«صبح جمعه با شما»، رادیو و آبگوشت!
چرا باید رادیو گوش بدهیم؟

«صبح جمعه با شما»، رادیو و آبگوشت!

نویسنده : الهام یوسفی

صبح جمعه‌های کودکی‌ام همیشه یک بو و یک صدای مشخص داشت. بوی آبگوشت ظهر و صدای درهم و نا مفهومی که از رادیوی کوچک پدر و از حیاط خانه به گوش می‌رسید. صدای لطیفه‌های برنامه همیشگی «صبح جمعه با شما»، که پدر خیلی دوستش داشت. اصلا همین صدا بود که به یاد من می‌آورد که: جانمی جان! امروز جمعه است. در کنارش تصویری تقریبا ثابت از پدرم با لباس راحتی خانه که توی حیاط کنار رادیوی باتری‌دارش، موتورش را تعمیر می‌کرد و گاه آهسته و گاه بلند می‌خندید و باز همان رادیو نقلی را با خودش از اتاقی به اتاق دیگر می‌برد و به کارها و تعمیرات مردانه خانه می‌رسید. راستی آن رادیوی عتیقه پدرم الان کجاست؟

رفیق شفیقی به نام رادیو

در گذشته نه چندان دور، پیش از آن‌که رسانه‌های تصویری، از تلویزیون گرفته تا فضاهای مجازی سر و کله‌شان پیدا شود، رادیو رفیق شفیق بسیاری از خانواده‌ها بود. این نوشته، سوگنامه‌ای در رثای آن مرحوم درگذشته(!) نیست، بلکه بزرگداشتی برای رسانه‌ای است که با همه توانایی‌های منحصر به فردش، کم‌کم داریم روانه خاطراتش می‌کنیم. اگرچه باید پذیرفت که تلویزیون، خوب توانسته خودش را توی دل دوست‌داران قدیم رادیو باز کند اما این به آن معنی نیست که توانسته مزایای رادیو را از آن خود کند. مزایایی که باید مجاب‌مان کند که دوباره با رادیو آشتی کنیم.

 

رسانه‌ای که حسود نیست!

رادیو بر خلاف سایر رسانه‌های دیداری و شنیداری، وسیله‌ای کم‌حجم، با حمل آسان و توی جیب جاشو است. مخصوصا با موبایل‌های امروزی که امکان شنیدن رادیو با کیفیت خوب را دارند. رادیو را می‌توان با خود به همه جا برد، به دامن طبیعت، کوه، بیابان‌ و دشت، پیک‌نیک و هر کجا که امکان دریافت موج‌های رادیویی وجود داشته باشد. اگرچه پیدا ‌‌می‌شوند عده‌ای که تلویزیون‌شان را می‌زنند زیر بغل و می‌برند در دامن طبیعت سریال ببینند! اما در حقیقت این فقط رادیوست که می‌توان آن را در همه حال گوش داد؛ مثل پدر من در حال تعمیر لوازم منزل، یا در حال رانندگی یا طبیعت‌گردی و حتی نظافت خانه. چرا که رادیو خلاف تلویزیون یا اینترنت، آدم را زمین‌گیر نمی‌کند. اصولا تلویزیون و رسانه‌های تصویری آن‌قدر حسودند که همه حواس آدم را در اختیار می‌گیرند و نمی‌توانی از جایت جم بخوری. تازه رادیو به خاطر مدیومش این اجازه را به مخاطب در خانه و ... می‌دهد که ارتباط چشمی‌اش را با اطرافیان به خصوص خانواده حفظ کند. از طرف دیگر، رادیو رفیق موقعیت‌های غیرعادی هم هست. اگر خدای ناکرده، سیل و زلزله بیاید یا شرایط جنگی باشد، هر رادیویی می‌تواند اخبار را در کنج پناه‌گاه‌ها کنار گوش‌ات زمزمه کند؛ در موقعیت‌هایی که نشستن پای تلویزیون یک حرکت مسخره و خنده‌دار است، رادیو گوش دادن یک اتفاق عادی است.

 

لطفا خودتان تصویرها را  بسازید!

نمی‌خواهیم بین رادیو و تلویزیون دعوای رسانه‌ای راه بیندازیم و بگوییم این خوب‌تر است و آن بدتر. هر کدام سر جای‌شان خوبند. اما واضح است که رادیو ابزار قدرت‌مندی در افزایش تمرکز شنیداری و نیز تقویت قوه تخیل آدم‌هاست. از سویی رادیو به ما که اصولا شنونده‌های خوبی نیستیم، شنیدن را یاد می‌دهد و از سویی دیگر قوه تخیل ما را تحریک می‌کند، در حالی که تلویزیون و اینترنت و رسانه‌های مبتنی بر تصویر، راه هرگونه تخیل را می‌بندد و آن‌چه را که می‌خواهد و در قاب دوربینش گنجانده توی حلق مخاطب فرو می‌کند. رادیو چون تصویری ندارد، اجازه می‌دهد هر مخاطب با قوه تخیل خود تصویری از آن خبر، واقعه، داستان یا هر چیز دیگری بسازد. یعنی به تعداد آدم‌های شنونده هر موضوع، تصویر برای آن موضوع وجود دارد. 

