رستاخیز در گرداب شبکه‌های اجتماعی
محرمانه مستقیم

رستاخیز در گرداب شبکه‌های اجتماعی

نویسنده : علیرضا گرانپایه

بالاخره پس از کش و قوس‌های فراوان هفته گذشته وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مقابل فشار وارد شده از سوی تعدادی از رسانه‌ها و گروهی از مردم کوتاه آمد و طی نامه‌ای از تعلیق اکران فیلم رستاخیز آخرین ساخته احمدرضا درویش خبر داد. رستاخیز هنوز بر روی پرده سینما نرفته در حالی که حتی در بعضی از سینماهای تهران بلیط‌های پیش فروش‌ خریداری شده بود از اکران منع شد تا احمدرضا درویش کارگردان فیلم که تا قبل از این اتفاق قول یک مصاحبه مفصل پیرامون حواشی فیلم را به جیم داده بود، تمام مصاحبه‌های رسانه‌ای خود را کنسل کند و طی بیانه‌ای کوتاه که با انا لله و انا الیه راجعون آغاز شد، از مرگ فیلم‌اش توسط دولت فعلی خبر دهد. هرچند این اولین فیلم در سینماي ایران نیست که در آستانه اکران به حالت تعلیق در می‌آید و ما در همین چند سال گذشته به تعداد بیش از انگشتان یک دست با موضوعاتی از قبیل: تعلیق، تجمع، تحریف و... در مواجه با فیلم‌های سینمایی که مجوز اکران را دارند مواجه بودیم ولی رستاخیز در نوع خودش مصداقی کاملا منحصر به فرد‌ از نمونه‌های دیگر این اتفاق مشابه است. شروع موج مخالفت با فیلم احمدرضا درویش نه از طریق موسسات دولتی و غیر دولتی آغاز شد و نه از طریق گروه‌های خاص مردمی یا چهره‌های تاثیرگذار در عموم مردم. هر چند هر دو گروه یاد شده در پیش‌برد اعتراضات نقش مهمی را ایفا کردند ولی همه چیز از پدیده‌ای به نام شبکه‌های اجتماعی آغاز شد. شاید به جرات می‌توان گفت اگر رستاخیز در روزگاری اکران می‌شد که خبری از تلگرام، اینستاگرام و فیس‌بوک در بین مردم کشور نبود، امروز باید به جای نوشتن از دلایل تعلیق اکران فیلم به بررسی نکات فنی و محتوایی آن می‌پرداختیم. دو هفته گذشته چنان شبکه‌های اجتماعی درگیر سیل عظیمی از پیام‌هایی از 20،32،40 مشکل در مورد فیلم رستاخیز بود که بعید است فردی در یکی از این گروه‌ها فعالیت داشته باشد و چشمش به جمال این دسته اعتراضات روشن نشده باشد. جدای از این موضوع که بسیاری از موارد یاد شده در پیام‌های اعتراضی در نگاه اول قابل پاسخ است و بیشتر به سلیقه کارگردان برمی‌گردد تا اشکال محتوایی، باید به این سوال پاسخ داد که چه کسانی به انتشار اعتراضات به فیلمی که هنوز اکران نشده است دامن می‌زنند؟ اگر با خوش‌بینی فرض را بر این بگیریم که حلقه اول تولیدکننده پیام‌های اعتراضی با علم کامل و تماشا فیلم در اکران فیلم فجر یا اکران‌های محدود خصوصی دست به انتشار این پیام‌ها زده‌اند، باید پرسید چند درصد مردمی که با قرار گرفتن در حلقه‌های بعدی انتشار اعتراض یا حتی تجمع مردمی در تهران سعی در متوقف کردن اکران فیلم را داشتند، حتی به تماشاي تیزر فیلم نشسته‌اند؟ چند درصد کسانی که از هتک حرمت به امام حسین (ع) حرف می‌زدند، لحظه‌ای با خود فکر کردند که شاید در دام رسانه‌ای دشمن قرار گرفته‌اند تا با جلوگیری از اکران فیلم، مردم نتوانند با زبان شیواي هنر از معارف اهل بیت استفاده کنند؟ حالا این نکات را بگذارید در کنار اين موضوع که رستاخیز در جشنواره فیلم فجر دو سال قبل برنده 7 سیمرغ بلورین شده است و جلوگیری از اکران فیلمی که روزگاری به عنوان بهترین فیلم سال انتخاب شده است، کمی عجیب به نظر می‌رسد. 

یادمان نرود رستاخیز فیلمی از جنس تاریخ اسلام و از آن مهم‌تر مصداقی است برای پاسخ به کسانی که سینماي کشور را در راستاي معارف اسلامی نمی‌دانند. هرچند شاید تعدادی از اعتراضات به فیلم مورد قبول باشد و نیاز به اصلاح مجدد، ولی باید بدانیم اگر مدل برخورد و اعتراض خود را به این‌چنین فیلم‌ها اصلاح نکنیم، شاید در آینده نه‌چندان دور نه تنها احمدرضا درویش باسابقه رغبت ساخت فیلم در مورد این موضوعات را نداشته باشد بلکه کارگردان‌های جوان ما نیز ترجیح دهند به ساخت همان فیلم‌های انتها باز خودشان ادامه دهند.

 

 

نظرات کاربران
کد امنیتی
f_eftekhari
f_eftekhari
٩٤/٠٥/٠٤
٠
٠
کاملا موافقم حتی اگه فیلم یک سری اشکال داشته باشه لازم نیست انقدر احساسی از هتک حرمت امام حسین علیه سلام صحبت بشه!این فیلم در اصل برای نشان دادن و جهانی کردن نهضت امام حسین است