کار ما جرم نیست!
گفت وگو با گرافیتی کارانی که راهی برای مقابله با محدویت‌ها پیدا کرده اند

کار ما جرم نیست!

نویسنده : زهرا خنداندل

از آنجایی که وقتی چیزی محبوبیت پیدا می‌کند راه خودش را به تمام کشورها باز می‌کند، گرافیتی هم توانسته راه خودش را در میان برخی جوانان ایرانی باز کند و حتی در تبلیغات و تیزرهای تلویزیونی هم راه پیدا کند، بعد از جست وجوهای زیاد دو نفر از گرافیتی کارهای کشورمان را پیدا کردیم که حاضر شدند با ما به گپ و گفت درباره کارشان بنشینند. 

 

روی دیوار پارکینگ خانه‌مان طرح می‌زنم

آروین 17 سال دارد و گرافیک می‌خواند، عاشق گرافیتی است و معتقد است باید جایی برای بروز استعداد هنرمندانی از جنس خودش در نظر گرفته شود. می‌گوید برای هر هنرمندی هنر یک جا تجلی پیدا می‌کند نوازنده با ساز، نقاش با بوم و گرافیتی با دیوار!

 

گرافیتی را چطور شناختی؟

+ حدود یک سال پیش بود که من و دوستم کلیپ‌هایی از دیوارنگاری یا همان گرافیتی دیدیم که خیلی هردوی‌مان را تحت تاثیر قرار داد. به نظر ما این کار آن‌ هم فقط با چند قوطی اسپری و ماژیک خیلی جذاب و هنرمندانه بود، بعد از آن از روی همان الگوها شروع به طرح زدن کردیم. 

 

طرح‌های‌تان را کجا پیاده می‌کنید؟

+ چون گرافیتی روی دیوارهای شهری جرم است ما روی دیوار پارکینگ خانه‌مان طرح می‌زنیم، البته قبل از آن چندین بار آن‌ها را در کاغذ تمرین می‌کنیم و بعد روی دیوار می‌کشیم. خیلی از جوان‌ها و نوجوان‌هایی که این طرح‌ها را اجرا می‌کنند کارگاه دارند تا به دیوارهای شهری صدمه نزنند و البته از آن طرف خیلی‌ها هم هستند که روی دیوارهای شهر طرح می‌زنند!

 

پیشنهادتان برای اینکه بتوانید به این کار بهتر ادامه بدهید، چیست؟

+ همیشه با سلب کردن چیزی درست نمی‌شود، گاهی باید جذب کرد، مثل این‌که در بیشتر کشورها دیوارهای آزاد وجود دارد برای هنرمندان گرافیتی، چرا ما نباید در ایران داشته باشیم؟ اینکه جلوی این کار را بگیرند همه چیز درست می‌شود؟ جای این کارها برای کسانی از جنس من چند تا مسابقه بگذارند که بیایند شرکت کنند و هنرشان را رشد بدهند، به ما سفارش بدهند تا دیوارها را طراحی کنیم یا اینکه حداقل به ما اجازه بدهند روی دیوارهای کهنه و خراب شهر که نمای بدی دارند، طرح بزنیم.

 

طرح و فونت مخصوص به خودم را دارم

امیر متولد 70 است و در رشته حسابداری و در مقطع کارشناسی تحصیل می‌کند، با او هم درباره کارش گفت و گو کردیم:

 

چه شد که به سمت گرافیتی رفتید؟

راستش من از بچگی علاقه خاصی به نقاشی کردن با کلمات داشتم، و همیشه آن‌ها را به شکل‌هایی که در ذهنم بود ترسیم می‌کردم، بزرگتر که شدم وقتی دوستانم طرح‌هایم را دیدند گفتند که این کاری که من انجام می‌دهم اسمش گرافیتی است و سبک مخصوص خودم را دارم که جایی ندیده‌اند، من هم رفتم دنبال اینکه ببینم این گرافیتی چیست، از آنجا هم عاشق این هنر شدم و الان دو سال است که به صورت حرفه‌ای این کار را انجام‌دهم.

 

تفاوت کار شما با دیگر جوان‌هایی که این کار را انجام می‌دهند چیست؟

اکثر کسانی که گرافیتی کار می‌کنند از همان فونت های رایج و مرسوم این سبک استفاده می‌کنند که خارجی است. یا طرح‌های خارجی می‌زنند یا این‌که کلمات فارسی را در همان غالب پیاده می‌کنند که چون طراحی این فونت‌ها برای کلمات انگلیسی است وقتی کلمات فارسی با آن‌ها کار می‌شود زیاد جالب نیست، اما من دنبال تقلید نیستم و دوست دارم یک کار جدید انجام بدهم برای همین طرح و فونت مخصوص به خودم را دارم که ایرانی است و مشابه خارجی ندارد، در ضمن من کارهایم را به خاطر این موضوع که گرافیتی روی دیوارهای سطح شهر مجاز نیست و طرح‌هایم هم ریزه‌کاری‌های زیادی دارد، روی کاغذ پیاده می‌کنم، حتی برای طرح‌هایم چرک نویس ندارم و کارهایم را یکسره می‌کشم.

 

آموزش‌های اولیه طراحی را از چه سنی شروع کردید؟

 شاید باورتان نشود اما من تا به حال یک دوره کلاس آموزشی هم نرفته‌ام و طرح‌هایم کاملا نشات گرفته از احساسات درونی و ذهنی خودم هستند. همه ابزار کارم هم خلاصه می‌شود در خودکار، روان نویس، مداد و کاغذ.

 

 تا به حال شده است که کسی به کارت انتقاد کند؟

بله، بعضی از کسانی که طرح‌هایم را می‌بینند، می‌گویند که چرا این قدر پیچیده است و نمی‌توان راحت آن ها را خواند، در صورتی که در گرافیتی ناخوانا بودن طرح مزیت محسوب می‌شود چون مخاطب را به فکر وادار می‌کند که چه چیزی نوشته شده است و با شکل هنری که ترسیم شده چه ارتباطی دارد. این که مطلب خوانا باشد مخصوص به «تایپوگرافی» است و از مزایای آن به حساب می‌آید. بعضی‌ها هم که تا می‌شنوند گرافیتی یاد خلاف می‌افتند، کاش یاد بگیریم قضاوت نکنیم.

نظرات کاربران
کد امنیتی