آرامشی از جنس طبیعت؛ هیجانی از جنس صعود
از صفر تا 100 رشته سنگ‌نوردی

آرامشی از جنس طبیعت؛ هیجانی از جنس صعود

نویسنده : مریم شیعه زاده

همتی مثال زدنی می‌خواهد و روحیه‌ای شکست ناپذیر. افرادی که به سراغ آن می‌روند، اغلب کسانی هستند که به طبیعت عشق می‌ورزند و می‌خواهند تجربه‌ای سوای همه روزمرگی‌ها داشته باشند. می‌خواهند صخره‌ها و سنگ‌هایی را فتح کنند که شاید پیش از این، هرگز کسی لمس‌شان نکرده باشد...! چیزی حدود 3 دهه از ورود ورزش سنگ‌نوردی به کشور می‌گذرد و در چند سال اخیر شاهد استقبال خوب مردم و فراگیری آن در شهرها و استان‌های سراسر کشور بوده‌ایم. در کشور ما سنگ‌نوردی در دو رشته سنگ‌نوردی در طبیعت و سنگ‌نوردی سالنی دنبال می‌شود که هر دو ویژگی‌های مخصوص به خود را دارند. 

 

اینجا نشاط و صمیمیت در جریان است 

آن بالا همه چیز متفاوت‌تر از تصورات ما است. مثل فوتبال شاهد گل‌های زیبا و دریبل‌های حرفه‌ای نیستیم، مثل والیبال در پس هر ضربه، نفس‌ها در سینه‌ها حبس نمی‌شود و درست برخلاف ورزش‌های رزمی خبری از حرکات سریع و آنی دست‌ها و پاها نیست. آن بالا همه چیز متفاوت‌تر از تجربه ورزش در یک روز بهاری است. تجربه‌ای که اعجاز آن را می‌شود در حس خوب پس از آن لمس کرد. آرامشی از جنس طبیعت و هیجانی از جنس صعود. همچنین آفتابی که مستقیما وارد عمل می‌شود تا با تدارک گرمایی شدید، تمرین را به «میزان الحراره» دنیای سنگ‌نوردان آن هم در دل طبیعت، تبدیل کند. برخلاف باور عامه مردم سنگ‌نوردان صرفا ماجراجویانی نیستند که برای داشتن اوقاتی مملو از هیجان پا به طبیعت می‌گذارند، بلکه سنگ‌نوردان با کوله‌باری از تجربه حاصل از سنگ‌نوردی داخل سالن و با امکانات و تجهیزات لازم حرکت رو به بالای خود را آغاز می‌کنند...

برای این که راجع به سنگ‌نوردی بیشتر بدانیم اطلاعات این رشته را از حمیده توزنده‌جانی که بیش از 47 مدال کشوری و 3 مدال آسیایی را درکارنامه دارد جویا شدیم. او سنگ‌‎نوردی را این‌طور تعریف می‌کند: «سنگ‌نوردی هیچ شباهتی به هیچ رشته‌ای ندارد! جو حاکم بر رشته سنگ‌نوردی، جوی صمیمی و دوستانه است و در آن خبری از بازنده نیست. در سنگ‌نوردی طبیعت نشاط و صمیمت جریان دارد. اینجا مسابقات برد- برد است و برخلاف تمام رشته‌‌ها پایبند به محیطی خاص همچون سالن‌ها و باشگاه‌های مشخص نیست. اگر شرایط جوی مساعد باشد ما هر زمان که بخواهیم می‌توانیم به دل کوه بزنیم.» حمیده توزنده‌جانی که متولد سال 65 در شهر نیشابور است و 8 سالی است که لباس مقدس آتش‌نشانان را به تن می‌کند، درباره بهترین زمان برای این آغاز این ورزش می‌گوید: «بهترین سن شروع این ورزش 8 تا 13 سالگی است. چرا که باعث می‌شود ساختار بدنی فرد هماهنگ با این رشته شکل بگیرد. افرادی هم که سن بیشتری دارند اما نسبت به هم سالان خود قد بلندتری دارند برای این رشته مناسب‌اند. وزن کم، اندام باریک و قوای جسمانی می‌تواند برای داشتن آینده‌ای روشن به افراد کمک کند. در کل ورزش متفاوت و جذابی است و قطعا خوش‌شان خواهد آمد.»

 

دقت، سرعت، هیجان و دیگر هیچ ... 

