ورزشگاه‌دار شدن موقت سرخابی‌ها
به بهانه واگذاری ورزشگاههای شهرداری به دو تیم محبوب پایتخت

ورزشگاه‌دار شدن موقت سرخابی‌ها

نویسنده : محمدرضا ضیا

در هفته‌ای که گذشت، خبر واگذاری دو ورزشگاه به بزرگ‌ترین و پرهوادارترین باشگاه‌های کشور، منتشر شد. در این واگذاری مقرر شد تا کلید ورزشگاه‌های امام رضا(ع) و شهید کاظمی، به ترتیب در مناطق 18 و 19 تهران به دست شهرداری تهران به سرخابی‌ها واگذار شود. حاشیه مهم این خبر این بود که ابتدا این دو ورزشگاه به ترتیب به پرسپولیس و استقلال واگذار شد و بعد قضیه برعکس شد و به پرسپولیس و استقلال رسید و در نهایت هم سر این موضوع بین مدیران دو تیم دعوا شد! دلیل این حاشیه هم واضح است، ورزشگاه امام رضا(ع) 10 هزار نفری و چمنش مصنوعی است اما ورزشگاه شهید کاظمی 15 هزار نفر گنجایش دارد و از چمن طبیعی نسبتاً خوبی برخورددار است. طبیعی است که هر دو تیم بخواهند با بهانه‌های مختلف نظیر دسترسی آسان یا سخت به ورزشگاهها و یا مثلاً کلنگ خوردن ورزشگاه به اسم و یاد اسطوره باشگاه، ورزشگاه چمن طبیعی و از همه مهم‌ترگنجایش ورزشگاه بزرگ‌تر را مال خود بدانند و آن یکی را به باشگاه دیگر پاس بدهند!

از حاشیه‌ها که بگذریم، اتفاق مهم‌تر نَفسِ ورزشگاه دار شدن سرخابی‌هاست! اتفاقی که به هر حال می‌توانیم آن را به فال نیک بگیریم. به بهانه این اتفاق خواستیم تا کمی وضعیت ورزشگاهداری در ایران را بررسی کنیم و بفهمیم این واگذاری در نهایت به سود ورزش و فوتبال است، یا از آن اتفاق‌های مقطعی و تصمیم‌های چند ساله است که می‌خواهد زخم ورزش را مقطعی درمان کند؟!

 

عقد ورزشگاه در مدت معلوم!

باشگاه‌داری دولتی در کشورمان سال‌های سال است که مورد بحث است! اقدام‌های نصفه و نیمه و بعضاً تبلیغاتی مسئولین ورزشی در این سال‌ها هم هیچ نتیجه مشخصی را در این رابطه برنداشته است و تمام معضلات فوتبالی ریشه‌ای در این بحث دارند. تقریباً تمام باشگاه‌های ایران با پول دولت اداره می‌شوند در حالی که دولت‌ نباید این کار را بکند. البته این که حمایت هم کامل نیست و  همواره با واریز چکه‌چکه پول خلاصه می‌شود. جدا از سوژه همیشگی بی پولی و عدم انگیزه لازم در مدیران دولتی برای خصوصی‌سازی باشگاه‌ها، یک مسئله مهم و عجیب جایجایی پول باشگاه در برخی سیستم‌ها و امکانات دولتی است. نوعا در خصوص همین ورزشگاه‌ها، قریب به اتفاق مجموعه‌های ورزشی مربوط به سازمان تربیت بدنی است اما باشگاه‌ها باید برای برگزاری بازی در آن هزیننه کنند! از این حیث ورزشگاه‌دار شدن سرخابی اتفاق بزرگی است هرچند این طور که مشخص شده، این دو ورزشگاه به مدت 3 سال به این دو باشگاه داده می‌شود. عده‌ای حتی می‌گویند شهرداری این کار را کرده که خود را از زیر بار هزینه‌های زیاد نگهداری ورزشگاهها خلاص کند! اما به هر حال همین که از دو باشگاه اجاره خاصی گرفته نمی‌شود، جای شکرش باقی است!

