سیمرغ بی بال و پر
محرمانه مستقیم

سیمرغ بی بال و پر

نویسنده : سید مهدی حسینی

خب یک جشنواره دیگر هم آمد و رفت. جشنواره‌ای که بعد از 33 دوره هنوز بالغ نشده و هر سال ساز جدیدی می‌زند. هر دوره دبیر عوض می‌کند و به فراخور سلیقه مدیر جدید، آفتاب پرست وار تغییر رنگ می‌دهد. درست مثل تأثیر ماه بر جزر و مد دریا. حال اگر خدا بخواهد قرار است علیرضا رضاداد چند سالی بر این کرسی تکیه داشته باشد. باید منتظر ماند و دید حاصل این نشستن زخم بستر است یا بهبودی همه جانبه. فعلا حاصل مدیریت دوره سی و سوم اش پیش چشم ماست تا قضاوتش کنیم:

1-  از جهت نظم در برگزاری امسال شاهد پیشرفت محسوسی بودیم. زمانبندی‌ها تغییر نکرد و برای هیچ کس هم استثنایی در نظر گرفته نشد. از جمله فیلم «نهنگ عنبر» سامان مقدم به علت همین دیر رسیدن از جشنواره بازماند. این سیاست اگر سفت و سخت پی گرفته شود، شاید یک ایراد اساسی که در همه دوره‌ها نظم جشنواره را به هم می‌ریخت برای همیشه برطرف شود. 

سیستم پخش فیلم هم از سال گذشته در تمامی سینماها دیجیتالی شده و دیگر شاهد نرسیدن حلقه فیلم‌ها نیستیم که نظم برنامه را بر هم بزند. با این وجود، سال گذشته لود کردن فیلم‌ها از روی سرور اصلی و تنظیم نور پروژکتور به تناسب رنگ فیلم، باعث تأخیر بعضا بالای 20 دقیقه‌ای در نمایش آثار می‌شد. این امر نیز امسال با بیشتر کردن فاصله زمانی بین دو سيانس برطرف شده بود که جای تقدیر دارد. 

2- در بخش مردمی سهمیه فروش اینترنتی بلیت تا 70 درصد افزایش یافته بود و برنامه اکران فیلم‌ها در سینماهای مختلف از قبل مشخص شده بود. با این وجود در این حوزه شاهد بیشترین بی نظمی بودیم. از یک طرف برای دارندگان سینماکارت امتیازاتی در نظر گرفته بودند و آن‌ها می‌توانستند پیش از دیگران اقدام به خرید بکنند. از طرف دیگر سهمیه بلیت‌ها تقسیم بر 3 شده بود و هر روز بخشی از این ظرفیت برای فروش گذاشته می‌شد که استرس خرید اینترنتی را به 3 روز افزایش می‌داد. فروش اینترنتی در شهرستان‌ها هم که دچار مشکلات بسیار بیشتری بود و صف‌های طولانی و افزایش نارضایتی را باعث شد. 

3- بخش‌های جدیدی هم به جشنواره اضافه شده بود مانند بخش هنر و تجربه که به فیلم‌های مخاطب خاص اختصاص داشت. همچنین امسال آئین رونمایی از فیلم‌ها با پخش بخش‌هایی از فیلم و معرفی آثار همراه بود. پیش از نمایش هر فیلم در کاخ جشنواره هم مراسم فرش قرمز برگزار می‌شد.

4- در اختتامیه هرسال شاهد بیشترین بی نظمی‌ها هستیم که امسال هم به سنت همیشگی باقی بود. از تعداد نامزدها که در بخش‌های مختلف از 3 تا 7 نامزد  متغیر بود بگیرید تا مشخص نبودن صندلی افراد و تعارفات دورهمی مجری و مهران مدیری و الی آخر که واقعا برای جشنواره‌ای در این ابعاد، خجالت‌آور است. 

5- فیلم‌های بخش مسابقه، امسال از 33 به 22 فیلم کاهش یافته بود که کار غربال‌گری را برای هیأت انتخاب سخت‌تر و انتظارات مخاطبین را بالاتر برده بود. اما این انتظارات پاسخ داده نشد. هرچند تنوع آثار از دوره‌های پیشین بیشتر بود، اما رد احتیاط و محافظه کاری را می‌شد به وضوح در انتخاب‌ها دید. به این ترتیب در این دوره شاهد کمترین فیلم بد و کمترین فیلم خیلی خوب بودیم. کف و سقف به هم نزدیک شده بودند و ما زیر بار فیلم‌های متوسط فشرده شدیم. 

در مجموع جشنواره از حیث مدیریت پیشرفت چشمگیری داشت اما از جهت کیفیت آثار پس رفته بود یا لااقل پیشرفتی نداشت.

نظرات کاربران
کد امنیتی