دست‌سازها!

دست‌سازها!

نویسنده : زهرا خنداندل

گروهی از دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی مشهد نیز موفق به طراحی یک دست مصنوعی شدند که ویژگی‌های خاصش آن را از یک دست مصنوعی معمولی متمایز کرده است. 

 نصیر نیک‌فرجام، 29 ساله دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد رشته بیوفیزیک؛ این اولین اختراعش نیست و قبل از این پروژه، یک تشک ضد باکتری مخصوص کسانی که مبتلا به  زخم بستر هستند اختراع کرده است و به خاطر آن برنده مدال طلای مسابقات بین‌المللی اختراعات ژنو، رومانی و کرواسی شده است. معدل کارشناسی‌اش 60/14 و معدل کارشناسی ارشدش تا این ترم 17.

 امیر روشن ضمیر، 32 ساله، کارشناسی ساخت و تولید؛ این دست، اولین اختراع او محسوب می‌شود، اهل روستای اسماعیل آباد در اطراف مشهد است، پدرش راننده کامیون است و در یک خانواده 6 نفره بزرگ شده است. خرج دانشگاهش را از کار کردن در می‌آورد و می‌گوید «معدل لیسانسم دقیق یادم نیست، بین 12 و 13 بود!» 4-3 ترم مشروط شده ولی با این حال تسلطش به رشته تحصیلی‌اش از خیلی معدل بالاها بیشتر است، درضمن کمربند قرمز تکواندو هم دارد. 

 سعید شادکام، کارشناسی ساخت و تولید؛ پدر و مادرش فرهنگی هستند و یک مکانیکی دارد. معدل لیسانسش هم سیزده و خرده‌ای بوده است!

 مهندس قدمی مدیر ارتباط صنعت و جامعه دانشگاه؛ یک جورهایی سوال‌های ما را می‌پیچاند و به جای جواب‌های شخصی به این نکته می‌پردازد که: جامعه باید با فناوری آشنا شود. سرمایه‌گذار و محقق باید در کنار یکدیگر کار کنند و با هم در ارتباط باشند.

اختراعی بهتر از نمونه‌های خارجی

می‌خواهم از کارشان بگویند و وجه تمایز آن را معرفی کنند، نیک فرجام توضیح می‌دهد: «ما یک دست مصنوعی ساخته‌ایم با این تفاوت که، آنچه ما طراحی کرده‌ایم وزنی حدود 700 گرم دارد، قابلیت تکان دادن تمام انگشت‌ها را نیز دارد و می‌شود حتی با آن تایپ کرد. قیمت نهایی آن حدودا کمتر از 10 میلیون تومان برای استفاده فردی است و روکشی از پوست مصنوعی زنده قرار است روی آن استفاده کنیم در حالی که نمونه‌های خارجی وزنی حدود 2 کیلوگرم دارند، انگشت‌های آن‌ها ثابت است و در مدل‌های متحرک آن تنها دو انگشت اشاره و شست تکان می‌خورند و قیمت آنها از 50 میلیون تومان به بالا است.»

 

آن جایی که خلاقیت کلید می‌خورد

لازمه هرکاری یک تلنگر است، برای همین می پرسم چگونه این ایده به ذهنتان رسید؟ دوباره نیک فرجام می‌گوید: «در مجلسی چشمم به یکی از جانبازان دفاع مقدس افتاد، یک دست مصنوعی ثابت داشت که نمی‌توانست آن‌را حرکت دهد، آنجا بود که این ایده به ذهنم رسید و آن را با دیگر دوستانم درمیان گذاشتم و توانستیم یک دست مصنوعی کاربردی با بیشترین شباهت به دست واقعی بسازیم.»

این مخترع جوان درباره سختی‌های کار و مشکلات‌ هم می‌گوید: «هزینه‌های مالی خیلی زیاد بود، برای ساخت این دست از جیب خودمان پول گذاشتیم تا به حال نزدیک به 20 میلیون تومان هزینه کرده‌ایم و حمایت مالی نشده‌ایم. دولت باید یک سری امکانات به ما بدهد. حداقل این‌که برای محققان و مخترعان استفاده از امکانات دولتی رایگان باشد. به‌طور مثال هزینه استفاده از آزمایشگاه دانشگاه باید برای امثال ما رایگان باشد. آزمایشی که ما نیاز به انجام آن داریم 400 هزار تومان است و شاید 50-40 بار نیاز به تکرار داشته باشد. ما در این زمینه‌ها واقعا نیاز به حمایت دولت داریم همین‌طور برای تولید انبوه این دست نیاز به پشتیبانی داریم، چون واقعا به درد جانبازان و معلولان می‌خورد ، اگر دستی که ما ساخته‌ایم به مرحله تولید برسد ما آمادگی این را داریم که پای مصنوعی را هم بسازیم.»

 

ایران بهترین منابع را دارد

سوالي برایم پیش می‌آید که با وجود مشکلاتی از این‌دست، تا به حال به فکر رفتن از ایران افتاده است که پاسخ می‌دهد: «سال 2014  که به خاطر اختراعم در ژنو بودم از یکی از دانشگاه‌هاي پکن پیشنهاد بورسیه شدن را داشتم، اگر می‌خواستم بروم همان زمان می‌رفتم. ما در ایران امکانات خوبی داریم، دلیلی برای ترک وطن نیست ما تنها چیزی که می‌خواهیم حمایت‌های مادی و استفاده از امکانات موجود با در نظر گرفتن یارانه‌هایی برای ما و دیگر مخترعان است.»

روشن ضمیر نیز در تکمیل حرف‌های دوستش می‌گوید: «ایران بهترین منابع را دارد. از لحاظ اقتصادی هم برای ما بهتر است که در ایران باشیم. ما دوست داریم کشور خودمان را بسازیم و برای مردم خودمان کار مهمی انجام بدهیم.»

 

کاش نفت نداشتیم

مهندس قدمی نیز می‌گوید: «باید به فناوری بها داد، ژاپن بعد از جنگ جهانی آسیب‌های جدی دید، اگر آن‌ها مهندسی معکوس نمی‌کردند و مردمش یک دل و متحد به کار و تلاش شبانه‌روزی نمی‌پرداختند این کشور نمی‌توانست دوباره قد بلند کند. آن‌ها شروع کردند به کپی کردن و الان یکی از غول‌های بزرگ دنیای صنعت هستند. این راهی است که چین هم در پیش گرفته و می‌بینید که چه رشد عظیمی کرده است. گاهی اوقات می‌گویم کاش ما نفت نداشتیم. اگر این امید به داشتن نفت نبود و معنای واقعی اقتصاد بدون نفت وجود داشت، نگاه‌ها به سمت فناوری می‌رفت، آن موقع بود که کشور ما به سمت شکوفایی و رونق روز افزون اقتصادی قدم بر می‌داشت.»

نظرات کاربران
کد امنیتی