چرا ما در همه حال دوربین به دست میشویم؟
یادداشت شفاهی دکتر حسین اکبری عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد و دبیر انجمن جامعه شناسی ایران، دفتر خراس

چرا ما در همه حال دوربین به دست میشویم؟

نویسنده : مریم ملی

ما مردمی کنجکاو هستیم و همین موضوع باعث میشود از نزاع خیابانی تا یک دزدی و مسائلی از این دست مارا به سمت خودش بکشاند. متاسفانه چون در کشور ما برای گرفتن فیلم و عکس از اشخاص و نشر آن در فضاهای مختلف قانونی وجود ندارد، هرکسی به خودش اجازه میدهد این کار را انجام دهد بدون آن که ترس از شکایت و پیگیری داشته باشد. 

از طرفی تب تند شبکه‌های اجتماعی و دنیای مجازی هم باعث شده هر کسی برای نشان دادن خودش به دیگران دنبال فرصتی برای ارائه آنچه در دست دارد بگردد. گاهی هم همین عکسها و فیلمهایی که در خیابان یا حتی فضاهای خصوصی گرفته میشود دستمایهای برای این خودنمایی قرار میگیرند. در حقیقت یکی دیگر از دلایل این رفتار به همان بیتفاوتی اجتماعی برمیگردد. این که مردم حس مسئولیتی در قبال هم ندارند و گاهی حتی فکر میکنند سری که درد نمیکند را چرا دستمال ببندند و برای کاری که سودی برای شان ندارد هزینه‌ای گزاف بپردازند. مثلا در یک تصادف وقتی فردی آسیب دیده مردمی که شاهد ماجرا هستند با خود میگویند اگر من او را به بیمارستان ببرم یا به اورژانش زنگ بزنم پای خودم هم گیر است. خوشبختانه برای این مسائل به تازگی راهکارهایی در نظر گفته شده که دیگر مشکلی برای کمک به بیمار یا مصدوم پیش نخواهد آمد. اما این تفکر هنوز در بین مردم رایج است. 

مسئله دیگری که در فیلم و عکس گرفتن از حوادث یا فوت افراد وجود دارد نشناختن حریم شخصی افراد است. خیلیها به درستی نمیدانند مفهوم حریم شخصی چیست و تا چه حد می شود به فردی نزدیک شد و درباره ابعاد زندگی او نظر داد. 

مسئله قابل توجه دیگر تاخر فرهنگی است، وقتی تکنولوژی وارد شده ولی روش‌های کاربرد آن به درستی درک نمیشود و آموزش داده نمیشود این مشکلات هم در پی آن رخ میدهد. خودنمایی یا تحقیر کردن دیگران یا ورود به حریمهای شخصی همه ناشی از این است که ما تلفن همراه را به عنوان یک کالای لوکس استفاده میکنیم و دقیق نمیدانیم چه زمانی و چگونه و تا چه حد اجازه استفاده از امکانات آن را داریم. 

نظرات کاربران
کد امنیتی