عصرِ استیکروناساروس!
غارنشين‌ها براي ارتباط با يكديگر نقاشي مي‌كشيدند و حالا پس از ميليون‌ها سال پاي اين نقاشي‌ها به گوشي‌ه

عصرِ استیکروناساروس!

نویسنده : زهیر قدسی - ایمان فروزان نیا

داشت از روابط عشقولانه‌شان می‌گفت، از عجقش! از این‌که دیشب از ساعت 12 تا خود سحر توی وایبر با هم چت می‌کردند و فقط برای هم استیکر می‌فرستادند! فکر می‌کنم آخرین باری که دو نفر 4-3 ساعت وقت خودشان را گذاشته‌اند تا با نقاشی و عکس با هم صحبت کنند، مربوط می‌شود به دوره غارنشینی و آن دو انسان اولیه‌ای که هنوز زبان‌شان باز نشده بود و هیچ وقت هم نشد چون احتمالا توسط یک تیرانوساروس خورده شدند! خلاصه این استیکرهای دوست‌داشتنی این روزها بد جور چسبیده‌اند به زندگی ما و همه جا ردشان را می‌شود دید. در این صفحه قصد داریم پا بگذاریم به دنیای استیکرها و ببینیم این چسبنده‌های بلا با خودشان برای ما چه آورده‌اند و در عوض از ما چه می‌خواهند...

 

استیکر در کمین کلمات!

احتمالا شما هم قبول دارید که داستان آفرینش و زندگی انسان در سال‌های دور داستان اسرارآمیزی است. مورخین و زیست‌شناسان قصه‌های زیادی دارند که از تخیلی ستودنی و پیوند دادن شواهد به وجود می‌آید. با این حال همیشه روبه‌رو شدن با غارنوشتههای انسان‌های پیش از تاریخ و علامت‌هایی که بیان‌گر افکار انسان و رویدادهای آن زمان است، این داستان اسرارآمیز را پیچیده‌تر می‌کند. نشانه‌هایی که دست‌آویز همین دانشمندان متخیل و پرتلاش برای خلق داستان‌های‌شان بوده است. واقعا انسان در چه حال و روزی و برای بیان چه چیزی، این علامت‌ها را بر دیوار غارها نقش می‌کرده؟

این روزها وقتی گوشی به دست می‌شویم و به اپلیکشین‌هایی مثل تلگرام و واتس‌اپ -که تقریبا دست به گریبان همه ما شده- نگاه می‌کنیم، اندک‌اندک  انسان عصر نئاندرتال و سنگ‌نقش‌های او بیش‌تر برای‌مان قابل درک می‌شود! کمی که دقت کنید گویا ما هم پس از ده‌ها هزار سال تجربه انسان در استیکرکشی و چند هزار سال ناقابل برای اختراع خط و کلمات، متوجه شدیم که بی‌راهه رفته‌ایم و همان نقاشی بهتر از نوشتن بوده است! فقط نگرانی‌ام این است که آیا انسان‌های چندهزار سال بعد زحمت کشف نقش‌های درون گوشی‌های ما را به خود می‌دهند تا در مورد تاریخ ما قصه بسازند یا نه؟! یا اگر بتوانند صفر و یک‌های درون وب‌سرورها را رمزگشایی کنند (تا آن زمان خدا می‌داند که اطلاعات چگونه و با چه قواعدی ذخیره می‌شود!) برداشت و تفسیرشان از این نقش‌هایی که درون مکالمات ما قرار دارد چیست؟ من خودم هنوز با این‌که با همین نقش‌ها سر و کله می‌زنم فقط معنی بعضی‌شان را فهمیده‌ام و می‌ترسم از برخی‌شان استفاده کنم و بعد بفهمم معنی بدی می‌داده!

در واقع نمی‌توان تولید و استفاده از این شکلک‌ها را به سادگی ارزش‌گذاری کرد. نمی‌توان به سادگی قضاوت کرد که استفاده از این‌ها به نوعی بازگشت به خط هیروگلیف است -که مصری‌های باستان طی چندهزار سال، دست به افزایش و تغییر آن زدند تا مفاهیم انتزاعی و بدون صورت را که با نقاشی‌ها قابل بیان نبود، بتوانند مکتوب کنند- یا یک اتفاق هنری است که می‌تواند سواد بصری مردم را ارتقاء دهد. گرچه لااقل حجم عظیم این شکلک‌ها که در نسخه‌های جدید تلگرام توسط هم‌وطنان‌مان تولید و استفاده می‌شود، چیز دیگری را بیان می‌کند؛ تصاویری فاقد کمترین خلاقیت هنری. انگار که چند مداد رنگی را در اختیار تعدادی کودک قرار دهند تا هر چه می‌خواهند بر روی گوشه و کنار این خانه مجازی خط‌خطی کنند!

در کنار شیوع بیش از حد این شکلک‌ها، نشانه‌هایی از بی‌تفاوتی برخی کاربران در به‌کارگیری املای صحیح واژگان نیز دیده می‌شود، تا جایی که به مرحله دفاع از غلط‌نویسی نیز رسیده‌ایم! شاید این نظر تا حدی خصمانه به نظر برسد اما بی‌راه نیست اگر استفاده مفرط از این شکلک‌ها را کنار دیگر شرایط موجود در فضای مجازی، در دراز مدت برای نسل نوجوان و جوان، راهی فرعی ببینیم که از توان نویسندگی‌شان بکاهد و چندی بعد بسیاری واژه‌های متدوال امروز نیز برای نسل آینده گنگ و ناآشنا به نظر برسد. به احتمال زیاد تا چندی بعد تنها یک استاد دانشگاه متخصص در رشته ادبیات پس از باستان (گرایش ادبیات پیش از استیکر!) بتواند این نوشته را تا حدودی بفهمد! اگر می‌خواهید خودتان و نسل‌های آینده به این حال و روز نیفتید و نیفتند یا اگر دوست ندارید بعدها ناشران کتاب مجبور باشند دیوان حافظ و سعدی را به زبان استیکری ترجمه کنند، لااقل چند روز در هفته تلاش کنید کاری به کار این شکلک‌ها نداشته باشید و هر چه می‌خواهید با همین زبان مادری که می‌بینید بنویسید! (یک استيکر چشمک) 

نظرات کاربران
کد امنیتی
g_rezaei
g_rezaei
٩٤/٠٤/٢٠
٠
٠
عجب تیتری. خعلی باحال بود خعلی خوشم اومد. داییم با این تیتر جذب جیم شد و جیم این هفته رو ازم گرفت:( حالا من مجبورم مطالبو از رو سایت بخونم:(