وقتي همه نگرانند!

وقتي همه نگرانند!

نویسنده :

وقتي قرار است تغييري اتفاق بيفتد، همه نگرانند، خانواده‌ها نگرانند، جوان‌ها نگرانند، دانش‌آموزها نگرانند، دانشجوها نگرانند، استادها نگرانند، کاسب‌ها نگرانند، آن‌هايي که قرار است جيب‌هاي جديدي بدوزند نگرانند! انگار نمي‌شود ما يک اتفاق جديد و يک تغيير بنيادي که کارشناس‌ها مي‌گويند خوب است را با يک روش خوب، طوري جلو ببريم که کسي نگران نشود و بار رواني اضافه‌اي براي خانواده‌هاي هميشه نگران‌مان نسازيم. دسته‌اول‌ترين و به‌روزترين نگراني کشور، ماجراي هدفمند شدن يارانه‌هاست؛ کارشناس‌هاي اقتصادي مي‌گويند اتفاق خوبي است و بايد زودتر از اين‌ها اتفاق مي‌افتاد ولي نمي‌گويند چرا؟! دولت مي‌گويد اتفاق‌هاي خوبي در راه است و قشر آسيب‌پذير جامعه به حق و حقوقشان مي‌رسند ولي نمي‌گويد توي اين ماجراي تورم چه‌طور؟! نمي‌گويد چه‌طور قدرت خريد پايين آمده حقوق‌بگيرها جبران مي‌شود؟! نمي‌گويد هزينه‌ها تا کجا بالا خواهند رفت؟! کسي نگران روح و روان خانواده‌هاي نگران نيست! کسي نيامده منطقي و دودوتا چهارتايي و راست و حسيني مسئله را روشن کند و خيال ملت را راحت کند و فقط نگويد همه چيز درست مي‌شود، از آن طرف ماجرا هم خانواده‌هاي هميشه نگران ، براي تحصيل جوانشان، براي رفت و آمد جوانشان، براي تحصيل جوانشان، براي خورد و خوراک جوانشان و براي تفريح نداشته جوانشان و براي آينده جوانشان نگرانند و شروع مي‌کنند به انتقال فشارهاي رواني خودشان به جوان‌شان! از اين طرف ماجرا هم جوان ايراني طبقه متوسط است که چند تا خصوصيت مهم دارد که يکي از آن‌ها ولخرجي است و بعدش دست و دلبازي و خوش‌لباسي و مارک‌بازي، طوري که دلش نمي‌آيد از خوب لباس پوشيدن و راحتي‌هايش بگذرد و چون درآمدي هم ندارد، مي‌ماند و حوضش، آن‌هم چه حوضي، حوضي که حتي يک ماهي هم ندارد. دانشجوي ما کار دانشجويي بلد نيست، بجز در موارد کار فرهنگي که غير‌دانشجويي‌اش هم درآمد بيشتري از مدل دانشجويي‌اش ندارد! جوان دانشجوي ما از بعضي کارها خوشش نمي‌آيد، يعني دوست ندارد کارهاي کوچک با درآمد کم را انجام بدهد و دلش کارهاي بزرگ با حقوق خيلي هزارتومان در ماه مي‌خواهد و تا زماني که اين کار با اين حقوق را پيدا نکرده ترجيح مي‌دهد آويزان جيب باباي کارمند گرامي بماند و کاسه چه‌کنمش را هم زمين نگذارد و به خرج‌کردن‌هاي بي‌برنامه‌اش هم ادامه بدهد. در اين گير‌و‌دار ماجراي هدفمند شدن يارانه‌ها به جاي نگران کردن اين جوان‌ها و خانواده‌هاي‌شان بد نيست فکري بشود تا اقتصاد جوان را هم هدفمند کنند و کارکردنش را و پول درآوردنش را و پس انداز‌کردنش را سر و سامان بدهند و برنامه‌اي بريزند که جوان ايراني را چه‌طور مي‌شود با کاردانشجويي و برنامه‌ريزي آشتي داد، اصلا کسي به فکر اين نگراني هست تا بيايد و براي رفع اين نگراني و حل هميشگي اين ماجرا فرهنگ‌سازي کند؟!

نظرات کاربران
کد امنیتی