حتی تصور بالا رفتن از یک دیواره سنگی می‌تواند این حس را به شما القا کند که این کار تا چه حد سخت و طاقت فرساست. کاری که با وجود تمام فراز و نشیب‌ها و خطرهایی که دارد، باز هم عده‌ای هستند که حال خوب‌شان را در گرو آن ببینند و دوری از آن برای‌شان مقدور نباشد. در سال‌های 1960 بود که انگلیس‌ها به واسطه کمبود مسیرهای سنگ‌نوردی، دیواره‌ای مصنوعی را ساختند که بالا رفتن از آن در چارچوب یک محیط بسته، برای‌شان تداعی کننده یک صعود در دل طبیعت باشد. رفته رفته و به مرور زمان این نوع از سنگ‌نوردی به شاخه‌ای رایج در سنگ‌نوردی دنیا تبدیل شد و مدارس، آموزشگاه‌ها و حتی پارک‌ها با آن تجهیز شدند تا مورد استفاده علاقه‌مندان قرار بگیرند. حالا پس از گذشت سال‌ها سنگ‌نوردی سالنی به سه رشته سرطناب، سرعت و بولدرینگ تقسیم می‌شود. 

سرطناب: در رشته سرطناب که بیشترین بخش سنگ‌نوردی سالنی را به خود اختصاص می‌دهد، سنگ‌نوردان موظف‌اند به دیواره‌های بلند صعود کنند و در حین صعود، طناب متصل به «هارنس» یا صندلی صعود را در حمایت‌های میانی بیاندازند. این حمایت‌ها کمک می‌کنند تا از سقوط ناگهانی فرد به پایین نقطه آغاز جلوگیری شود. 

سرعت: در رشته سرعت همه چیز طبق استانداردهای تعیین شده توسط فدراسیون جهانی انجام می‌شود. دیواره‌ای 15 متری که افراد باید با کمترین زمان ممکن آن را فتح کنند و بد نیست بدانید که کوتاه‌ترین مدت زمان صعود به این دیواره 15 متری، 6.26 ثانیه بوده ‌است. 

بولدرینگ: «بولدرینگ» نیز صعودی کوتاه است که برای انجام آن نیاز به مهارت و تکنیک‌های زیادی است. مسیرها در این رشته حدود 15 متر است و نکته‌ای که در آن وجود دارد عدم حمایت طناب است!  

بد نیست بدانید که در بخش سنگ‌نوردی طبیعت هیچگونه مسابقه‌ای برگزار نمی‌شود و هرآنچه هست، مربوط به سنگ‌نوردی سالنی و در قالب این سه رشته است. نکته قابل ذکر بعدی درباره این نوع از سنگ‌نوردی، ایمنی بالاتر آن نسبت به سنگ‌نوردی طبیعت است. افراد باید سنگ‌نوردی را از این رشته آغاز کنند و پس از فراگیری تکنیک‌ها و اصول سنگ‌نوردی در داخل سالن، به سراغ سنگ‌نوردی در طبیعت بروند.

 

تفاوت سنگ‌نوردی، صخره‌نوردی و دیواره‌نوردی در چیست؟

گاهی اسامی نزدیک به هم آن‌ها باعث می‌شود تا مردم نتوانند به خوبی آن‌ها را از هم تمیز دهند. سنگ‌نوردی، صخره‌‌نوردی و دیواره‌نوردی گرچه شباهت‌های زیادی به یکدیگر دارند اما هر کدام دارای یک ویژگی برجسته‌اند که می‌توان به وسیله آن، این سه ورزش را از هم تفکیک کرد. رشته سنگ‌نوردی تمام چیزی بود که در این گزارش پیرامون آن نوشتیم و شما خواندید. رشته‌ای که غالبا در سالن انجام می‌شوند و ارتفاع دیواره آن نسبت به دو رشته دیگر، کم‌تر است. صخره‌نوردی در طبیعت صورت می‌گیرد و نکته قابل توجه درباره آن، ارتفاع زیاد صخره است که ممکن است 25 متر و یا مقداری کم‌تر باشد. در رشته دیواره‌نوردی صعود به دیواره، ممکن است ساعت‌ها و یا حتی روزها به درازا کشیده شود و ارتفاع دیواره‌ها غالبا بالای 150 متر است. 

نظرات کاربران
کد امنیتی