تنها یک میکروفن فاصله میان ماست!

اما از این‌ها گذشته، برنامه‌های رادیوکه با امکانات بسیار کمتر از سایر رسانه‌ها آماده و پخش می‌شوند، می‌توانند با سرعت بیشتری اخبار را منتقل کنند، حتی در لحظه. چرا که برای بیان خبر به یک گوینده نیاز است و یک فرستنده. اما برای سایر رسانه‌ها باید زنجیره‌ای از آدم‌ها را به کار گرفت که با همکاری هم و در فرصتی بیشتر یک برنامه تصویری را روی آنتن ببرند. از همین روست که رادیو، رسانه صمیمی‌تری است، چرا که بین گوینده و مخاطب، تنها یک میکروفن واسطه است و همین موضوع هم باعث می‌شود تاثیر سلایق آدم‌های تولیدکننده برنامه در مسیر انتقال مفهوم به مخاطب کاهش جدی داشته باشد. از سوی دیگر رادیو اثرگذاری عمیق‌تری دارد. این را ما نمی‌گوییم، جامعه‌شناس‌ها و روان‌شناس‌ها گفته‌اند! و گفته‌اند که رادیو چون تاثیر بصری ندارد، کمتر می‌تواند حقایق را وارونه و اخبار را با کمک جلوه‌های بصری کوچک‌تر یا بزرگ‌تر جلوه دهد، کاری که تلویزیون به راحتی انجام می‌دهد. 

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
ناصرخان آکتور سینما

عيب او جمله بگفتى هنرش نيز....

٩٦/٠٣/٠٤
ذهن زیبا

ذهن زیبا 487

٩٦/٠٣/٠٤

دنباله‌ها در ترازوی مقایسه

٩٦/٠٣/٠٤
شاخ هفته

برادر جان

٩٦/٠٣/٠٤
حکایت هفته

اندر حکایت مریدان و اشتغال‌زایی

٩٦/٠٣/٠٤
دات کام

از نوشتن و خواندن کلمات قلمبه سلمبه نترسید!

٩٦/٠٣/٠٤
چهره هفته

این کنسرت ما چی شد؟!

٩٦/٠٣/٠٤

سه‌گانه سازى به جاى سرى‌بازى!

٩٦/٠٣/٠٤
چهره‌هایی که به واسطه انتخابات حسابی معروف شدند و بعضا حسابی هم تاثیرگذاربودند

#چهره‌های_ انتخاباتی

٩٦/٠٣/٠٤
آنتن

ماجرای سه قلوهای مدیر اجرایی!

٩٦/٠٣/٠٤
مینیمال

امتحانات vs انتخابات

٩٦/٠٣/٠٤
گفت‌و‌گوبا «امیر قادری» منتقد و کارشناس سینما درباره سری‌‌سازی در سینمای ایران و جهان

وسوسه برداشت از معدن ایده‌ها

٩٦/٠٣/٠٤
فتوچاپ

فتوچاپ 487

٩٦/٠٣/٠٤

دنباله‌سازى خوب هست ولى...

٩٦/٠٣/٠٤
گفت‌وگوی جیم با «سعید سهیلی» کارگردان «گشت 2» که به ساخت «گشت 3» هم فکر می‌‌کند

با دوگانه و سه‌گانه‌سازی موافق نیستم!

٩٦/٠٣/٠٤
چرا جذابیت لیگ فوتبال خودمان به لیگ‌های اروپایی نمی‌رسد؟

لیگ ما و لیگ اونا!

٩٦/٠٣/٠٤
درباره صعود کوهنورد کشورمان به قله‌های بلند جهان

«قیچی ساز» یگانه مرد «هشت هزارتایی» ایران!

٩٦/٠٣/٠٤
به بهانه رکوردشکنی عجیب گشت2 و اکران پرشور نهنگ عنبر2 درباره سری‌سازی و چند‌گانه سازی در سینمای ایران نو

بساز بفروش‌ها

٩٦/٠٣/٠٤
برگزیده سایت

روزانه نویسی

٩٦/٠٣/٠٤
تلگجیم

تلگجیم 487

٩٦/٠٣/٠٤
تبلیغات
تبلیغات