یک مدل نقش؟ اصلاً داریم همچین چیزی؟

یک مدل نقش؟ اصلاً داریم همچین چیزی؟

نویسنده : سید مصطفی صابری

بین اسطوره‌‌های زنده دنیای بازیگری در هالیوود کمتر نامی به رابرت دنیرو، جک نیکلسون و آل پاچینو نزدیک می‌‌شود. اما همین غول‌‌های دنیای بازیگری هم که اسکار درو می‌‌کنند و اعتباری بی‌‌اندازه دارند، ابایی از بازی در نقش‌‌های متنوع و حتی طنز ندارند. بعد از آن‌‌ها ستاره‌‌های لوکسی مثل تام کروز، براد پیت، جانی دپ و تا حدودی دی‌‌کاپریو هم با شدت و ضعفی تجربه‌‌های جالبی را در کارنامه‌‌شان دارند. حتی چهره‌‌های منتسب به سینمای تجاری مثل بروس ویلیس، استالونه، شوارتزنگر و جیسون استتهام هم گاهی در آثار نازلی که بازی می‌‌کنند نقش‌‌های چند لایه را تجربه می‌‌کنند. کمدین‌‌هایی مثل جیم کری و رابین ویلیامز هم آثار فلسفی و معناگرا دارند. اما در سینمای ما هستند بازیگران پیشکسوت یا نام آشنا و توانمند و گاهی جوان و ستاره که هنوز آثار متنوع را تجربه نکردند. بین پیشکسوتان جمشید مشایخی یکی از آن‌‌هاست که حتی وقتی فرصت حضور در آثار تاریخی را هم داشته نقشش متفاوت نبوده است. بهزاد فراهانی با اندکی اغماض می‌‌تواند گزینه بعدی باشد. بین خانم‌‌ها حمیده خیرآبادی با همه توانمندی‌‌هایش در سینمای پس از انقلاب قربانی ظرفیت‌‌های محدود سینما و تلویزیون شد و از نقش مادری نگران جلوتر نرفت. البته پیش فرض ما در این انتخاب‌‌ها قدر بودن، توانایی داشتن و نامدار بودن یک بازیگر است و گرنه می‌‌توان به این فهرست نام‌‌های زیادی را اضافه کرد. در بین ستاره‌‌های جوان سینما هم حسام نواب صفوی یکی از گزینه‌‌هایی است که مجال تجربه‌‌های متفاوت را کسب نکرده. اگر فیلم موفق «بوتیک» را هم از کارنامه محمدرضا گلزار حذف کنیم او هم از شروع کارش کارنامه‌‌ای یکنواخت داشته است. همین اتفاق شاید با حذف «میهمان مامان» برای کارنامه بازیگری پارسا پیروزفر بیفتد.

نظرات کاربران
کد امنیتی