه‌های لیگ امارات است. 

 

شرق آسیا با حرکت جت‌گونه!

لیست استادیوم‌های آسیا را باز کنید و فقط نگاهی گذرا به ورزشگاه‌های تاپ آسیا بندازید. اگر کنار عکس و اسم استادیوم‌ها پرچم کشور هم وجود داشته باشد، تقریباً فقط پرچم‌هایی با یک دایره در وسط، یا یک پرچم یک دست قرمز با چند ستاره زرد می‌بینید! چشم‌بادامی‌های شرقی سلطان امکانات ورزشی در آسیا و حتی از بهترین‌های جهان هستند. ژاپن و کره و چین حتی برای تیم‌های کوچک‌شان هم ورزشگاه‌هایی با استانداردهای جهانی دارند. ورزشگاه‌هایی که همزمان با استاندارد و امکانات، معماری‌های خاص و زیبا هم دارند. استعداد فوتبال خاص این بخش از آسیا را که اروپایی‌ها هم فهمیده‌اند و کلی بازیکن تراز اول آسیای شرقی در بهترین باشگاه‌های دنیا هستند. اما واقعا فقط استعداد و دانش فوتبال کره و ژاپن را به اینجا رسانده است؟ امروز سلطان‌های اقتصادی آسیا و دنیا در شرق آسیا، سلطان‌های فوتبال آسیا هم هستند، فوتبال ما چندین و چند سال که از این کشورها عقب افتاده است و درجا می‌زند. اما به غیر از کشورهای مطرح شرق آسیا می‌توانیم از مالزی و تایلند هم نام ببریم. کشورهایی که امکانات خوبی دارند و شاید به خاطر استعدد کم فوتبالی، با سرعت کمتری نسبت به غول‌های آسیا، پیشرفت می‌کنند. ورزشگاه 50 هزار نفری «راجامانگالا» بانکوک تایلند، ورزشگاه  88 هزار نفری «بوکیت جلیل» کوالالامپور مالزی و ورزشگاه 80 هزار نفری «شاه عالم» سلانگور مالزی، ورزشگاه‌های مدرنی هستند که قطعاً به پیشرفت فوتبال‌شان کمک خواهد کرد.

 

رسیدن به سطح جهانی نیازمند امکانات جهانی!

خیلی قصد نداریم جهان را با ایران مقایسه کنیم. چون شاید این مقایسه به خاطر زودتر استارت زدن آن‌ها در فوتبال و پتانسیل‌های اقتصادی و علمی کشورهای شاخص فوتبال، کار درستی نباشد. اما به هر حال رسیدن به سطح جهانی نشدنی نیست. در بین همه این کشورهای بزرگ فوتبال و با رد شدن از استادیوم‌های مدرن «آلیانز آرنا»، «ومبلی»، «امارات»، «استندفوربریدج»، «اولدترافورد»، «سانتیاگو برنابئو»، «سن‌سیرو، «نیوکمپ» و کلی ورزشگاه دیگر، به کشور ترکیه می‌رسیم. شاید در بین اروپایی‌ها بتوانیم خودمان را با ترکیه مقایسه کنیم. چرا که در سطح معمولی حضور دارد و به لحاظ استعداد و خلاقیت برتری خاصی نسبت به ما ندارند و از همه مهم‌تر همسایه ما و مسیر ورود ما به جهان غرب است. کشور ترکیه نظام باشگاه‌داری درستی دارد. همین باعث شده تا ورزشگاه‌های خوب داشته باشد، بازیکنان بزرگ دنیا را به فوتبالش جذب کند و در جام باشگاه‌های اروپا در مراحل بالای حذفی نماینده داشته باشد. این روزها تیم‌های بزرگ و مطرح این کشور نظیر گالاتاسرای، فنرباغچه و بشیکتاش علاوه بر داشتن ورزشگاه و زمین تمرین در حال توسعه امکانات ورزشی‌شان هستند که در نوع خود بسیار جالب است. شاید به همین خاطر است که کمپ‌های درجه چندم این کشور بهترین مکان برای برگزاری اردوهای تیم‌های داخلی و درآمدزایی برای این کشور است.

نظرات کاربران
کد امنیتی