از سرباری تا مدیریت
پایان نامه

از سرباری تا مدیریت

نویسنده : سعید برند

متاسفانه جوانان ایرانی، از برخی نعمت‌ها محروم هستند، نعمت‌هایی که صرفا مخصوص جوانان کالیفرنیایی است! از جمله این نعمت‌ها همانا «گریه کردن» می‌باشد. از آن‌جا که بسیاری از جوانان ما از صبح تا شب، به دلیل شرایط جوی مناسب، خنده از لبان‌شان رخت برنمی‌بندد و یکسره نیش‌‌شان تا بناگوش‌‌شان باز است - حتی در برخی مناطق، افراد دائم الهِر و ایضا دائم الکِر هستند- مدت‌هاست که هیچ کدام‌‌شان گریه نکرده‌اند. در حالی که دانشمندان کالیفرنیا به تازگی کشف کرده‌اند که گریه‌ فواید زیادی از جمله آسودگی عنبیه، دفع سموم، بهبود بینایی و بهبود خلق به همراه دارد. البته شرایط جوی نامناسب این قبیل کشورها ایجاب می‌کند که جوانان‌شان یکسره در حال گریه کردن باشند، اما جوانان ما که زیر پر «موسی‌کوتقی» بزرگ شده‌اند، طبیعی است که نمی‌توانند گریه کنند. بسیاری از آن‌ها تا قبل از گرفتن دیپلم، سمت «نون‌خورمفت» را در خانواده داشتند. بعد از گند زدن در کنکور توانستند به دانشگاه پولی راه یابند و به مدت 8 ترم، به درجه «سربار خانواده» نائل شوند. آن‌ها پس از گذراندن دوره جوانی، به دوره «آسی و پاسی» پای نهادند و پس از آن بالاخره توانستند در شرکتی استخدام شوند و با سمت «دیلاق بی‌خاصیت» خداحافظی کنند. البته شرکت‌شان یک ماه بیشتر دوام نیاورد و بدین ترتیب آنان با دریافت حداقل دستمزد کارگری درجه «آسمان‌جل دیروز» را دریافت کردند، البته با حقوق‌شان یک گوشی تلفن هوشمند هم خریدند. اما خوشبختانه بسیاری از جوانان ما اکنون به خودکفایی رسیده‌اند طوری که هر کسی برای خودش یک مدیر به حساب می‌آید و توانسته عده‌ای مانند خود را در وایبر دور هم جمع کند و از این طریق به تبادل انواع جوک و کلیپ فان بپردازند و شبانه روز در حال خندیدن باشند. 

بابا لااقل 4 تا پست غمگین هم بذارید، عنبیه‌تان خنک شود، مگر شما چی‌تان از جوانان کالیفرنیایی کمتر است؟

نظرات کاربران
کد امنیتی