هم شاگردی سلام ...
به یاد روز اولی که اولی شدیم

هم شاگردی سلام ...

نویسنده : امیر سعید صبا

بسیاری از آدم ها یا شاید بتوان گفت قریب به اتفاق همه آدم ها یکسری تجربه های مشترک دارند. تجربه هایی که حاصل احساساتی چون دوست داشتن، شادی، ترس و اندوه است. در زندگی بسیاری از ما روزهای فراموش نشدنی زیادی وجود دارد. بدون تردید روز اول مدرسه یکی از همین روزهاست، روزی که احساساتمان قروقاطی می شد و در عین حالی که کمی ترسیده بودیم و به خاطر اولین دور شدن از خانواده اندوهگین بودیم اما خنده هم بر لبانمان بود و دلمان ضعف می رفت برای بدست آوردن یک تجربه جدید. 

یادتان هست؟ اصلا مگر می شود کسی یادش برود، حتی هنوز خیلی ها هر وقت یادشان می افتد کمی استرس می گیرند. حق هم دارند. خیلی فرقی نمی کند چند سال تان باشد یا چقدر تحصیلات داشته باشید. روز اول مدرسه، از آن روزهایی است که خیلی دیر از یاد آدمی می رود. غریبه ای که بین مان نیست، حتی همین آقایی که الان 120 کیلو وزن دارد و به اتفاق خانواده مشغول خواندن جیم است هم، وقتی توسط ناظم به صف شد و قرار شد وارد کلاس درس بشود، حتما یک بار برگشته و نیم نگاهی به مادرش که دم در حیاط ایستاده بوده، انداخته و کمی دلش لرزیده است. حالا کاری به آن هایی نداریم که از ترس نیاز مبرم به حمام پیدا کرده بودند یا آن هایی که با ضرب سیلی و اوردنگی به مدرسه آورده (کشانده) شده بودند!

زمان ما تنها وجه اشتراک بچه های کلاس اولی فقط و فقط کله های تراشیده بود، اما حالا علم پیشرفت کرده و خیلی چیزها با هم ست شده است، از رنگ و طرح روپوش مدرسه بگیر تا کیف و کفش و جامدادی و مداد گلی همه یکی شده است، حتی بعضی جاها خوراکی های زنگ تفریح نیز مثل هم است، نه مثل زمان ما که یکی سیب قاچ شده می آورد و یکی مانده کوفته تبریزی شام دیشب را و یکی از بوفه سرایدار مدرسه ساندویچ نون با طعم کالباس می خرید! خلاصه خیلی چیزها تغییر کرده ولی آن چیزی که خدا را شکر به واسطه پیشرفت علم هنوز پابرجاست همان ایستادن مادرها دم در مدرسه است. 

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
نگاهی به « انتقام جویان: جنگ اینفینیتی» به بهانه اکران بزرگترین پروژه سینمایی «مارول»

بزرگترین گردهمایی تاریخ ابرقهرمان‌ها

٩٧/٠٢/٢٧
آنتن

ما هم نازک!

٩٧/٠٢/٢٧
شاخ هفته

ای تو نگهبان من

٩٧/٠٢/٢٧
درباره «پلنگ سیاه»، فیلمی که در گیشه‌های دنیا عجیب و غریب می‌فروشد

ابرقهرمان بفروش و نچسب

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

دعوت شدگانیم...

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک ایران، یک صدا

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

جامعه‌شناسی تدفین و چیزهای دیگر...

٩٧/٠٢/٢٧
نگاهی به پرونده قلدری‌های آمریکا در چند قرن اخیر به بهانه خروج ترامپ از برجام که البته اتفاق عجیبی هم نبو

قلدرامپ

٩٧/٠٢/٢٧
درباره درخشش بانوان فوتسالیست ایران در آسیا؛

قهرمانان وطن

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک حقیقت مرگبار

٩٧/٠٢/٢٧
پایان نامه

لوبیا، گلابی و غوطه‌ای که نخورد!

٩٧/٠٢/٢٧
جانونی

تقدیم به جناب خرما... با احترام

٩٧/٠٢/٢٧
راهکارهایی برای تنفسِ جان، به بهانه آمدن ماه رمضان

هوای تازه برای ریه‌های روح خسته

٩٧/٠٢/٢٧

تقریبا هیچ!

٩٧/٠٢/٢٧
مینیمال

مینیمال 535

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

من از شما می‌پرسم: آیا مشکل ما این است؟

٩٧/٠٢/٢٧
گفت‌و‌گو با دروازه‌بان تیم ملی فوتسال بانوان ایران

لژیونر شدن ما خیلی محال است

٩٧/٠٢/٢٧
تا جامِ جهانی

یک ایرانی بین خوش‌تیپ‌ترین بازیکن‌های جام‌جهانی2018

٩٧/٠٢/٢٧
ساختنیجات

جالباسی، از تولید به مصرف

٩٧/٠٢/٢٧
حکایت هفته

اندر حکایت ابن جیم و انبار پر خودروسازان

٩٧/٠٢/٢٧