روایتی جذاب از موضوعی جنجالی
گفت‌وگو با وحید امیرخانی، کارگردان فیلم سینمایی «در مدت معلوم»

روایتی جذاب از موضوعی جنجالی

نویسنده : مازیار حکاک

فیلم سینمایی «در مدت معلوم» سراغ یک موضوع جنجالی رفته است. توجه به بحران جنسی جوانان و در کنار آن بررسی راهکارهای مختلف، داستان اصلی این فیلم است. «وحید امیرخانی» متولد 1360 و دانش آموخته کارگردانی سینما است که در اولین تجربه سینمایی خود به سراغ موضوعی رفته که همیشه صحبت کردن از آن در جامعه با حواشی زیادی همراه بوده است. با این حال رویکرد کمدی فیلم توانسته علی‌رغم نبود سوپراستارها و تنها با اکتفا به روایت جذاب و بازی خوب «جواد عزتی»، «هومن سیدی» و «ویشکا آسایش»، مخاطبان زیادی را به سینما بکشاند و راضی نگه دارد. پیرامون این فیلم و حواشی‌اش با کارگردان آن هم کلام شدیم که در ادامه می‌خوانید:

 

 اسم فیلم «در مدت معلوم» یا «فی المدت معلوم» کمی عجیب است. از ابتدا همین اسم را برای فیلم در نظر داشتید و آیا می‌خواستید با این اسم به مخاطب کد بدهید؟!

اسم فیلم‌نامه در ابتدا «سگ چرخ» بود. اما شورای ارزشیابی ارشاد تغییر اسم را برای ساخت آن شرط کرد. ما اسمی را انتخاب کردیم که بعدها بتوانیم آن را تغییر دهیم ولی بعدها این تغییر میسر نشد.

 با این که فیلم شما تابوشکن است، اما تبلیغات تلویزیونی دارد. در حالی که خیلی فیلم‌ها از این امکان محروم‌اند.

فیلم ما تابلوشکن نیست و به همین دلیل تبلیغات دارد. تابو یعنی چیزی که جامعه به آن واکنش دارد و به نوعی قبیح است. در حالی که این مسئله در تمام جوامع وجود دارد و جوانان راجع به آن گفت‌وگو می‌کنند. فقط وقتی که بحث رسانه‌ای می‌شود، مواجهه با این مسئله به گونه‌ای است که گویی چنین مسئله‌ای وجود نداشته یا نباید داشته باشد! اگر این فیلم تابوشکن بود، پیشتر از رسانه ملی، مخاطبان واکنش نشان می‌دادند! در صورتی که استقبال بی نظیر از فیلم خلاف این مدعاست.

 ولی طرح این موضوع در جامعه همیشه با واکنش مواجه است؟

واکنش نسبت به یک موضوع دلیل تابو و قبیح بودن یک مسئله نیست. در جوامع غربی برای این موضوع درست یا نادرست راهکارهایی را طراحی کرده‌اند. اما اینجا برای حل این مسئله اقدامی نشده است.

 انتخاب چنین موضوع جنجالی و حاشیه‌ای برای شما که فیلم اول‌تان را می‌ساختید، سخت نبود؟

فارغ از فیلم اول بودن، ساخت این فیلم خیلی سخت بود. بسیاری از دست اندرکاران سینما توصیه می‌کردند که این فیلم‌نامه را رها کنم و معتقد بودند که ساخت این فیلم آنقدر پیچیده و سخت است که ممکن است به فاجعه‌ای تبدیل شود، اما از نظر من فیلم‌نامه استعداد بررسی از زوایای مختلف را داشت. قطعا راهکارهای مناسبی برای حل این مسئله در فرهنگ غنی کشورمان وجود دارد.

 البته جنس موضوع فیلم طوری است که می‌شد استقبال مخاطب را حدس زد!

روایت جذاب قصه برای من جلوتر از موضوع جنجالی بود. ما راجع به این موضوع کم فیلم نساخته‌ایم، اما این فیلم‌نامه از زاویه دیگری به ماجرا نگاه می‌کرد. 

 در واقع فیلم شما حرف جدی‌تری را نسبت به دیگر فیلم‌های مشابه زده است.

ترجیح می‌دهم مخاطبان راجع به حرف‌های جدی فیلم اظهارنظر کنند.

 چرا با رویکرد طنز سراغ این موضوع رفتید؟

خیلی‌ها در تنهایی و ناخودآگاه‌شان راجع به این مسئله زیاد فکر می‌کنند. اما وقتی با پرسشی اجتماعی در این رابطه مواجه می‌شوند، آن را انکار می کنند. این خود به خود یک موقعیت کمدی است. شخصیت‌های قصه من همه جدی هستند و سعی نمی‌کنند تا مخاطب را بخندانند. این موقعیت است که مخاطب را به خنده می‌اندازد.

