يک سرگذشت غريب

يک سرگذشت غريب

نویسنده :

همه چيز از اين‌جا آغاز مي‌شود، درست وسط آب‌ها، نه اين‌که فکر کني رود و رودخانه و مرداب(!) نه. درست وسط دريا... نه اين‌که فکر کني يک درياي معمولي و کوچک، نه، بلکه يک اقيانوس... يک اقيانوس پهناور و هولناک! زير يک آفتاب سوزان. وسط پهنايي از آب‌ شور، که تا چشم کار مي‌کند دوروبرت آب است، آب، آب و آب... و روي سرت يک پهنا آسمان و اين‌جاست که تشنگي خودش را نشان مي‌دهد، و تو يک روي ديگر زندگي را مي‌بيني. رويي که فقط تو هستي و خدا، درست مثل قصه‌ها... و دست و پا زدن ميان مرگ و زندگي.

* همه چيز هم همين نيست، اين تنها يک سکانس از اين ماجراي هول‌انگيز و عبرت‌آموز است. داستان «سرگذشت يک غريق»! که «گابريل گارسيا مارکز» آن را به قلم آورده است. همه مارکز را با «صد سال تنهايي»اش مي‌شناسند، همان رمان سورئال که معرفي‌اش را در همين ستون به سمع و بصرتان رسانديم. نويسنده‌اي قابل در ادبيات آمريکاي لاتين. اما سرگذشت يک غريق چيزي است متفاوت از ساير نوشته‌هاي مارکز، داستاني که بر خلاف ساير نوشته‌هاي او در فضاي کاملا واقعي اتفاق مي‌افتد. نوشتن اين داستان بر مي‌گردد به سال‌هايي که او در روزنامه به حرفه خبرنگاري مشغول بود. گزارش‌هاي واقعي او و خبرنگاران ديگر از ماجرايي شگفت‌انگيز در 28 فوريه 1955 که بعدها دست‌مايه نوشتن اين کتاب شد.

داستان، سرگذشت يک انسان را روايت مي‌کند، انساني که به همراه 8 تن ديگر در يک کشتي متعلق به نيروي دريايي کلمبيا در حال ماموريت‌اند جواني به نام «لوئيس آلخاندرو ولاسکو» که براي ديدن خانواده خود روزشماري مي‌کرده، راوي داستان و به عبارتي تنها انسان باقي مانده از آن فاجعه است.

کشتي حامل بار برخلاف تصور سرنشينان در ميانه راه با توفاني هولناک مواجه مي‌شود، شخصيت اول داستان که با تعدادي ديگر از دوستان خود به تکه‌ چوب‌هاي باقي مانده از کشتي چسبيده‌اند تا آخرين نفس مقاومت مي‌کنند اما تنها اوست که زنده مي‌ماند و بعد از 10 روز جان‌فرسا به ساحل خالي از سکنه‌اي مي‌رسد، در حالي که مرگ يک‌يک دوستان خود را ناظر بوده است. روزها از شدت تابش نور تاول زدن، و شب‌ها از سرما به خود لرزيدن، و همه وقت گرسنگي و تشنگي، خوردن ماهي خام و آب شور...

و البته قصه به اين استيصال و درماندگي ختم نمي‌شود، حکايت عجيبي دارد پشت پرده اين نابودي و اين‌که چرا هيچ‌کس به دنبال کشتي مفقود شده و سرنشينان بخت برگشته آن نيست؟! البته اين گوشه از داستان را بايد در روايتي خواند که مارکز در «سرگذشت يک غريق» به تصوير مي‌کشد، مانند يک فيلم تمام عيار و جذاب.

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
یادداشت

اَی خِدا، باز هم پایتخت!؟

٩٧/٠١/٣٠
به بهانه اکران آخرین قسمت از مجموعه سه گانه «دونده هزارتو» پس از 3 سال

دونده هزارتو در خط پایان

٩٧/٠١/٣٠
درباره آهنگسازها و کارگردانانی که همکاری طولانی و خاطره‌انگیزی داشتند

دیالوگ ‏ها از زبان سازها

٩٧/٠١/٣٠
یادداشت

همه چی آرومه، ما چقدر خوشحالیم!

٩٧/٠١/٣٠
مینیمال

هوای بارانی و مزه پرانی!

٩٧/٠١/٣٠
ناصرخان اکتور سینما

چیه این پنهون کاری؟

٩٧/٠١/٣٠
جارچی

جارچی 532

٩٧/٠١/٣٠
شاخ هفته

هنوز امیدی هست

٩٧/٠١/٣٠
یادداشت

تقصیر آن‌ها نیست که ما می­میریم!

٩٧/٠١/٣٠
ساختنیجات

طرح سامان‌دهی لوازم تحریر

٩٧/٠١/٣٠
توصیه‌هایی درباره نکات مهم و ضروری بهداشت فردی در فصل گرم

حقوق متقابل جامعه و بوهای ما!

٩٧/٠١/٣٠
یادداشت

شوش مولوی راه‌آهن یا در سوگ تهرانی شدن

٩٧/٠١/٣٠
درباره پسران بازیکنان بزرگ دنیای فوتبال که این روزها پایشان به مستطیل سبز رسیده است

پسر پدرِ شجاع

٩٧/٠١/٣٠
دات کام

خاطره‌نویسی نوین با «دایرا»

٩٧/٠١/٣٠
پایان نامه

پلاستیکت تو حلقم!

٩٧/٠١/٣٠
شگرد

مموری را از دست اینستاگرام و تلگرام نجات دهیم

٩٧/٠١/٣٠
مینی

مینی 532

٩٧/٠١/٣٠
جانونی

ورود به جهان سفید لبنیات

٩٧/٠١/٣٠
فوتبال ایران هم نمونه‌های بسیاری از پسر و پدرهای فوتبالیست داشته است

پسر کو ندارد...

٩٧/٠١/٣٠
آنتن

وقتی کسب و کار شدنی نیست!

٩٧/٠١/٣٠