 

دولت، مالک مطلق فوتبال و ورزش ایران!

با یک نگاه به شناسنامه ورزشگاه‌های کشور که هر چند مدرن نیستند، اما بعضی‌های‌شان در حد نرمال استاندارهای جهانی قرار دارند، متوجه اسمی مشترک برای مالک تمامی آن‌ها می‌شوید! آزادی تهران، یادگار امام تبریز، نقش جهان اصفهان، غدیر اهواز، ثامن‌الائمه مشهد، فولادشهر اصفهان، تختی تهران، اکباتان تهران، دستگردی و تمام ورزشگاههای دیگر ایران متعلق به وزارت ورزش و جوانان دولت هستند. دقیقاً مثل اکثریت باشگاه‌ها که دولتی هستند و دولتی اداره می‌شوند! جالب است که علیرغم 15 دوره برگزاری لیگ حرفه‌‌ای فوتبال و حضور تیم‌ها با برخی اسپانسرهای متمول دولتی و یا خصوصی هنوز هیچ باشگاهی در ایران ورزشگاه اختصاصی ندارد و حتی اقدامی هم برای ساخت آن نکرده است.

 

چرا ورزشگاه داشتن برای باشگاه‌ها مهم است؟! 

شاید همان اول کار این سوال را مسخره بدانید و با خودتان بگویید «چرا» ندارد و این از بدیهیات است که بالاخره هر باشگاهی باید یک ورزشگاه مستقل داشته باشد! اما بعضی وقت‌ها مجبوریم از بدیهیات بگوییم، مجبور! وقتی ورزشگاه نیست، یک منبع درآمد بزرگ نیست! در واقع در حالی که خیلی‌ها فکر می‌کنند، ورزشگاه تماماً هزینه است و هیچ فایده و درآمدی نمی‌تواند داشته باشد، قضیه کاملاً برعکس است. ورزشگاه ساختن یک باشگاه یک سرمایه‌گذاری بلندمدت است.(البته برای باشگاهی که هوادار داشته باشد!) بلیط‌فروشی بازی‌های تیم، تبلیغات دور زمین و در و دیوار بیرون ورزشگاه، اجاره ورزشگاه برای استفاده‌های خاص مثل برگزاری بازی‌های دوستانه بین‌المللی، برگزاری مراسم معرفی بازیکن‌های جدید در داخل ورزشگاه و بلیط‌فروشی جذب اسپانسر برای این کار، تنها بخشی از منابع درآمد ممکن برای تیمی است که ورزشگاه دارد! ما حالا وقتی شما به عنوان یک باشگاه (مثلا!) حرفه‌ای ورزشگاه ندارید! چه می‌شود؟ هر روز دغدغه‌تان این است که امروز صاحب اصلی ورزشگاه خوب به چمن آب داده یا نه؟!، چمن هموار هست یا نه!؟، پول اجاره زمین را داریم یا نه؟! فلان بازیکن‌مان در این چمن مصدوم می‌شود یا نه!؟، نکند یک وقت صاحب ورزشگاه لج کند، ورزشگاه ندهد! و کلا ذهن مدیر باشگاه معطوف به این قضایا می‌شود! در حالی که می‌تواند به مسائل کلان‌تر و مفیدتری و با خیالی آسوده‌تر فکر کند! باشگاه‌های بزرگ دنیا خیلی وقت است برای خودشان ورزشگاه دارند! گاهی وقت‌ها نه یکی، نه دو تا، که سه – چهار تا ورزشگاه دارند! اگر یکی تعمیرات داشت، فوری می‌روند سراغ ورزشگاه دوم‌شان! و ما هنوز درگیر واگذاری موقت دو ورزشگاه به پرسپولیس و استقلال و دعوای این مال من، آن یکی مال تو هستیم!

نظرات کاربران
کد امنیتی