نمایشگاه مطبوعات یک دور همی خیلی ساده
محرمانه مستقیم

نمایشگاه مطبوعات یک دور همی خیلی ساده

نویسنده :

یک بار دیگر با خودم مرور می‌کنم: کاغذ، خودکار، رکوردری که همان گوشی تلفن همراهم باشد و دیگر چه؟ دلم می‌خواهد برای اولین حضورم در گردهمایی سالانه اهالی رسانه و مطبوعات با آمادگی کامل حاضر باشم. 

روز اول است و وسط نمایشگاه ایستاده‌ام، به ساعت بزرگی که بالای سرم از سقف آویزان است نگاه می‌کنم. نمایشگاه خیلی خلوت است، لابد باید منتظر بود تا ساعات ابتدایی صبح سپری شود و شاهد حضور پر شور مردم در مصلای امام باشم. بین غرفه‌ها چرخی می‌زنم، خبری نیست، انگار اینقدر که نمایشگاه برای من اتفاق بزرگی است، برای بقیه مهم نبوده است. حتی حس نمی‌کنم کسانی که در غرفه‌ها نشسته‌اند روزنامه‌نگار باشند، بیشتر غرفه‌دارند، از آن غرفه‌دارها که در هر نمایشگاهی ممکن است ببینید. بگذریم... لابد ساعت‌های اول است و هر چه زمان بگذرد بهتر می‌شود. محل نمایشگاه مطبوعات همان جایی است که نماز جمعه‌های تهران برگزار می‌شود، مکان تریبون و محل نشستن نمازگزاران را با چشمم دنبال می‌کنم. ظهر می‌شود و صدای اذان به گوشم می‌رسد ولی نه خبر از حضور پر شور است و نه حتی چند چهره جذاب رسانه‌ای که بتوانم با چند سوال جنجالی خودی نشان دهم. تصمیم می‌گیرم برای دومین بار در دو ساعت گذشته سرکی به غرفه‌ها بزنم. باز هم عده‌ای چرت می‌زنند، عده‌ای در حال شوخی با یکدیگر هستند، و چند خانم در غرفه‌ها مجلات را روی دستشان گرفته‌اند و فریاد می‌زنند: «بفرمایید جایزه، هر شب 10 کمک هزینه سفر مشهد، تنها با خرید مجله ما»! با دیدن چند باره این تصویرها تمام ذهنیت و حس و حالم نسبت به نمایشگاه مطبوعات تغییر می‌کند. در پایان روز اول خیلی حالم بد است.

روزهای دوم و سوم و بقیه روزها هم وضعیت بر همین منوال است... پیرمرد و پیرزنی که هر روز طول و عرض نمایشگاه را برای جمع‌آوری روزنامه و مجلات رایگان و اصطلاحا اشانتیون می‌پیمایند و غرفه‌ای را از قلم نمی‌اندازند. خواننده‌های پیگیر مجلات و روزنامه‌ها را کمتر می‌بینم و بیشتر آدم‌هایی را می‌بینم که گویی مسیرشان اتفاقی به نمایشگاه افتاده و نمایشگاه مطبوعات با نمایشگاه‌های دیگر برای‌شان تفاوت چندانی ندارد! کلا «نمایشگاه‌رو» هستند. غرفه‌های روزنامه‌ها و موسسه‌های مطبوعاتی-رسانه‌ایی بزرگ هم، یکی از دیگری مجلل‌تر و پر زرق و برق‌تر ولی برای چه کسی و با چه هدفی را نمی‌فهمم! البته نمایشگاه مطبوعات هر چقدر که برای روزنامه‌ها و رسانه‌ها هزینه دارد و زحمت است؛ برای چهره‌ها، بازیگران، ورزشکاران و مسئولان یک شوی خوب و بی هزینه است. این افراد در یکی دو ساعتی که در نمایشگاه هستند، همه تحویل‌شان می‌گیرند و برای حضور در غرفه‌شان التماس‌شان می‌کنند و نهایتا با کلی مصاحبه نیمه کاره که اقتضای زمان کم و یک جمع خوشحالانه است، نمایشگاه را ترک می‌کنند. 

پرت می‌شوم به روزهای قبل از نمایشگاه، چقدر هیجان و استرس و برنامه داشتم برای این یک هفته! مگر قرار نبود آنقدر سرم شلوغ شود که زمان کافی برای حضور در غرفه تمام روزنامه‌ها و نشریات مورد علاقه‌ام را نداشته باشم؟ فکر کرده بودم که در انبوه روزنامه‌خوان‌های حرفه‌ایی غرق می‌شوم و کلی نقدهای درست و حسابی از این جور آدم‌ها می‌شنوم! آخر لابد کسی که به نمایشگاه مطبوعات می‌آید یک روزنامه‌خوان حرفه‌ایی است. با خودم خیال کرده بودم لابد چهره‌ها و آدم معروف‌ها از این زاویه به نمایشگاه می‌آیند که نقدی بگویند و حرفی نو در اندازند، نه اینکه دوباره آن‌جا حاضر شوند و همان صحبت‌های همیشگی که همیشه سال فرصتش هست را تکرار کنند... فکر می‌کردم نمایشگاه مطبوعات با وجود این همه چهره مطبوعاتی که قلم و فکرشان را دوست دارم چقدر هیجان‌انگیز است ولی دریغ که خیلی‌های‌شان نیامدند و آن‌ها هم که آمدند ساعتی را بیشتر نبودند و جلسه داشتند و رفتند.

فکر می‌کردم نمایشگاه مطبوعات حال یک جوانی که تازه دارد در راه روزنامه‌نگاری حرفه‌ای قدم می‌گذارد را خوب کند و توشه راهش شود ولی... ولی نمایشگاه مطبوعات یک دور همی ساده بود، همین!

 

نظرات کاربران
کد امنیتی
تبلیغات
تبلیغات