 شما در فیلم راه حل ارائه ندادید؟

من یک مسئله را طرح کردم و هیچ راهکاری ارائه ندادم. فیلم‌ساز اساسا وظیفه‌اش ارائه راهکار به جامعه نیست. من می‌توانم با یک فیلم مردم را دعوت کنم که به مسئله‌ای فکر کنند. اینکه آیا چنین مسئله‌ای مهم است یا خیر، قضاوت مخاطب است. مگر جوانی وجود دارد که از سلامت جسمی و روانی برخوردار باشد و درگیر این مسئله نباشد؟! البته من این را نیز بگویم که جایی از فیلم شخصیت «شعله» با بازی خانم «ویشکا آسایش» در حین تدریس می‌گوید ما با اصلاح ژنتیک می‌توانیم نسل‌های بعدی را اصلاح کنیم این اصلاح ژنتیک ترجمه دیگری از حرف میثم است. یعنی اگر ما راهی پیدا کنیم و جوان‌ها را از این بحران خارج کنیم، نسل آینده مثل ما از این بحران آسیب نخواهند دید.

 ظاهرا پروانه نمایش کار با تاخیر زیادی صادر شده، آیا این مسئله درست است؟

نه تنها در بحث پروانه نمایش که این فیلم از زمان پروانه ساخت پروسه طولانی و سختی داشته است. همه نگران بودند اما به هرحال کار انجام شد و همه دیدند فیلم، فیلمی رکیک نیست و مخاطب با شرم و حیا فیلم را نگاه نمی‌کند. بلکه خیلی راحت با فیلم ارتباط برقرار می‌کند. در صورتی که موضوع، موضوعی است که بدین راحتی نمی‌توان در جامعه آن را مطرح کرد. اما اکنون فیلمی در حال نمایش است که خانواده‌ها در کنار خندیدن به موقعیت‌های کمدی‌اش، به مسئله جوان خود نیز فکر می‌کنند.

 فیلم‌نامه این کار چه زمانی نوشته شده است؟

سال 82 یا 83 نوشته شده است.

 این موانع باعث شده فیلم بعد 11 سال ساخته شود؟

بله. بخشی از همین محافظه کاری نسبت به طرح این سوال باعث طولانی شدن پروسه دریافت مجوزهای ساخت و نمایش بوده است.

 در بعضی از قسمت‌های متن فیلم‌نامه بی‌پروایی دیده می‌شود، قبول دارید؟

من این موضوع را اصلا قبول ندارم. این بی‌پروایی چیزی نیست که ما به آن دامن زده باشیم. این بی‌پروایی در جامعه وجود دارد و شما نمی‌توانید مسئله خود را پشت آن مخفی کنید. فیلم تنها پرده‌ها را کنار می‌زند و از ما می‌خواهد به موضوع فکر کنیم.

 در فیلم شما نقش اکبر عبدی کمی نامعلوم است و این شائبه وجود دارد که اسم ایشان برای فروش مهم بوده است. شما این نقد را قبول دارید؟!

وقتی تهیه کننده‌ای تمام سرمایه‌اش را روی فیلمنامه یک فیلم اولی ریسک می‌کند، قاعدتا به فکر بازگشت آن برای تولید کارهای بعدی است. یکی از راه‌های تضمین بازگشت غلط یا درست، حضور بازیگرانی است که فروش را به زعم تهیه‌کننده مطمئن و احتمال ریسک را کمتر می‌کنند. 

 فکر می‌کنید فیلم‌تان جزو پرفروش‌‎ترین‌های امسال باشد؟

به هر حال در بدترین فصل فروش هستیم، هم زمستان است، هم فصل امتحانات دانش‌آموزان و دانشجویان و هم جشنواره فجر در راه است و هم از سویی بحران آلودگی هوا. ولی با تمام این شرایط استقبال بی نظیر مردم، نوید فروش خوب این فیلم را می‌دهد.

 و به عنوان آخرین سوال؛ آیا توانستید آن حرفی که مد نظرتان بود را بزنید؟

بله. من قرار بود مخاطب را به فکر وادار کنم و همین که شما با من تماس گرفتید تا راجع بدان توضیح بدهم یعنی فیلم کار کرده است. مخاطبان در شبکه‌ های اجتماعی نظرات خودشان را موافق و مخالف به من منتقل کرده‌اند و این گفتگو نتیجه درگیر شدن با سوال طرح شده در فیلم است.

نظرات کاربران
کد امنیتی