فوتبال احساسی ما
محرمانه مستقیم

فوتبال احساسی ما

نویسنده : علیرضا گرانپایه

حضور پرسپولیس بحران زده در مسابقات لیگ قهرمانان آسیا ظرفیت به وقوع پیوستن چیزی شبیه به فاجعه را برای فوتبال کشورمان به همراه داشت. ضعیف‌ترین تیم تاریخ پرسپولیس که برای اثبات آن نیازی به عدد و ارقام هم نیست در حالی قرار بود در لیگ قهرمانان حضور پیدا کند که با توجه به قرعه‌کشی در گروه مرگ مسابقات قرار گرفته بود. قهرمان لیگ سه کشور عربستان، قطر و ازبکستان مقابل تیمی از ایران قرار گرفته بود که گاها برای قرار دادن یازده بازیکن در ترکیب اصلی‌اش با مشکل مواجه می‌شد. درست در همان روزهایی که هر روز صبح خبر از حضور یک سرمربی بر روی نیمکت سرخ‌های پایتخت بود و میز مدیرعاملی نصیب کسی می‌شد که سریع‌تر خودش را به ساختمان باشگاه برساند، پرسپولیس در لیگ قهرمانان در حال درو کردن امتیازاتی بود که برای بدست آوردن آن باید با جیب شیوخ عرب و بازیکنان میلیاردی‌شان دست به گریبان می‌شدند. اما چرا؟ چرا پرسپولیسی که در لیگ برتر از پس استقلال خوزستان و نفت مسجد سلیمان برنمی‌آید باید این گونه در آسیا ما را شگفت‌زده کند؟

پاسخ به این سوال شاید کلید بسیاری از معماها و نتایج گاها عجیب و غریب فوتبال ایران باشد. کافیست مسیر راهیابی تیم ملی فوتبال کشورمان به جام‌جهانی را در چهار دوره با خود مرور کنید. ما هیچگاه با خیال آسوده و با شرایط عادی نتوانستیم به جام جهانی راه پیدا کنیم. باید مقابل لبنان در بیروت شکست بخوریم و نتوانیم ازبکستان را در آزادی شکست دهیم تا درست همان موقع که هیچ کس روی تیم ملی برای صعود مستقیم حساب باز نمی‌کند، با کسب 9 امتیاز از سه بازی آخرمان کره جنوبی با تمام ادعایش را پشت سر می‌گذاریم و در بوسان مشت‌هایمان را مقابل هوادارنش گره می‌کنیم. اگر فکر می‌کنید سال 2006 و با برانکو به راحتی به جام‌جهانی صعود کردیم سخت در اشتباه هستید. مسابقات مقدماتی راهپیمایی به جام‌جهانی آن سال برای ما کابوس‌وار گذشت، باخت به قطر و اردن کار را به جایی رسانده بود که فدراسیون فوتبال دست به دامان وحید هاشمیان شد تا او را بار دیگر به تیم ملی بازگرداند. 

جام ملت های آسیایی که پشت سر گذاشتیم را به یاد بیاوریم، درست همان لحظه که خیالمان با کسب نه امتیاز در مرحله گروهی راحت شد و به سراغ عراقی که حتی لیگ فوتبال داخلی هم ندارد رفتیم، مشکلاتمان آغاز شد. حذف دوباره از جام ملت ها درست همان موقع که خیالمان از هم چیز راحت بود.

تا دلتان بخواهد از این گونه نمونه‌ها در فوتبال ملی و باشگاهی کشورمان وجود دارد که نشان می‌دهد برای موفقیت در فوتبال احساسی ایران نیاز است توقع‌هایمان را تا مرز صفر برسانیم تا درست در لحظه‌ای که فکر می‌کنیم دیگر خبری از خوشبختی نیست، کبوتر موفقیت بر روی شانه‌مان جایی برای خودش دست و پا کند. فوتبال ایران با توجه به معادلات خاص خودش تحلیل می‌شود، حتی اگر در مقابل‌تان نائب قهرمان جام جهانی و بهترین بازیکن دنیا نیز حضور داشته باشد، شما می‌توانید کار را به جایی برسانید که تیم مقابل‌تان برای پیروزی دست به دامان اشتباه داوری شود.

به نظر می‌رسد فرمول نتیجه‌گیری در فوتبال ایران اینگونه تعریف می‌شود که هوادار باید آنقدر توقع و فشار روانی را بر روی بازیکنان کاهش دهد که بازیکنان در ذهن‌شان ذره‌ای خود را از پیش برده نبینند. باید دروازه‌بان فوتبال باشید تا متوجه شوید در صحنه تک به تک با یک بازیکن فوتبال آنقدرها هم اوضاع روحی‌تان نابه‌سامان نیست، شما می‌توانید درست در لحظه‌ای که کسی از شما توقع مهار ضربه را ندارد،  با مهار یک توپ خودتان را تا مرز قهرمانی برسانید. درست همان کاری که این روزها پرسپولیس بحران زده دوست دارد در آسیا انجام دهد. 

نظرات کاربران
کد امنیتی